Επείγουσα Πρόταση: Διοργάνωση ημερίδας-συνάντησης με σκοπό την συγκρότηση ενός νέου πολιτικού φορέα που θα εμφορείται από τα διαχρονικά γνήσια Ελληνορθόδοξα ιδεώδη.

Γράφει ο Δημήτρης Παπαδόπουλος 

Αδέλφια, Ορθόδοξοι Έλληνες πατριώτες, Χριστός ανέστη! 

Η πατρίδα μας διέρχεται σήμερα αναμφισβήτητα μια τεράστια κρίση, πολιτική, οικονομική, κοινωνική, κρίση αξιών και ηθών. Εξελίσσεται μια παρατεταμένη και βαθιά διαδικασία πνευματικής και ηθικής απονέκρωσης του λαού και ενορχηστρωμένης προσπάθειας αλλοίωσης και διάβρωσης της Ελληνορθόδοξής μας ταυτότητας. Όποια θεματική πέτρα και αν σηκώσεις στην σημερινή Ελληνική κοινωνική πραγματικότητα, παρακμιακή σήψη και δυσωδία θα αισθανθείς. Κρίσεις παντού ποικίλες και πολλές, πριν την τελική Κρίση. 

Είναι να θαυμάζει και να απορεί κανείς, για την σε τόσο σύντομο ιστορικά χρονικό διάστημα, μερικών μόλις δεκαετιών, κυρίως μετά την «μεταπολίτευση» και με εντατικότερο τα τελευταία έτη ρυθμό, φοβερή και τρανή παραμόρφωση και μετάλλαξη μέσα από «εκσυγχρονιστικές» πολιτικές «μεταρρυθμίσεων», «αναδιαρθρώσεων», «εκλογικεύσεων», «συγκλήσεων», «αναθεωρήσεων», «εκπολιτισμού», του Έλληνα-Ρωμιού. 

Κρατάμε μεν τυπικά και σήμερα το όνομα Έλληνας και «Γραικός», αλλά ουσιαστικά έχουμε απολέσει σε επικίνδυνα μεγάλο βαθμό την αυτοσυνειδησία μας και αποκοπτόμαστε σταδιακά και ανεπίγνωστα; από τις εθνικές και πολιτιστικές μας ρίζες, απεμπολώντας αφρόνως και ξεπουλώντας στην κυριολεξία με ηλιθιότητα και βλακεία ανερμήνευτη και μη ευκόλως εξηγήσιμη, ανεκτίμητους πνευματικούς και υλικούς πολιτισμικούς θησαυρούς, σε τέτοιο βαθμό και έκταση μάλιστα, που υποχρεώνουν κάποιους φιλέλληνες να φτάσουν μέχρι στο σημείο να καταθέσουν επίσημη πρόταση σε παγκόσμιους οργανισμούς, με αίτημα την διαφύλαξη και διατήρηση του Ελληνισμού και της Ελλάδος ως παγκόσμια ανθρωπιστική κληρονομιά. Καταντήσαμε είδος υπό εξαφάνιση!

Εννοείται ότι όλοι μας, στο βαθμό που αναλογεί στον καθένα, έχουμε μερίδιο ευθύνης, «εμβάψαμε εν τω τρυβλίω την χείρα», αλλά «εστί καιρός ημάς ήδη εξ ύπνου εγερθήναι». Επιβάλλεται να γίνει γενική κινητοποίηση, συστράτευση όλων των υγιών δυνάμεων και μη αφιονισμένων Ορθοδόξων Ελλήνων πολιτών, να απέχουμε από την νοοτροπία των Δενμεμέληδων, στην καθησυχαστική και ρεμβάζουσα εγωπαθή κατάσταση του «εγώ καλά περνάω». 

