Σελίδες

20 Ιανουαρίου 2017

Πλάγια σκέψη και επίλυση Κυπριακού και Αναζητώντας τα όρια του ραγιαδισμού.

Γράφει ο Νίκος Λυγερός

Πλάγια σκέψη και επίλυση Κυπριακού

Όσοι παλαιότερα έλεγαν ότι το φυσικό αέριο είναι μια φούσκα με εκλογικό στόχο, δεν είπαν ποτέ συγγνώμη για τα ψέματά τους και τώρα που είδαν πόσο σημαντικό είναι και πόσο αλλάζει, όχι μόνο τις εξελίξεις του Κυπριακού, αλλά την ίδια την ιστορία της Κύπρου, προσπαθούν να μας πείσουν ότι αγωνίζονται για το μέλλον, ενώ δεν ασχολούνται με το ενεργειακό. 

Η επίλυση του κυπριακού δεν πρόκειται να έρθει από ψευδο-διαπραγματεύσεις, όπου όλα είναι στημένα για να φαίνονται ότι είναι επιλύσιμα δίχως όμως να είναι επί της ουσίας. Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός της πλάγιας σκέψης για να καταλάβεις ότι μια μετωπική προσέγγιση του προβλήματος δεν πρόκειται να λύσει τίποτα. Ενώ η μεθοδολογία που αξιοποιεί τα ευρωπαϊκά δεδομένα και τις εξελίξεις στην κυπριακή ΑΟΖ, όχι μόνο είναι πιο σπουδαία, αλλά αποτελεί κυρίαρχη στρατηγική για την επίλυση και την απελευθέρωση της Κύπρου από τον τουρκικό ζυγό. 

Όλοι μας πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η Τουρκία αδιαφορεί παντελώς για τους Τουρκοκυπρίους, διότι τους βλέπει σαν μπασταρδεμένους από τον Ελληνισμό και δεν βρίσκεται στην Κύπρο γι’ αυτούς. Έτσι διαπραγματεύσεις που παραμένουν σε κοινοτικό επίπεδο είναι καταδικασμένες. Η Τουρκία θα ήθελε έναν έλεγχο της Κύπρου ακόμα και αν δεν υπήρχαν καθόλου Τουρκοκύπριοι. Ο τουρκικός στρατός δεν πρόκειται να φύγει μ’ αυτόν τον τρόπο. Και το παράδειγμα της Κρήτης είναι ενδεικτικό. Η αξιοποίηση της κυπριακής ΑΟΖ είναι το υπόβαθρο και το φυσικό αέριο η συνέχεια πριν το go home.

πηγή 

Αναζητώντας τα όρια του ραγιαδισμού

The State of Cyprus shall be a Republic with a presidential regime, the President being Greek and the Vice-President Turkish elected by universal suffrage by the Greek and Turkish communities of the Island respectively. 

Όταν διαβάζουμε αυτό το άρθρο της βασικής δομής της Δημοκρατίας της Κύπρου του 1959 καταλαβαίνουμε άμεσα ότι η προεδρία εκ περιτροπής που παρουσιάζεται από μερικούς ως ένα επίτευγμα δεν είναι παρά ένας εκφυλισμός της αρχικής υπόθεσης. Μάλιστα αυτό που δεν έχουν καταλάβει μερικοί είναι ο μη σεβασμός των Τουρκοκυπρίων από την Τουρκία και αυτό σημαίνει πρακτικά ότι θα ζητήσει όχι μόνο να μπορεί να γίνεται αυτή η διαδικασία αλλά με Τούρκο κι όχι με Τουρκοκύπριο, αφού αυτός δεν θα είναι αρκετά Τούρκος. Διότι η Τουρκία δεν έχει κανένα πρόβλημα να εγκαταλείψει τους Τουρκοκύπριους. Το έκανε ήδη μία πρώτη φορά το 1878 με τη Συνθήκη Βερολίνου ή μάλλον με τις μυστικές διαπραγματεύσεις της. Και το ξαναέκανε με τη Συνθήκη Λωζάννης το 1923 με τα άρθρα 20 και 21. 

Έτσι πρέπει να υπολογίσουμε από τώρα ότι οι κοινοτικές διαπραγματεύσεις έχουν κάποια σημασία για την Τουρκία μόνο και μόνο αν μπορεί στη συνέχεια να βάλει πραγματικά δικούς της. Και αυτό θα έχει ένα ενδιαφέρον ως τοποθέτηση για να μετρήσουμε ποιο είναι το όριο του ραγιαδισμού τους και αν βέβαια υπάρχει. Διότι η Τουρκία έχει ως σημείο αναφοράς το 1571 κι όχι το 1960, ούτε το 1963 και ακόμα λιγότερο το 1974.

πηγή 

Ο Νίκος Λυγερός είναι καθηγητής Γεωστρατηγικής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε τα σχολιά σας να ειναι σχετικά με το θέμα, περιεκτικά και ευπρεπή. Για την καλύτερη επικοινωνία δώστε κάποιο όνομα ή ψευδώνυμο. Διαφημιστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται.
Επειδή δεν υπάρχει η δυνατότητα διόρθωσης του σχολίου σας παρακαλούμε μετά την τελική σύνταξή του να ελέγχεται. Προτιμάτε την ελληνική γραφή κι όχι την λατινική (κοινώς greeklish).

Πολύ σημαντικό είναι να κρατάτε προσωρινό αντίγραφο του σχολίου σας ειδικά όταν είναι εκτενές διότι ενδέχεται να μην γίνει δεκτό από την Google (λόγω μεγέθους) και θα παραστεί η ανάγκη να το σπάσετε σε δύο ή περισσότερα.

Το σχόλιό σας θα δημοσιευθεί, το αργότερο, μέσα σε λίγες ώρες, μετά από έγκριση του διαχειριστή του ιστολογίου, ο οποίος είναι υποχρεωμένος να δημοσιεύει όλα τα σχόλια που δεν παραβαίνουν τους όρους που έχουμε θέσει στις παρούσες οδηγίες.
Υβριστικά, μη ευπρεπή και προπαγανδιστικά σχόλια θα διαγράφονται ή δεν θα δημοσιεύονται.