ΤΑ ΠΟΛΛΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ.

Γράφει ο Χρίστος Γούδης

Η παράδοση είναι γνωστόν ότι χαίρει ιδιαιτέρας εκτιμήσεως από τον ελληνικό λαό και δεν είναι τυχαίο ότι μέσα από αυτήν δομήθηκαν πρότυπα και στερεότυπα συμπεριφοράς τα οποία αντέχουν σε βάθος χρόνου. Δεν είναι λοιπόν καθόλου περίεργο ότι πολλοί από τους κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους του λαού μας που βρέθηκαν είτε ως πρωταγωνιστές είτε ως κομπάρσοι στην σκηνή του θεάτρου σκιών «η Βουλή» προσπάθησαν να μιμηθούν, κάποιοι να φθάσουν, και αρκετοί να ξεπεράσουν, τα ινδάλματα των παιδικών τους χρόνων, ενσαρκώνοντάς τα ο καθένας κατά τον ψυχισμό, τον χαρακτήρα, τον σωματότυπο και τη μούρη του (πακέτο πάνε όλα αυτά) με τις ανάλογες φιγούρες του Καραγκιόζη.

Σε μια στιγμή σαν τη σημερινή που πολλά πρόκειται να κριθούν στις εκλογές που μας έρχονται (σαν το κλάμα του Γενάρη και όχι «σαν το γέλιο του Μάη»), δεν αξίζει να ασχοληθούμε με τα πάμπολλα δευτεροκλασάτα κολλητήρια, ούτε και τους προσκυνημένους χατζηαβάτες (πλην ίσως κάποιας ιδιαιτέρως κωμικής περιπτώσεως για το τέλος). 

Όλοι αυτοί πλαισιώνουν ως κολαούζοι τον κύριο πρωταγωνιστή που ως αληθής Καραγκιόζης μετέρχεται πλείστων όσων επαγγελμάτων («ο Καραγκιόζης Γιατρός», «ο Καραγκιόζης Δήμαρχος», «ο Καραγκιόζης Γαμπρός», «ο Καραγκιόζης Φούρναρης»), τα οποία καθημερινά αλλάζει σαν τα πουκάμισα, για τις ανάγκες του «σήμερον νέον έργον» που είναι όντως κάθε μέρα και διαφορετικό, και παίζεται ατυχώς όχι στην καμπούρα του, αλλά στην καμπούρα μας. Το πρόβλημα με τον Καραγκιόζη είναι ότι δεν είναι ένας αλλά πολλοί. Ελάτε να γνωρίσουμε κάποιους από αυτούς μέσα από τα πολιτικά διαφημιστικά σποτάκια τους, αυτά που δεν γυρίστηκαν ποτέ, για τον απλούστατο λόγο ότι παίχτηκαν και παίζονται στην ζώσα πραγματικότητά μας. 

Έχουμε και λέμε, λοιπόν: 

Ο Καραγκιόζης Εβραίος, ένα all time classic με πολλά ριμέϊκ, παίζεται συνεχώς και αδιακόπως, με κιπά ή χωρίς κιπά, σε όλα τα θέατρα του κόσμου, Ανατολής και Δύσης, με σκηνικό τις τράπεζες, τους τραπεζίτες και τους κυνόδοντες, και με κλαυθμούς και οδυρμούς είτε επί των «ποταμών Βαβυλώνος»  είτε προ του «Τείχους των Δακρύων». Το σποτάκι τελειώνει πάντα με έναν τρανταχτό κλαυσίγελο, όπου ο Καραγκιόζης γελάει και όλοι οι άλλοι κλαίνε. Εν Ελλάδι, παιζόμενο ως κακή απομίμηση των διεθνών κολοσσών της διαφήμισης, δεν παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, πέραν από τα ρίγη (συγκίνησης) που προκαλεί με την εκάστοτε εμφάνισή του Καραγκιόζη και το ακατάληπτο «δι’ ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν» επαναλαμβανόμενο μακρόσυρτο «βίζο λεβίζο ντελεκαβίζο λεβέ»! 

Ο Καραγκιόζης Μπαλαδόρος αποτυπώνει το success story της «εθνικής μας ομάδας» η οποία στην ποδοσφαιρική εκδοχή της, στο πρόσφατο Μουντιάλ της Βραζιλίας, μάς έκανε υπερήφανους στον αγώνα της κατά μιας υπεράκτιας πλούσιας χώρας (costa rica) της Μπανανίας, και κατά συνεκδοχή στην πολιτική εκδοχή της, μας έκανε ομοίως υπερήφανους στον αγώνα των παικταράδων της συγκυβέρνησης οι οποίοι τον έπαιζαν γερά… τον κάθε Φούχτελ που έπεφτε στο χέρι τους! 

