Παρατηρείται ακόμα το φαινόμενο,ο νονός να δίνει το επίθετο του ως βαφτιστικό στο βαφτιστήρι του. Έτσι μπορούμε να βρούμε ως μικρά ονόματα αρβανιτών το Δέδες, Μπενέκος κ.ά. Υπάρχουν ακόμα ονόματα, βασικά γυναικεία, που έλκονται από την μακρά φυσιοκεντρική/παγανιστική παράδοση των Ελλήνων: Λεμονιά, Λελούδω, Γαρέφω, Τριανταφυλλιά κ.ά. Τέλος, και ονόματα που πήγασαν μέσα από τα ήθη του μεσαιωνικού ελληνισμού: Παγώνα, Αγουρίτσα κ.ά.
Υπάρχει και ένα όνομα τελείως ιδιότυπο, η Σύρμω. Προέρχεται από την συρμακέσα, την [ασημο]κεντήστρα δηλαδή. Ασημοκεντήστρες υπήρχαν στο Βυζάντιο και μάλιστα απολάμβαναν ιδιαί- τερης τιμής και σεβασμού.
Δεν είναι πολύ γνωστά στο ευρύ πλήθος τα στοιχεία της καθημερινής ζωής του Βυζαντινού λαού.
Υπάρχει η εντύπωση ότι αναπτύχθηκε μόνο η αγιογραφία και η εκκλησιαστική υμνωδία. Δεν είναι έτσι. Πάρα πολλές μορφές λαϊκής τέχνης ξετυλίχθηκαν και αναπτύχθηκαν τότε. Μια από αυτές ήταν και το κέντημα. Μάλιστα στο αυτοκρατορικό παλάτι υπήρχε σώμα γυναικών που ασχολιόντουσαν με τα βασιλικά κεντήματα, οι ασημοκεντήστρες.
Είναι πολύ πιθανόν (δεν το έχω ψάξει αναλυτικά) η ασημοκλωστή να ήταν το μετάξι. Εν πάση περιπτώσει, αυτή η θαυμάσια μορφή οικοτεχνίας πέρασε και στους Έλληνες αρβανίτες.
Παράλληλα βέβαια, στην αυτόνομη οικιακή οικονομία των αρβανιτών απαντάμε και την δημιουργία ενδυμάτων και κλινοσκεπασμάτων. Κούρευαν τα ζώα τους και με το μαλλί τους στον αργαλειό ή στο χέρι συγκροτούσαν την σπιτική «ντουλάπα» τους. Οι παλιές κεντήστρες στους αρβανίτες ονομάστηκαν συρμακέσες. Η ετυμολογία του όρου έχει να κάνει με το ρήμα σύρω. Σύρμα λεγόταν οτιδήποτε τραβιόταν, το έτειναν, ό,τι «εσύρετο». Κάτι τέτοιο ήταν και το νήμα κεντημάτων, όπως και οι διάφορες σύγχρονες μεταλλικές ίνες ή συστάδες ινών, με πληθώρα χρήσεων και εφαρμογών, στη σημερινή τεχνολογία και ηλεκτρονική (ο χαρταετός μπλέχτηκε στα σύρματα της ΔΕΗ). Το επίθετο συρμάτινος υπάρχει απ΄ τη μεσαιωνική περίοδο.
Από συγκοπή του όρου προέκυψε το θηλυκό βαφτιστικό Σύρμω. Αν αναρωτιέται κανείς, γιατί οι αρβανίτες επέλεξαν την ιδιότητα της κεντήστρας ως ονομασία για τις κόρες τους, θα διαπιστώσει την απόλυτη εμπλοκή τους με το ελληνικό Βυζάντιο. Κάτι που έχαιρε εκτίμησης στους Βυζαντινούς Έλληνες, υπάρχει δυναμικά και στους Έλληνες αρβανίτες. Άλλη μια λαογραφική, απόδειξη της ελληνικότητας μας.
Αλλά και στην ακμή του Μπολσεβικισμού οι Ρώσοι έδιναν στα παιδιά τους ονόματα όπως τρακτέρ, φάμπρικα και άλλα τέτοια. Τιμώντας και χαιρετίζοντας τη νέα (υποτίθεται) σοσιαλιστική οικονομία. Απομεινάρι αυτού είναι και το όνομα Λαοκράτης που κατά μίμηση επινόησαν οι Έλληνες θιασώτες της Σοβιετικής Ένωσης.
Να αναφέρω εν κατακλείδι, ότι, όταν μετατέθηκα στο Μενίδι, το 1995, υπήρχαν ακόμα εκεί δυο συρμακέσες. Τώρα, 20 χρόνια μετά, δεν γνωρίζω αν υπάρχει ζωντανή αυτή η παράδοση, η τόσο αποκαλυπτική, των αρβανιτών.
Διαβάστε δύο σχετικές εργασίες:
1. Κεντητός Επιτάφιος
2. Το άτομο μέσα από τις κεντητές υπογραφές των Μεταβυζαντινών & Νεοελληνικών χρόνων
Γιάννης Βασ. Πέππας, Φιλόλογος
πηγή
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Παρακαλούμε τα σχολιά σας να ειναι σχετικά με το θέμα, περιεκτικά και ευπρεπή. Για την καλύτερη επικοινωνία δώστε κάποιο όνομα ή ψευδώνυμο. Διαφημιστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται.
Επειδή δεν υπάρχει η δυνατότητα διόρθωσης του σχολίου σας παρακαλούμε μετά την τελική σύνταξή του να ελέγχεται. Προτιμάτε την ελληνική γραφή κι όχι την λατινική (κοινώς greeklish).
Πολύ σημαντικό είναι να κρατάτε προσωρινό αντίγραφο του σχολίου σας ειδικά όταν είναι εκτενές διότι ενδέχεται να μην γίνει δεκτό από την Google (λόγω μεγέθους) και θα παραστεί η ανάγκη να το σπάσετε σε δύο ή περισσότερα.
Το σχόλιό σας θα δημοσιευθεί, το αργότερο, μέσα σε λίγες ώρες, μετά από έγκριση του διαχειριστή του ιστολογίου, ο οποίος είναι υποχρεωμένος να δημοσιεύει όλα τα σχόλια που δεν παραβαίνουν τους όρους που έχουμε θέσει στις παρούσες οδηγίες.
Υβριστικά, μη ευπρεπή και προπαγανδιστικά σχόλια θα διαγράφονται ή δεν θα δημοσιεύονται.