Δελτία Τύπου της ΝΙΚΗΣ για την Ελλάδα που μας χρωστάει ο Μητσοτάκης, την κοροϊδία του «Poso kanei» και τις εθνικές ταπεινώσεις στην Θράκη

Αθήνα, 30/8/2026  

 

ΝΙΚΗ: Κύριε Μητσοτάκη, δεν μας χρωστάτε έναν Αύγουστο – Μας χρωστάτε μια Ελλάδα που να μπορούμε να ζήσουμε 

 

«Δεν ξέρω αν είστε από αυτούς που σας χρωστάνε έναν Αύγουστο», γράφει ο κ. Μητσοτάκης, αστειευόμενος με το…viral τραγούδι.

Εμείς ξέρουμε, όμως, τι χρωστά η κυβέρνησή του στους Έλληνες.

 

Χρωστά την αγοραστική δύναμη που εξανεμίστηκε. Χρωστά τα ενοίκια που έγιναν δεύτερος μισθός. Χρωστά τα τρόφιμα που μετατράπηκαν σε είδη πολυτελείας. Χρωστά στους νέους τη δυνατότητα να δημιουργήσουν οικογένεια και στους κατοίκους της περιφέρειας έναν τόπο που να μην ερημώνει.

 

Ο Πρωθυπουργός πανηγυρίζει για το Μετρό της Θεσσαλονίκης, παρουσιάζοντας ένα δημόσιο έργο δεκαετιών ως προσωπικό κυβερνητικό κατόρθωμα. Πανηγυρίζει για τη Δυτική Μακεδονία, αλλά προσπερνά το βαρύ τίμημα της βίαιης απολιγνιτοποίησης και τώρα υπόσχεται ότι φωτοβολταϊκά, data centers και επενδύσεις θα θεραπεύσουν τις πληγές.

 

Μιλά για «θρίαμβο» του Ταμείου Ανάκαμψης με δισεκατομμύρια, ποσοστά και 550.000 θέσεις εργασίας. Μόνο που οι αριθμοί του Μαξίμου δεν πληρώνουν λογαριασμούς ούτε γεμίζουν το καλάθι του σούπερ μάρκετ.

 

Και αφού η ακρίβεια λεηλάτησε επί χρόνια τα νοικοκυριά, η κυβέρνηση ανακάλυψε τώρα ως «χειροπιαστή ανακούφιση» προσωρινές μειώσεις 5%-7% σε ορισμένα προϊόντα.

 

Η ΝΙΚΗ έχει διαφορετική αντίληψη… ουσιαστικούς ελέγχους στην αγορά και στα ολιγοπώλια, πραγματική αντιμετώπιση της αισχροκέρδειας, μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης σε βασικά αγαθά και πολιτικές που αυξάνουν το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα. Όχι επικοινωνιακές εκπτώσεις με ημερομηνία λήξης.

 

Στην Παιδεία, ο Πρωθυπουργός μιλά για διορισμούς, ανακαινίσεις και σχολικά κυλικεία. Δεν βρήκε ούτε μία λέξη για τα σχολεία που καταργούνται, συγχωνεύονται ή υποβιβάζονται στην ελληνική περιφέρεια.

 

Η ΝΙΚΗ επιμένει σε ένα διαφορετικό εθνικό σχέδιο, με στήριξη των σχολείων στις ακριτικές, νησιωτικές και ορεινές περιοχές, ισχυρά κίνητρα για εκπαιδευτικούς και σύνδεση της εκπαιδευτικής πολιτικής με μια πραγματική δημογραφική στρατηγική.

 

Το ίδιο ισχύει για το στεγαστικό. Δεν αρκούν νέα Ταμεία και νέες εξαγγελίες. Χρειάζονται γενναία κίνητρα για τα νέα ζευγάρια, αξιοποίηση δημόσιων και κλειστών ακινήτων για προσιτή κατοικία και πραγματική προστασία της πρώτης κατοικίας.

 

Αυτή είναι η διαφορά μας… ανάπτυξη που φτάνει στην οικογένεια και στην περιφέρεια, οικονομία που υπηρετεί την κοινωνία, δημογραφική πολιτική που επιτρέπει στους νέους να κάνουν παιδιά και ένα κράτος που επενδύει στην ελληνική παραγωγή αντί να μοιράζει επιδόματα για να διαχειρίζεται τη φτώχεια.

