Η ευθανασία μέσα από τα μάτια ενός απλού πιστού (μέρος 2ο)

συνέχεια από το 1ο μέρος

Του Αναστάσιου Λέκκα, Δικηγόρου Παρ' Αρείω Πάγω

Αναπόφευκτη συνέπεια αυτής της συνωμοσίας ήταν και είναι η ανατροπή της ισορροπίας και τη ειρήνης στον κόσμο με τα δεινά, τη δυστυχία και τις συμφορές που βλέπουμε.

Στην καρδιά ωστόσο του Θεού-Πατέρα δεν έσβησε ποτέ η αγάπη Του για τον πλανεμένο άνθρωπο, αλλά και στον πλανεμένο δεν έσβησε το μίσος για τον Θεό.

Τίποτα, όμως, δεν φτιάχνει ο Θεός, που μπορεί άλλος να το καταργήσει. Κανένας δεν μπορεί να ακυρώσει ή να καταργήσει ένα έργο που ο Θεός θέλει να μείνει, κι αυτό ισχύει προεχόντως για το κορυφαίο έργο Του, τον άνθρωπο.

Ο Θεός έφτιαξε τον Παράδεισο για να μη μείνει ποτέ κενός. Έτσι από την πρώτη στιγμή της προγονικής αθλιότητας μέχρι και της συντελείας των αιώνων έγιναν και γίνονται οι πορείες του Θεού και οι δρόμοι του ανθρώπου.

Από τότε και μέχρι το έσχατο τέλος θα πορεύεται ο Θεός διακριτικά δίπλα στον άνθρωπο, δίχως να αναμιγνύεται στην επιλογή της όποιας πορείας του ανθρώπου, ενεργώντας έτσι από απόλυτο σεβασμό στην ελευθερία τη βούλησής του με την οποί τον προίκισε.

Από την ίδια χρονική αφετηρία και μέχρις εσχάτων άρχισαν και οι δρόμοι του ανθρώπου στον κόσμο, πορείες, όμως, φυγοκεντρικές και αποκλίνουσες και την Πηγή της Ζωής, και από εκείνους που εγωιστικά αυτονομήθηκαν και αυτονομούνται από το Θεό Πατέρα, και ασύνετα επέλεξαν να καθοδηγούνται από αυτόν που τους κατέστρεψε και τους καταστρέφει.

Έτσι ο πλανεμένος άνθρωπος θυσίασε και θυσιάζει την αφθαρσία και τη δόξα στη φθορά και το θάνατο, από κληρονόμος της Βασιλείας Του Θεού, προτίμησε να γίνει αχθοφόρος των κάθε είδους απολαύσεων, της οδύνης και της απελπισίας.

Όλους αυτού τους περιγράφει με ακρίβεια ο μεγάλος απόστολος των εθνών Παύλος (προς Ρωμαίους 1: 19-20).

Αξίζει να τους θυμηθούμε ποιοι είναι και ποια είναι τα έργα τους:

«19 Επειδή η γνώση για το Θεό και το θέλημά Του (όση μπορεί να χωρέσει ο άνθρωπος) είναι φανερή και γνωστή σ’ αυτούς· ο ίδιος ο Θεός την έχει φανερώσει σ’ αυτούς.

20 Διότι από τότε που χτίστηκε ο κόσμος, οι αόρατες τελειότητες του Θεού γίνονται καθαρά αισθητές με τη διάνοια δια μέσου των δημιουργημάτων, τόσο η αιώνια αυτού παντοδυναμία όσο και κάθε θεία τελειότητά Του, εις τρόπον ώστε να μένουν αυτοί αναπολόγητοι για τον αμαρτωλό βίο τους.

21 διότι, ενώ εγνώρισαν δια μέσου της δημιουργίας τον πάνσοφο και πανάγαθο Θεό, δεν τον εδόξασαν ως αληθινό Θεό για τα μεγαλεία Του και δεν τον ευχαρίστησαν για τις αναρίθμητες ευεργεσίες Του, αλλά επλανήθησαν με τους μωρούς και ψευδείς συλλογισμούς τους για τα είδωλα και την αμαρτωλή ζωή και εσκοτίσθη η ασύνετη διάνοιά τους·

22 και ενώ διακηρύσσουν ότι είναι σοφοί, αποδείχθηκαν μωροί και ανόητοι·

23 και αντικατέστησαν την άπειρη και μεγαλειώδη δόξα του άφθαρτου Θεού με υλικά αγάλματα, με είδωλα, που εικονίζουν φθαρτούς ανθρώπους και πτηνά και τετράποδα και ερπετά.

24 Για την ασέβεια δε και την αποστασία τους αυτή, απέσυρε ο Θεός τη χάρη Του και έτσι παραδόθηκαν και υποδουλώθηκαν σε αμαρτωλές επιθυμίες των καρδιών τους, σε ηθική ακαθαρσία, ώστε να εξευτελίζονται τα σώματά τους από αυτούς τους ίδιους.

