Η Ελλάδα, γιατί όχι;

Γράφει ο Γιώργος Βενετσάνος

 

Ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης, στη συνέντευξή του στον ραδιοφωνικό σταθμό Status FM, επανέλαβε ότι η μόνη διαφορά που η Ελλάδα αναγνωρίζει και είναι διατεθειμένη να αχθεί ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης είναι αποκλειστικά η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ).  

 

Είναι πράγματι έτσι όπως μας τα παρουσιάζουν; Αρκεί να δούμε πώς κινήθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία όταν ανακοίνωσε τη δική της ΑΟΖ. Η Κύπρος δεν έχει καταφέρει μέχρι σήμερα μια αποτελεσματική προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για την οριοθέτηση με την Τουρκία, κυρίως επειδή η Άγκυρα δεν αναγνωρίζει την υποχρεωτική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου και αρνείται πεισματικά να υπογράψει συνυποσχετικό.

 

Τι παρατηρούμε, λοιπόν; Μια χώρα de facto διχοτομημένη, με στρατεύματα κατοχής στο έδαφός της και χωρίς ισχυρές ένοπλες δυνάμεις, δεν δίστασε ούτε στιγμή να προχωρήσει στην άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων της. Την ίδια ώρα στην Ελλάδα, μια χώρα με πανίσχυρο στρατό, αεροπορία και στόλο, εμφανιζόμαστε διστακτικοί να ασκήσουμε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, επιλέγοντας αντίθετα να "παρακαλάμε" για μια προσφυγή στη Χάγη, ελπίζοντας ότι ένα διεθνές δικαστήριο θα μας λύσει το πρόβλημα.

 

Την στιγμή, λοιπόν, που έχεις απέναντί σου έναν γείτονα με τον οποίο είναι πρακτικά αδύνατο να συνεννοηθείς, η μόνη λύση είναι να κινηθείς ακριβώς όπως έπραξε η Κυπριακή Δημοκρατία: ανακοινώνεις την ΑΟΖ σου και τα 12 ναυτικά μίλια, και μετά καλείς τη γειτονική χώρα —η οποία πλέον θα βρίσκεται μπροστά σε τετελεσμένα γεγονότα— να καθίσει στο τραπέζι της Χάγης, έχοντας όμως απωλέσει τον γνωστό τουρκικό τσαμπουκά του «δεν αναγνωρίζω». Η Κύπρος, με ηγέτη τον Τάσσο Παπαδόπουλο, τόλμησε και το έπραξε. Η Ελλάδα, γιατί όχι;