 

Κύριε Μητσοτάκη, λοιπόν, δεν μας χρωστάτε έναν Αύγουστο. Μας χρωστάτε μια χώρα στην οποία οι Έλληνες θα μπορούν να ζουν από τη δουλειά τους, να αποκτούν σπίτι, να δημιουργούν οικογένεια και να μεγαλώνουν τα παιδιά τους με ασφάλεια και αξιοπρέπεια.

 

Και αυτό το χρέος δεν διαγράφεται με κυριακάτικες αναρτήσεις και κυβερνητικά success stories.

 

Αθήνα, 31/8/2026

 

«Poso kanei» η κοροϊδία του Μαξίμου προς τον Ελληνικό λαό;

 

Οι δήθεν ελεήμονες της κυβέρνησης εγκαινιάζουν σήμερα με φανφάρες την περιβόητη «Εθνική Πρωτοβουλία Μείωσης Τιμών», άλλη μία καμουφλαρισμένη απάτη, από τα φτηνά επικοινωνιακά τρικ που επιστρατεύει απεγνωσμένα ο Μητσοτάκης λίγο πριν από το πολιτικό ναυάγιο της ΔΕΘ.

 

Επί επτά χρόνια η κυβέρνηση Μητσοτάκη παρακολουθεί την ακρίβεια να λεηλατεί το εισόδημα των Ελλήνων, αφήνοντας σούπερ μάρκετ, μεγάλες αλυσίδες και χονδρεμπόρους να λειτουργούν ουσιαστικά χωρίς έλεγχο. Τώρα, λίγο πριν από τις εκλογές, ανακάλυψε ξαφνικά τις… μειώσεις τιμών.

 

Η πολυδιαφημισμένη «Εθνική Πρωτοβουλία Μείωσης Τιμών» προβλέπει μειώσεις της τάξεως του 5%-7%. Για πόσο όμως; Μα, μόνο για 2 έως 4 μήνες. Μια πολυετής κρίση ακρίβειας επιχειρείται, δηλαδή, να αντιμετωπιστεί με μια συμφωνία ορισμένου χρόνου.

 

Την ίδια στιγμή, η πραγματική οικονομία εκπέμπει SOS. Στην Αθήνα, το 71,3% των μικρομεσαίων επιχειρήσεων κατέγραψε χειρότερο τζίρο στις θερινές εκπτώσεις, ενώ στον Πειραιά το 73% των εμπόρων αποδίδει την εικόνα της αγοράς στην εξαντλημένη αγοραστική δύναμη.

 

Η ΝΙΚΗ έχει επανειλημμένα καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις, με ουσιαστικούς ελέγχους σε όλη την αλυσίδα διαμόρφωσης των τιμών, με πάταξη των ολιγοπωλιακών πρακτικών, με αυστηρές κυρώσεις στην αισχροκέρδεια, με μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης σε βασικά αγαθά και πραγματική στήριξη της ελληνικής παραγωγής και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.

 

Οι Έλληνες δεν χρειάζονται προεκλογικές εκπτώσεις. Χρειάζονται μόνιμη μείωση του κόστους ζωής.

 

Επτά χρόνια κυβερνητικής ανοχής δεν ξεπλένονται με τέσσερις μήνες προσφορών.

 

ΝΙΚΗ: Η Θράκη δεν είναι πεδίο εκδρομών των «Γκρίζων Λύκων» – Ως εδώ με τις εθνικές ταπεινώσεις
 

Τουρκικές σημαίες, χειρονομίες των «Γκρίζων Λύκων», προκλήσεις στην καρδιά της Κομοτηνής. Μέσα στην ελληνική Θράκη.

 

Ομάδα Τούρκων παρακρατικών διέσχισε ελληνική πόλη επιδεικνύοντας σύμβολα και συμπεριφορές που μόνο αθώες δεν μπορούν να χαρακτηριστούν. Και μάλιστα σε μια ακριτική περιοχή, την οποία η Άγκυρα επιχειρεί συστηματικά να εργαλειοποιήσει.

 

Και η κυβέρνηση; Παρακολουθεί... Αντιμετωπίζοντας ακόμη μία τουρκική πρόκληση περίπου ως γραφικότητα!

Πριν από μερικούς μήνες, οι τουρκικές Αρχές συνέλαβαν δύο Ελληνόπουλα επειδή ύψωσαν την ελληνική σημαία στην Αγία Σοφία και τα οδήγησαν στα διαβόητα κρατητήριά τους. Στην Ελλάδα, αντιθέτως, Τούρκοι παρακρατικοί προκαλούν στη Θράκη και το περιστατικό αντιμετωπίζεται περίπου ως... τουριστικό στιγμιότυπο.

