ΓΝΩΣΗ ΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΟΣΗ.

Γράφει η Μαίρη Καρά 

Θεωρητικά είμαι πολίτης αυτής της Πολιτείας κι έχω Πολιτικά, Αστικά κι Ατομικά Δικαιώματα. Για να είμαι πολίτης ενός Κράτους ουσιαστικά κι όχι τυπικά, πρέπει: Να συμμετέχω ενεργά στην πολιτική ζωή, παίρνοντας μέρος στην εκλογική διαδικασία αλλά κι ελέγχοντας αυτούς, που στο όνομά μου ασκούν την ΕΞΟΥΣΙΑ. (Έτσι πρέπει, μα ποιους να ελέγξω; Μόνο για την ψήφο με θεωρούν ικανό κι όχι για έλεγχο… κατ’ αυτούς βέβαια!). Να απαιτώ τα δικαιώματά μου, όπως αυτά απορρέουν απ’ το Σύνταγμα και τους Νόμους (Τέτοια απαίτηση! Και ποιος θα με υπολογίσει αν δεν... είμαι γνωστός και μη... εξαιρετέος;). Να εκπληρώνω τις υποχρεώσεις και τα καθήκοντά μου απέναντι στην Πολιτεία, όπως ορίζουν οι Νόμοι (Ναι, εγώ τις εκπληρώνω. Η Πολιτεία τι κάνει για μένα; ΤΙΠΟΤΑ!). 

ΠΟΛΙΤΙΚΗ είναι η τέχνη διακυβέρνησης του Κράτους και η άσκησή της πρέπει να μπολιάζεται απ’ την ΗΘΙΚΗ (που την είδατε;). Η διαχείριση της Πολιτικής απ’ τους επαγγελματίες πολιτικούς, δημιουργεί τον κίνδυνο της αλλοτρίωσης, της αποξένωσης του πολίτη, απ’ ό,τι διαμορφώνει και καθορίζει τις τύχες της Κοινωνίας. (Αυτά συμβαίνουν ΑΙΩΝΕΣ, εσείς τώρα τα ανακαλύψατε;) Τι; Τα ξέρατε κι απλώς επισημαίνετε πως πρέπει να εξασκείται η Πολιτική; Μας υποχρεώσατε. Κι εμείς ξέρουμε τι ΠΡΕΠΕΙ, αλλά άλλο αυτό κι άλλο τι γίνεται. Ο,τι θέλουν κάνουν όταν παίρνουν την Εξουσία στα χέρια τους κι εμάς μας γράφουν κανονικά. Δεν είναι κακίες, η ΑΛΗΘΕΙΑ είναι. Αφού μόνοι τους βγάζουν τα μάτια τους. Πάντα γινόταν αυτό, αλλά στην εποχή μας, δεν μπορούν να κρυφτούν άλλο πια, γιατί καιροφυλακτεί η πονηρή Τ Η Λ Ε Θ Ε Α Σ Η. (Κι όχι μόνο).

Η Τηλεθέαση είναι το φρούτο της εποχής κι η καραμέλα που ευθύνεται για κάθε είδους τηλεοπτικής υπέρβασης. Έχει γίνει πια κατεστημένο να εγκρίνονται όλα, με διαφημιστικά κριτήρια.  Το ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ είναι μια κάστα «εκλεκτών» ιθυνόντων, που δίνουν το στίγμα ή επιβάλλουν την παγίωση σε όλους τους τομείς. Μα και γίνεται στόχος κάθε ΚΡΙΤΙΚΗΣ, γιατί διάκειται εχθρικά απέναντι σε κάθε αλλαγή, γιατί συντηρεί ξεπερασμένες αντιλήψεις και δυσκολεύει την εξέλιξη. Οι νέοι όμως βαρέθηκαν τα φουσκωμένα λόγια και τ’ άπιαστα ΙΔΑΝΙΚΑ, βρίσκοντας το κατεστημένο βαρύνοντα ένοχο. Δεν έχουμε πια το δικαίωμα να μιλάμε στους νέους για Δικαιοσύνη, Λευτεριά, Ισότητα, αφού αυτές τις έννοιες, τις κηλιδώνουμε με τις πράξεις μας. Αυτός είναι ένας εμπαιγμός, που ο νέος άνθρωπος, δεν τον αντέχει. Δεν είναι σωστό να επιβάλλεται η «ηθική» με το μαστίγιο στο χέρι. Να εμπορεύεται προσοδοφόρα η Ανθρωπιά. Να εξαίρεται η σημασία του Διαλόγου και να καταργείται. Πρέπει αυτά που διδάσκονται σαν ΘΕΩΡΙΑ, να αποδεικνύονται και στην πράξη.

Κι η ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ, τι ρόλο παίζει; Ασκεί έλεγχο υποτίθεται στην Κυβέρνηση, μέχρι να γίνει κι αυτή Κυβέρνηση και να κάνει τα ίδια. Είναι όμως απαραίτητη για την σωστή λειτουργία της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, που στηρίζεται στη νομιμότητα των πολιτών και τους δίνει το δικαίωμα να αμυνθούν στις επεμβάσεις του Κράτους, στους διάφορους κοινωνικούς κι ατομικούς τομείς. Δηλαδή ο πολίτης έχει δικαίωμα να υπερασπίσει τον εαυτό του, αφού κυρίαρχο όργανο Εξουσίας, (υποτίθεται) είναι ο ΛΑΟΣ, σύμφωνα με το άρθρο 120 του Συντάγματος. Μόνο που κι αυτό το άρθρο δεν εφαρμόζεται από τους σημερινούς πολιτικάντηδες, που μένουν ΑΤΙΜΩΡΗΤΟΙ. 

