ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ (μέρος 1ο)

(Ιστορική και απολογητική μελέτη)

Του Λάμπρου Σκόντζου, Θεολόγου - Καθηγητού 

 

Οι άνθρωποι του σκότους και της ανομίας μεταχειρίζονται και χαλκεύουν οποιαδήποτε συκοφαντία, προκριμένου να πλήξουν την Εκκλησία του Χριστού. Είναι άλλωστε παλιά η «συνταγή» αυτή.  Στην αρχαία Εκκλησία πρώτοι οι Ιουδαίοι σκάρωναν και διέδιδαν τερατώδεις συκοφαντικές φήμες για το πρόσωπο του Χριστού και για τους Χριστιανούς.

 

Στη συνέχεια οι ειδωλολάτρες, με προεξάρχοντα τα σκοτεινά ειδωλολατρικά ιερατεία, διέδιδαν επίσης απίστευτα τερατώδεις συκοφαντικές φήμες στους δεισιδαίμονες όχλους, ώστε να εγείρουν φανατισμό και να επιτίθενται κατά των Χριστιανών. 

 

Γραπτές μαρτυρίες των πρωτοχριστιανικών χρόνων μας πληροφορούν πως οι αδίστακτοι ιερείς των ειδώλων, οι οποίοι έβλεπαν πανικόβλητοι να μεταστρέφονται  στη νέα πίστη με ενθουσιασμό μεγάλα πλήθη ειδωλολατρών, και να ερημώνουν τα «ιερά» τους, σκάρωναν και διέδιδαν φρικτές συκοφαντίες κατά των Χριστιανών. Βλέποντας λ.χ.  την πρωτόγνωρη για τον αρχαίο κόσμο αγάπη και αλληλεγγύη μεταξύ των Χριστιανών, την ερμήνευσαν ως δήθεν παρά φύσιν σχέση. Την άδολη και ανιδιοτελή χριστιανική αγάπη, άγνωστη έννοια γι’ αυτούς, την συσχέτισαν με τα δικά τους σεξουαλικά θρησκευτικά όργια, κατηγορώντας τους Χριστιανούς για «οιδιπόδειες μείξεις»! Την Θεία Ευχαριστία τη συσχέτισαν με το σύνηθες φαινόμενο των ειδωλολατρικών ανθρωποθυσιών και ειδικά των φρικτών ανθρωποθυσιών βρεφών και κανιβαλισμού στο Λύκιο όρος της Αρκαδίας, αλλά και με τις παραδόσεις θυσιών βρεφών στους «θεούς», ψήσιμο και φάγωμα αυτών, όπως του Πέλοπα, του Ατρέα και του Θυέστη, οι οποίοι έσφαξαν σε τελετουργία τα παιδιά τους και τα έδωκαν να τα φάνε οι «θεοί» τους. Άκουγαν ότι οι Χριστιανοί κοινωνούσαν Σώμα και Αίμα Χριστού, και νομίζοντας ότι τρώνε στην κυριολεξία το σώμα κάποιου θυσιασμένου ανθρώπου, διέδιδαν τη φήμη ότι οι Χριστιανοί συμμετέχουν σε «θυέστεια δείπνα»!

 

Φυσικά οι συκοφαντίες αυτές, μαζί με μύριες άλλες, γινόταν συχνά αιτίες για να εγείρονται  οι φοβεροί διωγμοί εναντίων των Χριστιανών, που για τα πρώτα τριακόσια χρόνια έδωσαν περισσότερους από έντεκα εκατομμύρια μάρτυρες στην Εκκλησία του Χριστού. 

 

Στο σύντομο αυτό πόνημά μας θα ασχοληθούμε με μια άλλη συνηθισμένη βαριά και ανυπόστατη συκοφαντία των συγχρόνων εχθρών της Εκκλησίας, των νεοπαγανιστών, οι οποίοι θέλουν να προβάλλουν το προχριστιανικό ελληνικό παρελθόν ως την «πλέον λαμπρή περίοδο της ιστορίας», παραβλέποντας και  παραμερίζοντας τα σαθρά στοιχεία του, τα οποία βοούν τον εφιάλτη που βίωνε η συντριπτική πλειοψηφία  των αρχαίων προγόνων μας. Θα ανασκευάσουμε την συκοφαντία που προσάπτουν στον Χριστιανισμό, ότι δήθεν αντίκειται στη δημοκρατία, και ότι δήθεν κατέλυσε την προχριστιανική δημοκρατία και επέβαλε την απολυταρχία!

