Ιράκ: Τι θα γίνει αν οι ισλαμιστές διαλύσουν τη χώρα; Συγκλονιστικές εξελίξεις...

Εκπληκτική είναι η έστω προσωρινή στρατηγική επιτυχία που σημείωσαν οι δυνάμεις της αλ Κάιντα στο Ιράκ. Οι ένοπλες ομάδες ομάδων που εμπνέονται από την οργάνωση-ομπρέλα των ισλαμιστών τρομοκρατών, κατάφεραν να καταλάβουν το στρατηγικής σημασίας φράγμα του Ανμπάρ, στον Ευφράτη, με αποτέλεσμα τώρα η οργάνωση να ελέγχει τα αποθέματα πόσιμου ύδατος της χώρας. 

Των Παντελή Καρύκα & Μιχαήλ Βασιλείου 

Μετά την κατάληψη του φράγματος οι ένοπλοι της οργάνωσης έκλεισαν ορισμένους υδατοφράκτες, με αποτέλεσμα να πλημμυρίσει μεγάλη εδαφική έκσταση, στην οποία οι κυβερνητικές δυνάμεις αναδιοργανωνόταν. Αποτέλεσμα της προκληθείσης πλημμύρας ήταν η άτακτη υποχώρηση των ιρακινών δυνάμεων.

Επίσης, το κλείσιμο των υδατοφρακτών περιόρισε την ποσότητα ύδατος που κυλούσε προς τις εκβολές του μεγάλου ποταμού, με αποτέλεσμα να σταματήσει η λειτουργία υδροηλεκτρικών σταθμών και κατά συνέπεια και η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος σε πολλές πόλεις.

Το φράγμα που παραδοσιακά αποτελούσε στρατηγικό στόχο ανταρτών και κατά τη διάρκεια της παρουσίας των αμερικανικών δυνάμεων στη χώρα, λειτούργησε ξανά μετά από αρκετές ώρες, αναδεικνύοντας όμως το μεγάλο πρόβλημα, της αδυναμίας καταπολέμησης της εξέγερσης αυτών των πολύ επικίνδυνων για τη σταθερότητα και την ακεραιότητα της χώρας δυνάμεων.

 

Το πιο φοβερό όμως είναι η απουσία των συγκεκριμένων καταλυτικών εξελίξεων από τη διεθνή ειδησεογραφία, που είναι απορροφημένη με τα γεγονότα στην Ουκρανία. Ενώ όλοι ασχολούνται με το ενδεχόμενο περαιτέρω απώλειας εδαφών σε αυτή τη χώρα, είναι σαφές ότι θανάσιμο κίνδυνο γι’ αυτή καθαυτή την ύπαρξή του αντιμετωπίζει το Ιράκ. Και το δράμα δεν σταματά μόνο εδώ, αφού εάν το Ιράκ διαλυθεί, οι συνέπειες θα είναι κατακλυσμιαίες. 

Αφενός το πλούσιο σε υδρογονάνθρακες σιιτικό τμήμα του Ιράκ θα περάσει και επίσημα στον έλεγχο του Ιράν, ενώ θα κινηθούν σχεδόν αυτόματα και οι διαδικασίες που θα οδηγήσουν στον σχηματισμό κουρδικό κράτους στον βορρά, με αποτέλεσμα να τίθεται ζήτημα απώλειας εδαφών, εν καιρώ και για την Τουρκία. 

Τόσο μεγάλη είναι η αδιαφορία για τις εξελίξεις αυτές, που θα έμπαινε κανείς στον πειρασμό να υποθέσει ότι οι διαφαινόμενες εξελίξεις δεν είναι και τόσο άσχετες με τους ευρύτερους σχεδιασμούς για την αναδιάταξη των συνόρων στη Μέση Ανατολή.

Πόσο παράλογο είναι να σκεφτεί κανείς, ότι το έπαθλο για το Ιράν, το νότιο Ιράκ που θα το φέρει στα σύνορα του Κουβέιτ (…) να γειτνιάζει με χώρες που θεωρούν την Ισλαμική Δημοκρατία νούμερο ένα απειλή εθνικής ασφαλείας, δεν σχετίζεται με άλλες εξελίξεις που ενδεχομένως αφορούν την περιοχή της ανατολικής Μεσογείου και τη δράση της Χεζμπολάχ;

Δεν είναι απόλυτο αυτό, όμως τα πάντα θα πρέπει να συνυπολογίζονται, αφού με τον τρόπο αυτό θα προσανατολιζόταν το Ιράν σε ηγετικό ρόλο στην περιοχή του Κόλπου, εγκαταλείποντας άλλες περιοχές όπου προσπαθεί να προβάλλει ισχύ με διάφορους τρόπους. 

Την ίδια στιγμή, τα δισεκατομμύρια που δαπανούν οι χώρες του Κόλπου για να εξοπλιστούν στηρίζουν τη δυτική αμυντική βιομηχανία. ΗΠΑ, Γαλλία, Βρετανία, Γερμανία, αλλά και η Ρωσία, εξασφαλίζουν χρυσοφόρα συμβόλαια, με κάποιες εκ των χωρών, όπως π.χ. η Βρετανία, να σχεδιάζουν την μονιμότερη στρατιωτική – κυρίως ναυτική – παρουσία στην περιοχή του Κόλπου.

Οι εξελίξεις φαίνεται πως θα είναι συναρπαστικές.

πηγή