11 / 09 / 2001 Η Τρομακτική Απάτη. (μέρος 1ο)

11η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2001 Το Συνωμοτικό Παρασκήνιο της «Μέρας που Άλλαξε τον Κόσμο»

Ήταν το «Τρομοκρατικό Περλ Χάρμπορ» της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 Ένα «Εσωτερικό Πραξικόπημα» των ΗΠΑ; 

”Οι ιστορικοί τον μέλλοντος θα διαπιστώσουν ότι ανάμεσα στο Νοέμβριο τον 2001 και το Φεβρουάριο του 2002, η δημοκρατία (έτσι όπως την οραματίστηκαν οι συντάκτες της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας και του Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών) απεβίωσε. Καθώς η δημοκρατία εξέπνεε, το φασιστικό και θεοκρατικό αμερικανικό κράτος γεννιόταν.” Τζον Στάντον & Γουΐνι Μάντσεν, The Emergence of the Fascist American Theocratic State, 2002. 

“Η μυστική κυβέρνηση επιβάλλεται στην ανοικτή κυβέρνηση;” Γερουσιαστές Τζον Μακ Κέην, Γιόσεφ Λίμπερμαν, Πόρτερ Γκος, Ρίτσαρντ Σέλμπι και Ρον Πολ. 

”Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, στη ζωντανή εκπομπή Έκτακτη Επικαιρότητα της ΕΤ3 που άρχισε να μεταδίδεται στις 8.30 μ.μ. (περίπου 4 ώρες μετά το τρομoκρατικό κτύπημα στις ΗΠΑ), διατύπωσα την άποψη ότι επρόκειτο για μια προσχεδιασμένη ενέργεια στο πλαίσιο μιας απόπειρας πραξικοπήματος ακροδεξιών κύκλων της αμερικανικής ελίτ που αποσκοπούσε στην πλήρη αναθεώρηση της αμερικανικής εσωτερικής πολιτικής, με στόχο τον έλεγχο του πληθυσμού και της εξωτερικής πολιτικής, με στόχο την επιβολή της Αμερικανικής αυτοκρατορίας και δύο μέρες μετά επαναδιατύπωσα αυτή την ερμηνεία σε άρθρο μου που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Μακεδονία (13.9.2001) με τον τίτλο Η Εποχή του Αδιανόητου: 11 Σεπτεμβρίου 2001. Η άποψη αυτή άρχισε να ενισχύεται από την επομένη του τρομοκρατικού κτυπήματος και, έκτοτε, επιβεβαιώνεται διαρκώς από τα νέα στοιχεία που έρχονται στο φως της δημοσιότητας, κυρίως στο διαδίκτυο” Κλεάνθης Γρίβας. 

Ένα Μοντέλο από το Παρελθόν 

Στις 13 Μαρτίου 1962, ο ακροδεξιός στρατηγός Lemniger, αρχηγός του μεικτού γενικού επιτελείου των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ συνεπικουρούμενος από τον υπαρχηγό και ομοϊδεάτη του στρατηγό Γουόκερ, προτείνει στον πρόεδρο Κένεντι και στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας (NSA) την εφαρμογή ενός πρωτοφανούς σχεδίου με την κωδική ονομασία Operation Northwoods, προκειμένου να δικαιολογηθεί μια στρατιωτική εισβολή στην Κούβα και να διασφαλιστεί η μαζική υποστήριξη της αμερικανικής κοινής γνώμης σ’ αυτήν. Το σχέδιο προβλέπει την κατάρριψη αεροπλάνου της πολιτικής αεροπορίας από πολεμικό αεροπλάνο βαμμένο με τα χρώματα της Κούβας, βύθιση πλοίου με απόδοση της ευθύνης στην Κούβα, δολοφονίες προσωπικοτήτων (μεταξύ των οποίων και ο αστροναύτης Τζον Γκλεν) και τρομοκρατικές ενέργειες σε βάρος του πληθυσμού για τις οποίες θα ενοχοποιούταν εντέχνως η Κούβα. 

Ο Τζον Κένεντι, ο υπουργός δικαιοσύνης Ρόμπερτ Κένεντι, ο υπουργός άμυνας Μακ Ναμάρα και οι επιτελείς του απορρίπτουν το σχέδιο και ο Λέμνιτζερ ζητάει να καταστραφούν τα αντίγραφα του σχεδίου που είχε εγχειρήσει στα μέλη του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας (πράγμα που γίνεται απ’ όλους, με εξαίρεση τον Μακ Ναμάρα, που φρόντισε να περισώσει το δικό του αντίγραφο). Ο Λέμνιτζερ απομακρύνεται από τις ΗΠΑ με τον διορισμό του στη θέση του αρχηγού των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων στην Ευρώπη (τοποθέτηση που σηματοδοτεί την έναρξη της εφαρμογής της «στρατηγικής της έντασης» στην ευρωπαϊκή ήπειρο) και ο στρατηγός Γουόκερ αποπέμπεται από το στράτευμα και του απαγγέλλεται κατηγορία για συνωμοσία κατά της κυβέρνησης. 