 

Ας δούμε όμως συνοπτικά την «δημοκρατία» της προχριστιανικής αρχαιότητας, και κατά πόσον την «κατέλυσε» ο «απολυταρχικός» Χριστιανισμός. Διατείνονται οι νεοπαγανιστές πως η δημοκρατία είναι εφεύρημα αποκλειστικά των αρχαίων προγόνων μας. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Η «δημοκρατία» (θα εξηγήσουμε γιατί τη βάζουμε σε εισαγωγικά), είναι απλά η πρώτη καταγραμμένη «δημοκρατία». Αν η «δημοκρατία» στην αρχαία Ελλάδα εμφανίστηκε τον 6ο π. Χ. αιώνα, στους Ισραηλίτες εμφανίστηκε οκτακόσια χρόνια νωρίτερα, με τους Κριτές, όπου διοικούσαν τις δώδεκα φυλές με απόλυτη αντιπροσώπευση από αυτές. 

 

Στους Ρωμαίους εμφανίστηκε την ίδια περίπου εποχή το 490 π. Χ., όταν άλλαξαν το πολίτευμά τους σε δημοκρατικό. Αλλά, μελετώντας οι ανθρωπολόγοι, τα τελευταία χρόνια, πρωτόγονες φυλές της Αφρικής και της Πολυνησίας, διαπίστωσαν σε πλείστες από αυτές διοίκηση αντιπροσωπευτική. Αυτό σημαίνει πως οι αρχαίοι μας πρόγονοι (όσο και αν αυτό είναι για κάποιους δυσάρεστο) δεν είναι οι πρώτοι και οι μοναδικοί που εφάρμοσαν το αντιπροσωπευτικό σύστημα διακυβερνήσεως.

 

Ας γυρίσουμε όμως να δούμε την πολυδιαφημιζόμενη «δημοκρατία» των αρχαίων προγόνων μας, κάνοντας κατ’ αρχήν την απαραίτητη διευκρίνιση, πως όταν μιλάμε για «δημοκρατία» των προγόνων μας, μιλάμε για τη «δημοκρατία» των Αθηναίων, διότι οι άλλες πόλεις -  κράτη, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, διοικούνταν ως τα τέλη της αρχαιότητας απολυταρχικά. Στη Σπάρτη λ.χ. αποφάσιζαν οι «σιδερένιοι» νόμοι που είχαν νομοθετήσει στο απώτερο παρελθόν απολυταρχικοί άρχοντες, όπως ο Λυκούργος (αν υπήρξε ως ιστορικό πρόσωπο). Στους Μακεδόνες η έννοια της «δημοκρατίας» ήταν άγνωστη, κυβερνούσαν καθ’ όλη τη διάρκεια της αρχαιότητας απολυταρχικοί βασιλείς και βεβαίως είναι εκείνοι οι οποίοι θα καταλύσουν τη λεγόμενη αθηναϊκή «δημοκρατία» το 332 π. Χ. και θα επιβάλλουν σε όλον τον Ελληνισμό το μακεδονικό βασιλικό απολυταρχικό σύστημα διοικήσεως. Στα ελληνιστικά βασίλεια, βασίλευαν απολυταρχικοί βασιλείς, χωρίς ίχνος συμμετοχής των λαών. Στη σκοτεινή ρωμαιοκρατία η υπόδουλη Ελλάδα θα υποταχθεί ολοκληρωτικά στους Ρωμαίους δυνάστες, στους απάνθρωπους και διεφθαρμένους αυτοκράτορες, με τα γνωστά εγκλήματά τους κατά των κατακτημένων λαών και φυσικά των Ελλήνων. Ακόμα και ο «εστεμμένος φιλόσοφος» των νεοπαγανιστών, ο παρανοϊκός Ιουλιανός, καθόλου δε διανοήθηκε να εφαρμόσει την ελληνική «δημοκρατία», το αντίθετο επιδίωξε να ενισχύσει την αυτοκρατορική του απολυταρχία στο έπακρο. 