25 Αυτοί αντάλλαξαν και αντικατέστησαν την αλήθεια του Θεού με το ψεύδος της ειδωλολατρίας, σεβάστηκαν δε και λάτρευσαν την άψυχη και άλογη και πεπερασμένη κτίση, αντί του Δημιουργού, ο οποίος την έκτισε.

26 Ακριβώς δε διότι λάτρευσαν ψευδείς και φαύλους θεούς, παρεχώρησε ο Θεός να παραδοθούν και να υποδουλωθούν σε εξευτελιστικά πάθη. Διότι και οι γυναίκες τους (χωρίς να εντραπούν και σεβασθούν ούτε τον εαυτό τους) άλλαξαν τη φυσική χρήση του φύλου τους σε παρά φύση και εξετράπησαν σε ακατανόμαστες πράξεις.

27 Κατά παρόμοιο τρόπο και οι άρρενες άφησαν τη φυσική σχέση της γυναίκας και φλογίστηκαν στις εμπαθείς ορέξεις μεταξύ τους, ώστε άνδρες σε άνδρες να ενεργούν αναίσχυντες και εξευτελιστικές πράξεις και να παίρνουν το μισθό που τους έπρεπε για τη πλάνη τους, από τον ίδιο τον εαυτό τους,

28 και καθώς δεν έκριναν καλό και δεν θέλησαν να κατέχουν την αληθή και σοφή γνώση για το Θεό, παρεχώρησε ο Θεός να παραδοθούν και υποδουλωθούν σε νου ανίκανο να διακρίνει το ορθό, με αποτέλεσμα να διαπράττουν αυτά τα απρεπή και επαίσχυντα.

29 Και έτσι γέμισαν και διαποτίστηκαν, στη ψυχή και στο σώμα, από κάθε αδικία, πορνεία, πονηρία, πλεονεξία, κακία· γέμισαν από φθόνο, φόνο, φιλόνεικη διάθεση, δολιότητα και κάθε κακοήθεια.

30 Έγιναν κρυφοί κατήγοροι σιγοψιθυρίζοντες μεταξύ τους σε βάρος των άλλων, θρασείς συκοφάντες των απόντων, γεμάτοι μίσος κατά του Θεού, υβριστές, φαντασμένοι και κομπαστές, επιδειξιομανείς, επινοητές κακών σε βάρος των άλλων, ασεβείς και ανυπάκουοι απέναντι στους γονείς.

31 Άνθρωποι χωρίς σύνεση, που χωρίς ντροπή καταπατούν το λόγο τους και τις συμφωνίες που έχουν κάνει, άστοργοι απέναντι στου οικείους τους, αδιάλλακτοι και μνησίκακοι, σκληροί και ανάλγητοι στη ξένη δυστυχία.

32 Αυτοί, μολονότι γνώρισαν καλά το θέλημα του Θεού, ότι δηλαδή όσοι διαπράττουν τέτοια πονηρά έργα είναι άξιοι θανάτου, όχι μόνο κάνουν αυτά, αλλά από ψυχική πώρωση και κακότητα επιδοκιμάζουν με όλη την καρδιά τους εκείνους που τα πράττουν.».

Αγεφύρωτο, λοιπό, το χάσμα μεταξύ πίστης στο Θεό και απιστίας, γιατί δεν είναι μόνο η εκκίνηση του καθενός των αντιθέτων διαφορετική, αλλά και ο επιδιωκόμενος στόχος.

Στον πιστό άνθρωπο η ζωή αρχίζει από το Θεό και τελειώνει στην ένωση με το Θεό με τη σίγουρη πραγματοποίηση της προσδοκίας του για την ανάστασή του, στόχος που γίνεται κατορθωτός μόνο με την αυτοθυσία, την υπομονή, την ταπείνωση και την αγάπη.

Για εκείνους που επιλέγουν τα αδιέξοδα μονοπάτια των παθών και επιμένουν να τα αγνοούν θα παραμείνει πάντοτε ένας Θεός άγνωστος, και θα πορεύονται στο άγνωστο με καρδιά αποξηραμένη και χέρσα, φορτωμένη με ενοχές και απογοήτευση, και θα αφήνουν τη ναυαγισμένη ψυχή τους θλιβερό συντρίμμι κι αποκαΐδι στα βράχια.

Υπάρχει διέξοδο στο δράμα τους;

Αναμφίβολα ΝΑΙ!!

Όταν ο ναυαγισμένος σε κάποια ευλογημένη στιγμή της ζωής του, ακόμα και την τελευταία, μπορέσει να διακρίνει μέσα από το σκοτάδι του κάποια αμυδρή ακτίνα από φως, όταν και με τον τελευταίο αδύναμο ανασασμό της βασανισμένης καρδιάς του καταφέρει να πει, με κάποιο δάκρυ συντριβής, στο Θεό-Πατέρα: «Από το σκοτάδι επιστρέφω, Πατέρα, και το σώμα μου είναι όλο πληγωμένο και τα πόδια μου λύγισαν. Δεν προφταίνω να χτυπήσω την πόρτα Σου, συγχώρεσέ με και βοήθησέ με!».

πηγή