Είναι επίσης αυταπόδεικτο γεγονός ότι, όλα, χωρίς εξαιρέσεις, τα πολιτικά κόμματα και παρατάξεις που πρωταγωνίστησαν τις τελευταίες δεκαετίες στο εγχώριο πολιτικό μας σκηνικό, είτε κυβερνώντας είτε «παίζοντας» τον ρόλο του κομπάρσου, εκλογικού «λαγού» ή του πολιτικού «κασκαντέρ», έχουν οικτρώς αποτύχει στο να εργασθούν υπέρ της υπεράσπισης και πραγμάτωσης της βούλησης του Ελληνικού λαού, του κατά το 95% Ορθοδόξου χριστιανικού  Ελληνικού λαού, και μάλλον έχουν επιδοθεί σε έναν, εν πολλοίς εξοργιστικά απροκάλυπτο, ανταγωνισμό εξουθένωσης του φρονήματός του και σε  μία ανεπιφύλακτη και εχθρική πλέον πολεμική τακτική «γενοκτονίας» του. Θα κουραστεί μόνο κανείς να απαριθμήσει πλείστους όσους αντιχριστιανικούς, αντιπατριωτικούς, ανθελληνικούς, αντικοινωνικούς, αντιανθρωπιστικούς και όχι σπάνια αντισυνταγματικούς Νόμους, που ψηφίστηκαν εν ονόματι μιας ψευδεπίγραφης δημοκρατίας και παραπλανητικής λαϊκής κυριαρχίας, στο όνομα, υποτίθεται, και για το συμφέρον δήθεν του Ελληνικού λαού.  Η εξουσία, όπως πολύ καλά το εξέφρασε και Μητροπολίτης «κατέστρεψε αυτόν τον τόπον, τον λεηλάτησε για πάρτη της… Καμμιά εξουσία δεν είπε ποτέ την αλήθεια στον λαό.» 

Επιτέλους, πρέπει να καταλάβουμε και να αποφύγουμε τις καλοστημένες παγίδες που το σαπρό καθεστωτικό σύστημα έχει στήσει εδώ και καιρό, με πρώτη και καλή, την πεπλανημένη αντίληψη της δήθεν «ελεύθερης» κομματικής επιλογής, στις εκάστοτε εκλογικές αναμετρήσεις και στην «αδέσμευτη» υποτίθεται επιλογή  βουλευτών «πατριωτών» και «χριστιανών», αρκεί να αναλογισθούμε και ανακαλέσουμε στις μνήμες μας τις αμέτρητες απογοητεύσεις και πίκρες που έχουμε γευθεί από αυτούς. Επίσης και εξίσου καλοστημένη και δυσδιάκριτη παγίδα είναι η κακώς εννοούμενη χρήση του ευαγγελικού λόγου περί του «ημών γαρ το πολίτευμα εν ουρανοίς υπάρχει,..», παραβλέποντας στην συνάφεια εδώ το «απόδοτε τα Καίσαρος Καίσαρι…». Ξεχνάμε ότι το μακροβιότερο εν ενεργεία δημοκρατικό πολίτευμα στον κόσμο, του Αγίου Όρους, της μοναδικής αυτής Μοναστικής και χριστιανικής πολιτείας, το και Περιβόλι της Παναγιάς αποκαλούμενο, οργανώθηκε, διοικείται και λειτουργεί έως και σήμερα πάνω σε, έστω και ιδιόμορφες, δομές πολιτικές; Πώς, άνθρωποι αυτοί σαν και εμάς, και μάλιστα πολλών διαφορετικών εθνικοτήτων, πολιτιστικών προϋποθέσεων και παραδόσεων το κατάφεραν τόσους αιώνες; 

Ο Έλληνας γνήσιος πατριώτης, ορθόδοξος χριστιανός και ρωμηός, δεν (πρέπει να) αποδέχεται να του κολλάνε ετικέτες και να εγκλωβίζεται σε τεχνητά διλλήματα τύπου: αριστερός, δεξιός, κόκκινος, ροζέ, φασίστας, ρατσιστής, εθνικιστής και παρόμοια. Αγαπά εκ βάθους καρδίας, ανιδιοτελώς και αυθόρμητα, ότι είναι γνήσια Ελληνικό, νιώθει αγαλλίαση και χαρά όταν αναφέρονται στην πατρίδα του και γνωρίζει πολύ καλά να ξεχωρίζει, το αυθεντικό και καθαρό από το κάλπικο και νοθευμένο, το πατροπαράδοτο και εγχώριο από το ξενόφερτο και εισαγόμενο. 