ΛΑΟΣ είναι το σύνολο των φυσικών προσώπων-μελών του Κράτους, ανεξάρτητα από γλώσσα, θρησκεία και εθνικότητα. Για το ΣΥΝΤΑΓΜΑ είναι η πηγή όλων των ΕΞΟΥΣΙΩΝ μα και το στήριγμα του Κράτους. Ο πολίτης έχει το φυσικό δικαίωμα της Ζωής, της Ελευθερίας, της Ισότητας. Στην Δημοκρατία ο άνθρωπος υπολογίζεται σαν ΑΞΙΑ, ενώ ουσιαστικά δεν επιβεβαιώνονται τα ιδανικά της Αλληλεγγύης και του Σεβασμού. Δηλαδή λόγια και θεωρίες ανεφάρμοστες στην πράξη, αφού η Ιστορία διδάσκει πως αυτά πρεσβεύουν οι Υποψήφιοι, έως ότου εκλεγούν. Μετά... ξεχνάνε και τις θεωρίες και τις υποσχέσεις και επιδίδονται στο προσφιλές σπορ της ΚΑΡΙΕΡΑΣ!

ΕΞΟΥΣΙΑ είναι η δυνατότητα του Κράτους να νομοθετεί, να επιβάλει την τήρηση των Νόμων, να έχει διαιτητικό ρόλο στις κοινωνικές διαμάχες, να ασκεί την λεγόμενη νόμιμη βία, όταν απειλείται η κοινωνική ΕΙΡΗΝΗ. Με την κρίση όμως των Αξιών και την απουσία ιδανικών, είναι εύκολο να θεωρηθεί ότι «όλα επιτρέπονται» κι η κοινωνία να αμφιβάλλει, για το τι είναι καλό και τι κακό, τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται. Χωρίς αμφιβολία όμως όλα επιτρέπονται προς απόκτηση του «πολύτιμου» ΧΡΗΜΑΤΟΣ,  που εξασφαλίζει την άνετη διαβίωσή μας. Είναι το «αγαθό»  με γενικά παραδεκτή τυπική ή ουσιαστική αξία, το οποίο χρησιμοποιείται ως μέσο συναλλαγών. Αυτό για το οποίο ο άνθρωπος είναι ικανός να κάνει τα πάντα για να το αποκτήσει, αφού έμαθε να το λατρεύει σαν έναν επίγειο ΘΕΟ.

Κι ας εφευρέθηκε - υποτίθεται  - για μέσο ανταλλαγής κι αξίας των αγαθών. Όταν γίνεσαι δούλος του κι αποκτάς εξάρτηση, τότε κινδυνεύει η ψυχική σου ισορροπία, η αίσθηση του μέτρου και χάνεται ο πραγματικός προορισμός του ανθρώπου.  Στην εποχή μας που το ΧΡΗΜΑ διακινεί τα πάντα και συντηρεί την ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ, η Πολιτεία τι κάνει; Το συντηρεί λόγω.. Συμφέροντος; Εξυπηρετεί δηλαδή το δημόσιο συμφέρον για την ισχυροποίηση της ΠΑΤΡΙΔΑΣ μας ή για το προσωπικό συμφέρον του πολιτικού προσωπικού της;  Ο νοών νοήτω.

ΠΑΤΡΙΔΑ είναι το στενό οικογενειακό περιβάλλον, μέσα το οποίο διαμορφώνονται οι χαρακτήρες κι αποκτώνται οι πρώτες  εμπειρίες του ανθρώπου. Με την ευρεία έννοια του όρου, Πατρίδα είναι το σύνολο των Κοινών Παραδόσεων, Ηθών και Εθίμων και Πνευματικών Ιδανικών. Όταν σχηματίστηκαν τα Έθνη και τα Κράτη, προστέθηκαν η Γλώσσα, η Θρησκεία, η Εθνική Συνείδηση. Τα ατομικά μας καθήκοντα προς την Πατρίδα είναι, η τήρηση του Συντάγματος και των Νόμων, η υπεράσπιση του Δημοκρατικού Πολιτεύματος και η Πολιτεία είναι υποχρεωμένη να μας εξασφαλίζει τις απαραίτητες προϋποθέσεις για Εργασία, Μόρφωση, Δημιουργία.  Γι αυτό κι εμείς, σαν καλοί πολίτες και πατριώτες προπάντων κι αν θέλουμε να έχουμε Κράτος ισχυρό και ένδοξο, ας αγαπήσουμε την πατρίδα μας. Ας κάνουμε θυσίες γι αυτήν αν χρειαστεί, γιατί χωρίς ΠΑΤΡΙΔΑ, λαός δεν υπάρχει. Και χωρίς λαό ούτε ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ.  Τ’ ακούτε ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ;