Η Δικαιοσύνη και η δικαιοσύνη

Του Παναγιώτη Λυμπερόπουλου

Εδώ και πολύ καιρό η Δικαιοσύνη βρίσκεται στο επίκεντρο της επικαιρότητας. Δυστυχώς, όμως και στο επίκεντρο της πολιτικής σκηνής σε σημείο μάλιστα να καθορίζει και την ατζέντα της. Ίσως και χειρότερα να χρησιμοποιείται για να καθορίζεται η ατζέντα της.

Παρακολουθώντας άλλες σύγχρονες κοινωνίες με κουλτούρα που προσδιορίσθηκε μέσα από τα κλασσικά ιδεώδη της Δημοκρατίας, παρατηρώ πως οι πολιτικοί και οι πολίτες διαχειρίζονται το θεσμό της Δικαιοσύνης, όχι με απουσία στη κριτική, αλλά με βασικό μέλημα την προστασία του θεσμού. Στην Ελλάδα των τελευταίων δεκαετιών μια αντίστοιχη, με σαφώς μικρότερη ένταση, αναγνώριση οδεύει με γεωμετρική πρόοδο προς εξαφάνιση. Η σχετικοποίηση των αξιών, η αποδοχή των ακραίων δράσεων, η αμοραλιστική εκμετάλλευση κάθε έκφανσης της οικονομικής και κοινωνικής ζωής γίνεται σταδιακά κατάκτηση όλο και περισσοτέρων σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Η Δικαιοσύνη ταλανίζεται από αυτή τη δοκιμασία ως σύστημα αξιών. Επιπλέον κλυδωνίζεται και ως σύστημα οργανωτικό, σε κάποιο βαθμό και με δική της ευθύνη.

Τα τελευταία χρόνια, τα χρόνια της οικονομικής κρίσης, η κατάσταση επιδεινώθηκε. Σα να διαμορφώθηκε με έναν αυτοματισμό σε αυτό το τόπο ένα κλίμα για την αποδόμηση και της Δικαιοσύνης μαζί με τις πολλές αρχές και αξίες, που υπομονετικά αντιστέκονται.

Αλήθεια, πως μπορείς να αποδομήσεις ένα θεσμό στην Εποχή της Κρίσης; Ο ασφαλέστερος τρόπος είναι με τον λαϊκισμό. Με τον λαϊκισμό που δρα διαβρωτικά, διεισδύοντας τόσο πολύ μέσα στη ματιά του παρατηρητή, που τελικά την αλλοιώνει. Με το λαϊκισμό που μπορεί εύκολα να διεγείρει χαμηλά ένστικτα, όχι στο επίπεδο της αισθητικής πια, αλλά σε αυτό του παθογόνου δόγματος της μισαλλοδοξίας του διαφορετικού ή του καλύτερου. Με το λαϊκισμό που μπορεί να εφεύρει δικαιώματα και δικαιούχους εκεί που ποτέ δεν υπήρχαν και ουδέποτε θα αναγνωρίζονταν. Να αναθέτει σε αυτόκλητους ή εντεταλμένους αξιολογητές να επιχειρούν με τακτική -συνήθως αθέμιτη ή άλλοτε κατ’ επίφαση συστημική- να εξουδετερώνουν αυτούς που δεν πλέουν με το κατευθυνόμενο ρεύμα. Με το λαϊκισμό, που με τις τεχνικές προπαγάνδας μπορεί να πείσει, ιδίως σε εποχές σαν τη σημερινή, όταν οπωσδήποτε πρέπει να βρεθεί κάποιος άλλος να φταίει αρκεί αυτός να μην είναι ο καθρέπτης.

Ο λαϊκισμός στην Εποχή της Κρίσης είναι ο μεγάλος εχθρός της Δικαιοσύνης. Ο αληθινός του στόχος είναι το Κράτος Δικαίου η αντίρροπη δύναμη της ανέλεγκτης εξουσίας σε κάθε της έκφραση. Η κατάλυσή του μπορεί να διευκολύνει τους μετέχοντες σε αυτόν δίνοντας τους την παρακμιακή δύναμη που χρειάζονται. Μπορεί οι υπηρετούντες το σκοπό αυτό να μην αντιλαμβάνονται το μέγεθος της συνέπειας που προκαλούν, είτε γιατί τα κοντόφθαλμα συμφέροντα τους τους εμποδίζουν, είτε γιατί το αξιακό βεληνεκές τους είναι ανύπαρκτο.

Οι υπόλοιποι όμως τι κάνουμε; Αξιολογούμε το κίνδυνο της κατάλυσης του Κράτους Δικαίου ή έχουμε υποστεί το μιθριδατισμό που μας επιφυλάσσουν; Παραμένουμε αμέτοχοι παρατηρητές της κατάρρευσης του ή απλά αρνούμαστε να δούμε την πραγματικότητα εγκλωβισμένοι στις προσωπικές μας ιστορίες; Αρνούμαστε να δώσουμε τη μάχη για την προστασία του Κράτους Δικαίου, αδρανοποιημένοι μέσα στο σύνδρομο της Στοκχόλμης, περιμένοντας απλά το τέλος μιας Δημοκρατίας όπως την γνωρίζουμε;

Δεν πρέπει να συμμαχήσουμε με την εικόνα μιας Δικαιοσύνης με το «δ» μικρό, μιας «δικαιοσύνης» που δεν θα μπορεί να στηρίξει το Κράτος Δικαίου. Η αξίωση για την επιστροφή αξιών πρέπει να γίνει το νέο αίτημα της κοινωνίας μας.

Αντί υστερόγραφου: Οι παραπάνω σκέψεις αποτυπώθηκαν μετά από πολλά εικοσιτετράωρα εσωτερικής διαμάχης και δημόσιας αντιπαράθεσης στο χώρο της Δικαιοσύνης με το «Δ» κεφαλαίο, όπου λειτουργώ, έχοντας αφορμή τη στάση και τη θέση πλήθους ανωνύμων Δικαστικών Λειτουργών, που ουδέποτε ζήτησαν αυξήσεις κόντρα σε μια κοινωνία που υποφέρει, που υποστηρίζουν το αξίωμα της τήρησης των δικαστικών αποφάσεων, που προτιμούν να λιθοβοληθούν γιατί δεν ακολουθούν το σφυγμό της κοινωνίας, παρά να αυτοχειριασθούν ηθικά υπακούοντας σε κάτι άλλο από το Σύνταγμα, τους Νόμους και τη Συνείδησή τους, που εξακολουθούν να στηρίζουν το Κράτος Δικαίου.

* Ο κ. Παναγιώτης Λυμπερόπουλος είναι Εφέτης, Α' Αντιπρόεδρος της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων

Πηγή Liberal

το είδαμε ΕΔΩ 

ΣΧΟΛΙΟ

Δυστυχώς στο άρθρο αυτό ο δικαστής τηρεί την αρχή που τηρούν όλοι οι προδότες δικαστές των τελευταίων ετών...

Εμείς επιλέξαμε να δημοσιεύσουμε το άρθρο του για να ακουστεί ελεύθερα και η γνώμη του και να είμαστε όλοι ενήμεροι για το πως σκέφτονται οι συγκεκριμένοι δικαστές σήμερα...

Οπως διαπιστώνουμε ο συγκεκριμένος δικαστής, αντί να ρήξει τις ευθύνες στους προδότες πολιτικούς που επί δεκαετίες προσπαθούν να χειραγωγήσουν την δικαιοσύνη συνήθως με επιτυχία, και φυσικά την κύρια ευθύνη στους ίδιους τους δικαστές που υπηρετούν τους προδότες με τις αποφάσεις πλην ελαχίστων εξαιρέσεων... ισχυρίζεται ότι για όλα φταίει ο συνήθης ύποπτος όλων αυτών που διέλυσαν την ελληνική κοινωνία. Ολων αυτών που κατέστρεψαν την πατρίδα μας... Ο Λαϊκισμός..

Δυστυχώς αυτοί οι άνθρωποι είναι η σημερινοί δικαστές...

Αυτοί οι άνθρωποι αφήνουν να αλωνίζουν οι προδότες...

Αυτοί οι άνθρωποι αφήνουν τους επίορκους πολιτικούς να τσακίζουν την πατρίδα μας...

