Στον Ακάθιστο Ύμνο…(σκέψεις για το τότε και το τώρα)

(λίγες σκέψεις εν όψει του Ακαθίστου Ύμνου, που θα ψαλλεί και φέτος στους ναούς της Πατρίδας μας)

.

Σε στιγμές κρίσιμες για την τύχη της Αυτοκρατορίας, ο βασιλέας στα χέρια Σου εμπιστεύτηκε την Πόλη Σου, Παναγία μου…

Ο εχθρός προ των πυλών, αλλά δεν δίστασε να την αφήσει στην μητρική φροντίδα της Υπερμάχου Στρατηγού.

Και Εκείνη δεν διέψευσε την πίστη και την εμπιστοσύνη του… με θαυμαστό τρόπο διέλυσε το πλήθος των βαρβάρων και λύτρωσε από τα δεινά τον λαό που με ευλάβεια, σεβασμό και πλήρη αφοσίωση Σου έψαλλαν όρθιοι και κατάκοποι τον Ακάθιστο Ύμνο.

Το θαύμα έγινε!… και το αναθυμόμαστε κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες. Οι ναοί γεμίζουν από πιστούς όλων των ηλικιών που με λαχτάρα και λατρεία στην καρδιά Σου ψάλλουν τα αγαπημένα σου «Χαίρε».

.

Παίρνω κουράγιο και γεμίζω ελπίδα βλέποντας τέτοιες μέρες το πλήθος των πιστών που προσέρχονται  στην Χάρη Σου…η λατρεία των Ελλήνων προς την Παναγία μας είναι καταφανής.

Μπολιασμένη στις ψυχές από τα πρώτα παιδικά χρόνια, εύκολα δεν μπορεί να ξεριζωθεί. Όσο κι αν προσπαθούν κάποιο για το αντίθετο.

Στην Μάνα μας προσφεύγουμε σε δύσκολες στιγμές και η κραυγή «Παναγία μου!…» βγαίνει αυθόρμητα από τα στήθη μας , μερεύει την αγωνία μας και την κάνει ελπίδα.

.

Τότε βέβαια το σύνολο του λαού κατέφυγε στην πίστη που θαυματούργησε, μαζί με τους ηγέτες του… Τώρα;… (η σύγκριση δύσκολη, με πικρά συμπεράσματα…)

.

Και σκέφτομαι: Μακάρι να ήταν και η ζωή μας ανάλογη με την Μάνα μας. Πόσο θα καμάρωνε τότε Εκείνη για τον λαό Της!…

Τολμώ να πω πως, σαν μάνα, νιώθω τον πόνο Σου, Παναγία μου, για εμάς, τα άτακτα παιδιά Σου… για το κατάντημά μας το γενικότερο… για τα χάλια που ζούμε, για την απομάκρυνσή μας από τον Θεό, για την κρίση, την πνευματική πρωτίστως, που διερχόμαστε.

.

Και Εσύ, ως Μάνα, ελπίζεις και δέεσαι στον Υιό και Θεό Σου για μακροθυμία… και για φωτισμό του Γένους. Ώστε να γίνουμε άξιοι να ξαναζήσουμε στιγμές που θα ξαναλάμψει η Ρωμηοσύνη .

.

Αλεξία- momyof6 για το ιστολόγιο “Αντέχουμε…” 

Ακάθιστος Ύμνος: γιατί ονομάστηκε “Ακάθιστος” και γιατί ψάλλεται κατά την διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής; 

Ο Ακάθιστος Ύμνος εψάλη το καλοκαίρι του 626 μετά από την σωτηρία της Πόλης (8 Αυγούστου).

Σύμφωνα με θεολόγους ο Ακάθιστος Ύμνος ψάλλεται παρ΄όλα αυτά την Μεγάλη Τεσσαρακοστή (και όχι τον 15Άυγουστο) για να συνοδεύσει την γιορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Η μεγάλη γιορτή του Ευαγγελισμού, επειδή βρίσκεται ημερολογιακά μέσα σε περίοδο Νηστείας, στερείται προεόρτιων και μεθεόρτιων. Ο Ακάθιστος Ύμνος, λοιπόν, έρχεται να συνοδέψει την γιορτή του Ευαγγελισμού και να καλύψει το κενό που δημιουργείται λόγω της περιόδου της Νηστείας, όσον αφορά τα προεόρτια και μεθεόρτια.
Και επειδή ο εορτασμός χαρμόσυνων γεγονότων, κατά την περίοδο Νηστείας, επιτρέπεται μόνο το Σάββατο και την Κυριακή, η ψαλμωδία του Ακάθιστου ψάλλεται κατά τα απόδειπνα των Παρασκευών τα οποία λειτουργικά ανήκουν στην ημέρα του Σαββάτου.

Γιατί ονομάζεται Ακάθιστος Ύμνος; 

Για να βρούμε την απάντηση στην ερώτηση αυτή θα πρέπει να ανατρέξουμε στην ιστορία και να δούμε τα ιστορικά στοιχεία του Ακάθιστου Ύμνου. Σύμφωνα με το Συναξαριστή ή Συναξάρι ο Ακάθιστος Ύμνος ψάλει το καλοκαίρι του 626. Την εποχή εκείνη ο αυτοκράτορας Ηράκλειος βρισκόταν σε εκστρατεία στο εσωτερικό της Ασίας. Την απουσία του αυτοκράτορα εκμεταλλεύτηκαν οι Πέρσες και οι Άβαροι οι οποίοι πολιόρκησαν το Βυζάντιο. Ο φρούραρχος Βώνος και ο Πατριάρχης Σέργιος εμψύχωναν το λαό που ετοιμαζόταν να πολεμήσει τις πολεμικές μηχανές των Περσών και των Αβαρών, χωρίς να έχει πολλές ελπίδες για νίκη. Ο Πατριάρχης Σέργιος κρατώντας την εικόνα της Παναγίας των Βλαχερνών, περιδιάβαινε τα τείχη από άκρη σε άκρη για να δώσει θάρρος και ελπίδα. Την ημέρα που οι εχθροί της Πόλης ετοίμαζαν τη μεγάλη τους επίθεση και καθώς ο Πατριάρχης Σέργιος, κρατώντας την εικόνα της Παναγίας προσπαθούσε να εμψυχώσει το λαό, ένας μεγάλος ανεμοστρόβιλος προξένησε ανεπανόρθωτες ζημίες σε μεγάλο μέρος της ναυτικής δύναμης των εχθρών αναγκάζοντάς τους να αλλάξουν σχέδια και να λύσουν την πολιορκία.

Βλέποντας ο λαός το θαύμα αυτό και θέλοντας να ευχαριστήσει την Παναγία συγκεντρώθηκε στο Ναό της Παναγίας των Βλαχερνών όπου όλοι οι πιστοί, όρθιοι, έψαλλαν, ως δοξολογία και ευχαριστία για την σωτηρία της Πόλης, τον Ύμνο προς την Παναγία, ο οποίος αργότερα θα ονομαστεί Ακάθιστος διότι «ορθοστάδην τότε πας ο λαός κατά την νύκτα εκείνην τον ύμνον τη του Λόγου Μητρί έμελψαν και ότι πάσι τοις άλλοις οίκοις καθήσθαι εξ έθους έχοντες, εν τοις παρούσι της θεομήτορος όρθοὶ πάντες ακροώμεθα». 

πηγή