Την περασμένη εβδομάδα, τουρκικό drone σάρωσε την περιοχή μεταξύ Λήμνου και Σαμοθράκης, φτάνοντας μέχρι την Αλεξανδρούπολη. Τι έκανε η πολιτική ηγεσία; Το... παρακολουθούσε!

Είναι αυτό σοβαρό κράτος; Είναι αυτή υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας; Είναι αυτή εξωτερική πολιτική;

Πόση ακόμη ταπείνωση θα καταπιεί η κυβέρνηση των «ήρεμων νερών» και των τεμενάδων στον Ερντογάν; Τι ακριβώς περιμένει για να αντιδράσει;

Η ΝΙΚΗ απαιτεί αποφασιστικότητα και μηδενική ανοχή απέναντι σε κάθε οργανωμένη τουρκική πρόκληση.

Φτάνει. Σταματήστε να σκύβετε το κεφάλι. Σταματήστε να κανονικοποιείτε τις τουρκικές προκλήσεις. Βάλτε φρένο στα σχέδια της Άγκυρας πριν να είναι αργά.

Τι διδάσκονται οι στρατοί από τους πολέμους – Οι περιπτώσεις της Μέσης Ανατολής

Γράφει ο ΓΚΑΡΤΖΟΝΙΚΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ  

 

Όσοι επιδιώκουν να θέσουν στο κατάλληλο ιστορικό πλαίσιο τόσο τις τρέχουσες συγκρούσεις στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή, όσο και ενδεχόμενες μελλοντικές αναμετρήσεις, επικαλούνται συχνά την ιστορία ως πηγή διδαγμάτων. Η προσέγγιση αυτή είναι απολύτως εύλογη. Όπως εύστοχα παρατήρησε ο στρατηγός Τζέιμς Μάτις, «πολεμάμε σε αυτόν τον πλανήτη εδώ και δέκα χιλιάδες χρόνια· θα ήταν ανόητο και ανήθικο να μην αξιοποιήσουμε αυτή τη συσσωρευμένη εμπειρία».

 

Δεν είναι τυχαίο ότι ένα από τα πρώτα έργα στρατιωτικής ιστορίας, η “Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου”, γράφτηκε από έναν στρατηγό, τον Θουκυδίδη, ο οποίος πίστευε ρητά ότι η γνώση του παρελθόντος μπορεί να συμβάλει στην κατανόηση και την αντιμετώπιση των προκλήσεων του μέλλοντος. Λόγιοι αξιωματικοί, όπως ο Ξενοφών, ο Αρριανός και ο Μαυρίκιος, συνέχισαν αυτή την παράδοση, καταγράφοντας τα διδάγματα που αποκτήθηκαν με μεγάλο κόστος μέσα από την πολεμική εμπειρία, ώστε να καθοδηγήσουν τις επόμενες γενιές.

 

Το κύρος της στρατιωτικής ιστορίας ενισχύθηκε ακόμη περισσότερο, καθώς οι δυτικοί στρατοί συγκρότησαν επαγγελματικά σώματα αξιωματικών. Οι μελέτες εκστρατειών και οι βιογραφίες εξελίχθηκαν σε βασικά εκπαιδευτικά εργαλεία, όχι μόνο για τη διδασκαλία πρακτικών δεξιοτήτων, όπως η τακτική, η επιμελητεία και η αξιολόγηση του εδάφους, αλλά και για την καλλιέργεια άυλων χαρακτηριστικών, όπως ο χαρακτήρας, η αποφασιστικότητα και η ικανότητα λήψης αποφάσεων. Στρατιωτικοί ηγέτες, από τον Μαυρίκιο της Σαξονίας έως τον Μπέρναρντ Μοντγκόμερι και τον Τζορτζ Πάττον, κατέγραψαν τις εμπειρίες και τις κατευθυντήριες σκέψεις τους προς όφελος των μελλοντικών γενεών. 