 

Όπως είναι γνωστό τη «δημοκρατία» στην αρχαία Αθήνα θεμελίωσε η λεγόμενη μεταρρύθμιση του Κλεισθένη το 507 π. Χ., η οποία όντως κατέλυσε ένα απάνθρωπο απολυταρχικό «αριστοκρατικό» καθεστώς. Σύμφωνα με τις αρχές της αθηναϊκής «δημοκρατίας» έπρεπε στην εκλογή των κυβερνώντων και στις αποφάσεις της πόλεως να παίρνει μέρος και να αποφασίζει ο λαός. Ως εδώ καλά. Αλλά ποιος ήταν αυτός ο λαός που θα «λειτουργούσε» τη «δημοκρατία»; Εδώ διευκρινίζουμε γιατί βάζουμε εισαγωγικά στην αθηναϊκή «δημοκρατία». Λαός στην αρχαία Αθήνα λογίζονταν μόνο οι ελεύθεροι άνδρες! Αυτό σημαίνει πως λιγότερο από το 1/10 του πληθυσμού είχε πολιτικά δικαιώματα, δηλαδή το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι. Οι γυναίκες, τα αγόρια έως 30 χρονών, τα κορίτσια διαπαντός, οι δούλοι, οι περίοικοι, φυλακισμένοι, οι εξόριστοι και οι ξένοι δεν είχαν αυτό το δικαίωμα. Με λίγα λόγια το 90% του λαού δεν είχε πολιτικά δικαιώματα και μόνο το 10% εξουσίαζε το 90%!  Στα χρόνια του Περικλή υπολογίζεται ο πληθυσμός των Αθηνών σε περίπου 380.000. Από αυτούς πολιτικά δικαιώματα είχαν μόνο 30.000 άνδρες! Αργότερα με την μείωση του πληθυσμού, πολιτικά δικαιώματα είχαν λιγότεροι από 1000 άνδρες! Γι’ αυτό βάζουμε σε εισαγωγικά την αθηναϊκή «δημοκρατία».

 

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Η αθηναϊκή «δημοκρατία», από τη γένεσή της είχε μετατραπεί σε φαυλοκρατία του αισχίστου είδους. Δεν είναι τυχαίο πως οι μεγαλύτεροι φιλόσοφοι είχαν ταχθεί με σφοδρότητα κατά αυτού του πολιτεύματος. Ο Θουκυδίδης είχε γράψει πως «εγίγνετο λόγῳ μέν δημοκρατία έργῳ δε υπό του πρώτου ανδρός αρ­χή» (Ιστ.Β΄,65,9). Ο Σωκράτης απεχθάνονταν αυτό το πολίτευμα το οποίο ονόμαζε «πολυκέφαλον θηρίον» (Πλάτ.Πολιτεία,588c). Ο δε Αριστοτέλης κατατάσσει τη δημοκρατία τελευταία, στα λανθασμένα και ατελή πολιτεύματα (Ηθικά Νικομάχια 10,1181b23)! Αυτή η «δημοκρατία» είχε γίνει υποχείριο των  σκοτεινών και διεφθαρμένων ιερέων της θρησκείας, η οποία κατ’ εντολήν τους, δίωκε αμείλικτα τους σοφούς και επιστήμονες, οι οποίοι δεν λάτρευαν τους αλλόκοτους «θεούς» της και δεν έσκυβαν το κεφάλι δουλικά σ’ αυτούς! Αυτή σκότωσε το Σωκράτη, εξόρισε τον δίκαιο Αριστείδη και μαζί τους σκότωσε άλλους πεντακόσιους τουλάχιστον επιφανείς προσωπικότητες της αρχαιότητας! 

 

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Εμφανίζονταν κατά καιρούς τύραννοι, οι οποίοι κατέλυαν τη «δημοκρατία», όπως ο Λύσανδρος ο Σπαρτιάτης, ο Δημήτριος ο Φαληρεύς, ο Δημήτριος ο Πολιορκητής και άλλοι. Φαίνεται καθαρά πως οι Αθηναίοι δεν αντέδρασαν καθόλου, το αντίθετο μάλιστα, δέχτηκαν τους τυράννους αυτούς ως ελευθερωτές και τους αναγόρευσαν και λάτρεψαν ως «θεούς», που σημαίνει πως είχαν τη βεβαιότητα ότι δεν έχασαν και τίποτε σπουδαίο, από την «δημοκρατία» τους, αφού αυτή λειτουργούσε για τους ελάχιστους προνομιούχους!  Αυτή ήταν με λίγα λόγια η πολυδιαφημιζόμενη «δημοκρατία» των αρχαίων μας προγόνων, την οποία είχαν απεμπολήσει οι ίδιοι, πριν την «καταργήσει ο Χριστιανισμός»! Αλλά και όταν σκλαβώθηκαν στους Ρωμαίους δεν αντέδρασαν καθόλου, υποδηλώνοντας ότι η «δημοκρατία» τους δεν είχε και τόσο μεγάλη αξία, όσο τουλάχιστον της δίνουν οι σύγχρονοι λάγνοι της αρχαίας Ελλάδος!

 

συνεχίζεται στο 2ο μέρος

 

πηγή