Ο Καραγκιόζης Πάπας, αποτελεί νεωτεριστική προσέγγιση του φαινομένου του υβριδισμού δια του οποίου οι καθ’ ημάς αριστεροί ετερόδοξοι (και όχι ορθόδοξοι) οι μετέχοντες της καθολικής ιεροτελεστίας αποσπούν από τον Αργεντίνο Πάπα το επιζητούμενο «συγχωροχάρτι». Το σποτάκι τελειώνει με τον Πάπα να ψάλει το «Don’t cry for me Argentina» (της πτώχευσης), καθώς παραδίδει στον Καραγκιόζη τα ιερά κλειδιά  της Banco di Santo Spirito (Τράπεζας του Αγίου Πνεύματος) του Βατικανού, για να πάρει όσα χρήματα χρειάζεται η Ελλάδα, ώστε, όλοι εμείς, πιστοί στην ασκητική παράδοση των «νηπτικών» (νηπτικών, όχι νηστικών), «να φάμε, να πιούμε, και νηστικοί να κοιμηθούμε»! 

Ο Καραγκιόζης Αγιορείτης, παραλλαγή του ανωτέρω, διαπνέεται από τα νάματα του Όσιου Ευφραίμ του Σύρου, καθ’ υπόδειξιν του οποίου η τρέλα, η υποκρισία και τα λοιπά τελώνια ανέρχονται στο Όρος (κατά το «η τρέλα πάει στα βουνά», όπου η νύχτα είναι μαύρη καθώς «στους βράχους πέφτει χιόνι», μέτρο ισοδύναμο, κατά τις απαιτήσεις της «Τρόϊκας» - της Αγίας Τριάδος της Ορθοδοξίας - με το «στον μολυβένιο ουρανό μια κατσαρίδα τρέχει, μου φαίνεται πως βρέχει»), καθώς τα λοιπά εκατομμύρια των ιθαγενών Σύρων, Ασσυρίων, Αφγανών, Πακιστανών και λοιπών Αφροασιανών, τέως υπηκόων το Μεγάλου Αλεξάνδρου, κατακλύζουν τις πεδιάδες της ελληνικής επαρχίας και τις λεωφόρους των Αθηνών, των πεζοδρομίων της Συγγρού συμπεριλαμβανομένων (καλά ντε, μην κάνετε έτσι, ομοφοβικοί είστε;), αιτούντες de jure την ελληνική ιθαγένεια. Το σποτάκι τελειώνει με τον Καραγκιόζη να απορρίπτει το αίτημά τους με την δικαιολογία ότι ο Μεγαλέξανδρος είναι Σκοπιανός! 

Ο Καραγκιόζης Σταθμάρχης αποτελεί το ιδεώδες σποτάκι του πνεύματος του εκτροχιασμού τρένων και των ψεκασμένων μυαλών που κουβαλάνε, τα οποία όμως την γλυτώνουν γιατί το τρένο που καβαλούσανε (όχι το καλάμι, μην τα συγχέετε) δεν κουβαλούσε υδρογονάνθρακες αλλά «υδατάνθρακες»! Το σποτάκι τελειώνει με έναν παππού που κλαίει γιατί ο Καραγκιόζης δεν τον αφήνει να ψηφίσει τον γιο του (ένα από τα κολλητήρια του ελληνικού πολιτικού θιάσου)! 

Ο Καραγκιόζης Δυσλεκτικός, σποτ για την πολιτική προστασία των παιδιών με ειδικές ανάγκες, έχει κινηματικό χαρακτήρα, ένα είδος βωβού σινεάκ, όπου τα πάντα προβάλλονται ως λέξεις ενός σταυρόλεξου, ανοικτές στην νοηματοδότησή τους: «όλοι στις κάλτσες», «μηδέν εις το πηλίκιον», «(κ)λεφτά υπάρχουν». Το σποτ τελειώνει με μία «ευρωκαλτσοδέτα» σπεύδουσα να ψηφίσει… τις «κάλτσες»! 

Ο Καραγκιόζης Βαπτιστής, σπάει κόκκαλα, τη στιγμή που του φεύγει από το χέρι ο πούλος δίκην περιστεράς, και μένει χωρίς πούλο στο χέρι. Το σποτάκι τελειώνει υπαινικτικά κατά γκροτέσκο τρόπο, ζουμάροντας επάνω στον γεωφυσικό χάρτη της Ιουδαίας (νυν Ισραήλ) με τον Άγιο Ιωάννη να χάνει την κεφαλή του στον Ιορδάνη ποταμό, η οποία εν συνεχεία επανεμφανίζεται να διαπλέει «επί πίνακι» την Νεκρά Θάλασσα υπό τον τίτλο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ!

Τέλος, ο Καραγκιόζης Πουλί, μεταμορφώνεται από φοίνικας σε σπίνο ο οποίος λερώνει (κουτσουλιώνει) την εικόνα του Αρχηγού, ακουμπώντας τον με το ένα του πόδι. Το σποτ τελειώνει με φόντο την «Ακρόπολη» στην οποία ανεμίζουν ως φωτεινά εφέ, κατά τα διαφημιστικά πρότυπα του παλαιού «ήχος και φως», οι δύο ιστορικές σημαίες των φίλων και συμμάχων σήμερα κρατών, της Ελληνικής Δημοκρατίας και του Γερμανικού Ράϊχ, με ηχητική υπόμνηση την βαθυστόχαστη λαϊκή θυμοσοφία την καταπολεμούσα τα πάσης φύσεως σύνδρομα στέρησης: «απ’ τα ολότελα, καλή κι η Παναγιώταινα»! 

Χρίστος  Γούδης