Αυτοί οι άνθρωποι ενδιαφέρονται για τους μισθούς τους, όταν οι μισθοί όλων των υπολοίπων πολιτών εκμηδενίζονται...

Αυτοί οι άνθρωποι κάνουν τα στραβά μάτια στους πλούσιους φοροφυγάδες και κυνηγάνε τον κουλουρά και την κυρούλα με τα κάστανα...

Αυτοί οι άνθρωποι κάνουν τα στραβά μάτια σε όσα αντισυνταγματικά μέτρα ψηφίζονται...

Αυτοί οι άνθρωποι κάνουν τα στραβά μάτια στην απώλεια της εθνικής μας ανεξαρτησίας...

Αυτοί οι άνθρωποι είναι που βγάζουν τους απατεώνες και τους εγκληματίες απο τις φυλακές που τους οδηγούν οι αστυνομικοί διότι "υπάρχει συμφόρηση στις φυλακές" είπε ο Παρασκεύπουλος και μάλιστα με νόμο, για τον οποίο κανείς τους δεν διαμαρτυρήθηκε...

Αυτοί οι άνθρωποι είναι που κυνηγάνε τον άμοιρο μεροκαματιάρη για το δάνειό του, αλλά κάνουν τα στραβά μάτια για τα κόκκινα δάνεια των κομμάτων...

Αυτοί οι άνθρωποι είναι που έχουν κάνει συμμαχία με τις τράπεζες για να τσακίσουν τον Ελληνα νοικοκύρη...

Αυτοί οι άνθρωποι είναι που αντί να δώσουν εντολή να συλλαμβάνονται όσοι λαθρομετανάστες παράνομα μπαίνουν στην χώρα μας δίνουν τις αντίθετες εντολές για να υπάρξη η πολυπόθητη απο την Νέα Τάξη πληθυσμιακή αλλοίωση...

Αυτοί οι άνθρωποι κατεξεφτέλισαν οι ίδιοι τον θεσμό της δικαιοσύνης στην πατρίδα μας και οι πολίτες δεν τους εμπιστεύονται πλέον...

Κι όμως για τον αρθρογράφο οι μόνοι που δεν φταίνε είναι οι δικαστές... 

Κατά την γνώμη μου το άρθρο είναι υπόδειγμα υποκρισίας και ανθελληνισμού...

Μετά από ένα δριμύ κατηγορώ κατά του λαϊκισμού καταλήγει με το κατάπτυστο και κίβδηλο "αντί υστερογράφου": "Οι παραπάνω σκέψεις αποτυπώθηκαν μετά από πολλά εικοσιτετράωρα εσωτερικής διαμάχης και δημόσιας αντιπαράθεσης στο χώρο της Δικαιοσύνης με το «Δ» κεφαλαίο, όπου λειτουργώ, έχοντας αφορμή τη στάση και τη θέση πλήθους ανωνύμων Δικαστικών Λειτουργών, που ουδέποτε ζήτησαν αυξήσεις κόντρα σε μια κοινωνία που υποφέρει, που υποστηρίζουν το αξίωμα της τήρησης των δικαστικών αποφάσεων, που προτιμούν να λιθοβοληθούν γιατί δεν ακολουθούν το σφυγμό της κοινωνίας, παρά να αυτοχειριασθούν ηθικά υπακούοντας σε κάτι άλλο από το Σύνταγμα, τους Νόμους και τη Συνείδησή τους, που εξακολουθούν να στηρίζουν το Κράτος Δικαίου."

Σοβαρά εεεε;

Πολλά 24ωρα εσωτερικής διαμάχης εεεε;

Και στηρίζετε ποιό;

Το Κράτος δικαίου....;

Ρε τι δούλεμα είναι αυτό;

Κρίμα.. 

Αλλά για σας φίλτατε δικαστή είμαστε λαϊκιστές....

Ναι εμείς είμαστε που λαϊκίζουμε....

Ευτυχώς και δόξα τω Θεώ που υπάρχει και το διαδίκτυο και έχουμε αποδείξεις ατράνταχτες τις ξεφτίλας σας...

ΘΑΝΟΣ