Τριάντα έξι χρόνια αργότερα, το 1999, τα προσωπικά αρχεία του Μακ Ναμάρα αποχαρακτηρίζονται και δίνονται στη δημοσιότητα. Ανάμεσα στα άλλα έγγραφα περιλαμβάνεται και το αντίγραφο της πρότασης για την Operation Northwoods, σκιαγράφηση μιας βρόμικης επιχείρησης αντίστοιχης μ’ αυτήν που εκδηλώθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 ως επισφράγισμα του θανάτου της αστικής δημοκρατίας και της γέννησης του φασιστικού και θεοκρατικού αμερικανικού κράτους. 

Από τον Διπολισμό στη Μονοκρατορία 

Η κρατική διαχείριση του τρόμου και της αυταπάτης είναι το λυμένο αίνιγμα της διαλεκτικής της εξουσίας και της τρομοκρατίας. Με βάση τα στοιχεία που αποκαλύπτονται διαρκώς κατά τη μεταπολεμική περίοδο, αποτελεί κοινοτυπία η διαπίστωση ότι τόσο η κρατική και η δήθεν αντικρατική όσο και η μητροπολιτική και η περιφερειακή τρομοκρατία αναπτύσσονται σε ομόκεντρους κύκλους που τέμνουν ο ένας τον άλλον και κατατείνουν στην εξυπηρέτηση του ίδιου πάντοτε στόχου: τη σταθεροποίηση ή τη σκλήρυνση των υφιστάμενων σχέσεων εξουσίας. 

Με τις συνδυασμένες τρομοκρατικές ενέργειες στην καρδιά της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, η ανθρωπότητα εισήλθε στην περίοδο της καθαυτό Pax Americana και της Εποχής του Αδιανόητου, όπου τα πάντα είναι πιθανά, δυνατά και αναμενόμενα. Άνοιξε ένα εντελώς νέο, από ποιοτική άποψη, κεφάλαιο της σύγχρονης Ιστορίας, στο οποίο η διεθνής πολιτική σκηνή θα διαμορφώνεται με βάση τον σιδερένιο κανόνα «όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας» και η κυριαρχία θα επιβάλλεται απροσχημάτιστα και κυνικά.

Ανάμεσα στην ανατροπή του διπολικού κόσμου (1989-1991) και στην επιβολή της αδιαμφισβήτητης πλανητικής κυριαρχίας των ΗΠΑ (από το 2001 και μετά), οι ΗΠΑ διήνυσαν ένα, αναγκαίο, μεταβατικό στάδιο (1991-2001), στη διάρκεια του οποίου έπρεπε να καλύψουν το κενό κυριαρχίας που δημιουργήθηκε από αυτή την ανατροπή. 

Σ’ αυτό το μεταβατικό στάδιο, οι ΗΠΑ ήταν υποχρεωμένες να πορευτούν σε συνεννόηση και συνεργασία με τους εταίρους τους (κυρίως τους Ευρωπαίους), γιατί μόνο αυτό παρείχε μια επίφαση νομιμότητας στο εγχείρημά τους και, συγχρόνως, έθετε στη διάθεσή τους έτοιμους μηχανισμούς διείσδυσης και επιρροής στις νεο-αποκτημένες ζώνες επιρροής. Αυτές οι προϋποθέσεις ήταν απολύτως αναγκαίες για την άσκηση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής που, εντελώς ξαφνικά, βρέθηκε υποχρεωμένη να καλύψει τέσσερις νέες ανάγκες, οι οποίες αφορούσαν: 

α) Την επέκταση της κυριαρχίας των ΗΠΑ σε περιοχές που έως τότε βρισκόταν στη ζώνη επιρροής των Σοβιετικών. 

β) Τη ριζική αναπροσαρμογή της πολιτικής τους με τις χώρες που έως τότε εξισορροπούσαν ανάμεσα στα δύο μπλοκ. 

γ) Την πλήρη αναθεώρηση των σχέσεών τους με τις, ελάχιστες, χώρες που εξακολουθούν να παραμένουν έξω από την άμεση επιρροή τους. 

δ) Την εκ βάθρων αναδιάταξη των σχέσεών τους με τους εταίρους τους, οι οποίοι (εξαιτίας του διπολισμού) έπαιζαν έως τότε στις διεθνείς υποθέσεις, έναν ρόλο που ήταν εμφανώς δυσανάλογος με την αντικειμενική τους κατάσταση και τις πραγματικές τους δυνατότητες. 

Με την εκπνοή αυτής της μεταβατικής περιόδου, οι ΗΠΑ ήταν σε θέση να αποποιηθούν το βάρος της συνδιαλλαγής με τους Ευρωπαίους εταίρους τους, στον επικαθορισμό των επιμέρους στοιχείων της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να διαμορφώσουν ένα πλέγμα σχέσεων στο οποίο ο ρόλος των «εταίρων» των Ηνωμένων Πολιτειών θα ήταν εναρμονισμένος με το πραγματικό βάρος τους στη διεθνή πολιτική σκηνή. Αυτό σημαίνει πως, μετά την ολοκλήρωση της μεταβατικής φάσης, υποβαθμίζεται δραματικά η σημασία της Ευρώπης στη διεθνή σκακιέρα (που έως τότε ήταν αναβαθμισμένη λόγω του διπολισμού) και οι Ευρωπαίοι «εταίροι» μετατρέπονται σε «εταίρες» της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, στο πλαίσιο της καθαρότερης έκφανσης των σχέσεων κυριαρχίας που γνώρισε ποτέ ο κόσμος, της Pax Americana.

συνεχίζεται

πηγή

το είδαμε ΕΔΩ