Σε τελική ανάλυση, διερωτάται κανείς, πώς είναι δυνατόν σε μια χώρα με την πλειονοψηφία των πολιτών της να δηλώνουν χριστιανοί ορθόδοξοι, όταν τίθεται θέμα εθνικών εκλογών το πρώτο και εναγώνιο ερώτημά τους και δίλημμα να είναι: τι να ψηφίσω, ποιό κόμμα και ποιόν υποψήφιο βουλευτή; Η απάντηση ίσως είναι πολύ απλή: Κανένα από τα λεγόμενα «μεγάλα» πολιτικά κόμματα εξουσίας, αλλά εξίσου και τα μικρότερα, δεν τον εκφράζουν και δεν τον «αναπαύουν», τουλάχιστον σε βαθμό που να υπερτερεί το αίσθημα δικαίωσης και ικανοποίησης των πνευματικών του αξιών και πολιτικών του πεποιθήσεων ώστε να το «σταυρώνει» απερίφραστα και με σιγουριά. Αντίθετα, αυξανόμενη αποστροφή και αποξένωση αισθάνεται για το αναξιόπιστο πολιτικό σύστημα το οποίο εγκαλεί στην συνείδηση του για την κατάσταση που βιώνει αυτός ατομικά, οικογενειακά, η κοινωνία και γενικά όλη η χώρα. Κατάσταση για την οποία κατά τεκμήριο, την βαρύνουσα ευθύνη, ασχέτως αν ενδεχομένως τα «φάγαμε όλοι μαζί», την καταδεικνύουμε στις εσφαλμένες και καταστρεπτικές κυβερνητικές-κομματικές πολιτικές επιλογές που διαχρονικά εφαρμόστηκαν. 

Επιτακτική πλέον και αδήριτη αναφύεται η προσπάθεια ανάληψης πρωτοβουλιών και αποφάσεων περί της συγκρότησης ενός νέου, άφθαρτου πολιτικού φορέα-κόμματος-παράταξης, με στόχο και σκοπό τη «σύναξη» και συστράτευση όλων των υγιών δυνάμεων σε ένα δυναμικό Ελληνορθόδοξο σώμα πολιτικής έκφρασης και δράσης, που θα θεμελιώνεται και θα κινείται, μα πάνω από όλα θα δείχνει σεβασμό και τιμή, σε αρχές και αξίες της διαχρονικής Ελληνορθόδοξης χριστιανικής παράδοσης, σε  πολιτισμικές, πολιτιστικές καταβολές και ιδεώδη. 

Πρόταση επείγουσα: Η προσπάθεια διοργάνωσης ημερίδας-συνάντησης με σκοπό την διερεύνηση δυνατότητας συγκρότησης ενός νέου πολιτικού φορέα που θα εμφορείται από τα διαχρονικά γνήσια Ελληνορθόδοξα ιδεώδη. 

Εμείς, ο απλός λαός, αναμένουμε από κάποιον φορέα, κάποιες προσωπικότητες, με το ανάλογο κοινωνικό «βάρος» και εμβέλεια, να αναλάβουν πρωτοβουλίες, να προχωρήσουν σε εκείνες τις απαραίτητες ενέργειες που θα απελευθερώσουν και κινητοποιήσουν έντιμες εν καταστολή σήμερα δυνάμεις, να οργανώσουν, συνδέσουν, και συντονίσουν όλα τα ανυψούμενα αλλά διάσπαρτα μπαϊράκια της αντίστασης και «καλής ανησυχίας». Ο σκοπός είναι κοινός, ιερός, το διακύβευμα τεράστιο. Λένε για εμάς τους Έλληνες, ότι είμαστε ή του ύψους ή του βάθους, έ, καιρός είναι να ξαναγίνουμε του ύψους. Μια κατοικία αν καταστραφεί, αν ισοπεδωθεί, με κόπο και προσπάθεια ξαναστήνεται. Αυτή η κατοικία όμως, που λέγεται Ελλάδα-Ελληνισμός-Ρωμιοσύνη, αν καταστραφεί και σβήσει, πόσο εύκολα μπορεί να επαναδομηθεί; 

Παπαδόπουλος Δημήτρης. Οικονομολόγος-φοροτεχνικός.