 

Η προσφυγή στην ιστορία για την άντληση παραδειγμάτων και ιδεών από δέκα χιλιάδες χρόνια πολέμου, κατά τον Μάτις, είναι ορθή και επιβεβλημένη. Ωστόσο, η κακή χρήση της ιστορίας εγκυμονεί κινδύνους που μπορεί να οδηγήσουν σε αντίθετα αποτελέσματα. Πρώτος ο Κλαούζεβιτς, ο ίδιος αξιόλογος ιστορικός, προειδοποίησε ότι «τα ιστορικά παραδείγματα διασαφηνίζουν τα πάντα και παρέχουν επίσης το πειστικότερο είδος επιχειρημάτων στο πεδίο της εμπειρικής γνώσεως. Τούτο περισσότερο από οπουδήποτε αλλού έχει εφαρμογή στην πολεμική τέχνη. Ωστόσο, τα ιστορικά παραδείγματα σπάνια χρησιμοποιούνται με επιτυχία».

 

Τα λάθη των στρατιωτικών “προφητών” 

 

Ένας πρώτος κίνδυνος από την κακή χρήση της ιστορίας προέρχεται από την άπειρη ποικιλομορφία της. Το παρελθόν είναι μια ανεξάντλητη “αποθήκη” γεγονότων, από την οποία μπορούμε να αντλήσουμε επιχειρήματα για να αποδείξουμε σχεδόν οτιδήποτε – ή και το αντίθετό του. Όταν εξετάζουμε τα γεγονότα έξω από το ιστορικό τους πλαίσιο, μπορούμε εύκολα να βρούμε στοιχεία που ταιριάζουν με το επιχείρημα που θέλουμε να υποστηρίξουμε. 

 

Ένας δεύτερος κίνδυνος προέρχεται από την υπεραπλούστευση σύνθετων γεγονότων, την παράβλεψη άγνωστων ή μη μετρήσιμων παραγόντων και την αναγωγή της ανθρώπινης συμπεριφοράς σε ορισμένες “επιστημονικές” αρχές. Ο Τζον Φούλερ υποστήριξε ότι η ιστορία απέδειξε πως όλες οι επιτυχημένες επιχειρήσεις ενσωμάτωναν οκτώ θεμελιώδεις αρχές. Η έρευνα του Μπάζιλ Λίντελ Χαρτ, αντίθετα, κατέληξε σε μία βασική αρχή: Την έμμεση προσέγγιση.

 

Ένας τρίτος κίνδυνος προέρχεται από την τάση να αποδίδουμε στα γεγονότα του παρελθόντος μεγαλύτερη συνοχή και αναγκαιότητα από εκείνη που είχαν στην πραγματικότητα. Συχνά ερμηνεύουμε τα γεγονότα μέσα από μια απλοϊκή σχέση αιτίου και αποτελέσματος, παραβλέποντας τον ρόλο του απροόπτου, της αβεβαιότητας και της τύχης στην εξέλιξή τους. 

 

Ένας ακόμη κίνδυνος προέρχεται από την τάση ορισμένων υποστηρικτών ριζοσπαστικών αντιλήψεων για τον μελλοντικό πόλεμο, να αναδεικνύουν ορισμένους “αντισυμβατικούς” στρατιωτικούς θεωρητικούς σε οραματιστές, οι οποίοι υποτίθεται ότι αντιτάχθηκαν σε μια εδραιωμένη στρατιωτική κατεστημένη τάξη. Με τον τρόπο αυτό, οι ιστορικές τους θέσεις χρησιμοποιούνται συχνά για να δικαιολογήσουν την κριτική προς τους σύγχρονους στρατιωτικούς θεσμούς.

 

Ωστόσο, οι στρατιωτικοί “προφήτες” έχουν υποπέσει και αυτοί σε σοβαρά λάθη και λανθασμένες εκτιμήσεις. Ο Μπίλι Μίτσελ, πρωτοπόρος της αεροπορικής ισχύος, πίστευε ότι οι Ιάπωνες μπορούσαν να επιτεθούν στη Χαβάη, αλλά χωρίς αεροπλανοφόρα. Ο Λίντελ Χαρτ και ο Φούλερ, ένθερμοι υποστηρικτές των τεθωρακισμένων, ευθύνονται εν πολλοίς για το γεγονός ότι ο βρετανικός στρατός δημιούργησε τεθωρακισμένες μεραρχίες, αποτελούμενες σχεδόν αποκλειστικά από άρματα και όχι από συνδυασμένα όπλα. Ο σμήναρχος Τζον Μπόιντ, υπέρμαχος της αντίληψης ότι ο ελιγμός μπορούσε να υπερκεράσει τη λογική της φθοράς, άσκησε σημαντική επιρροή όχι μόνο στις ένοπλες δυνάμεις αλλά και στον επιχειρηματικό κόσμο.

 

Διδάγματα από τους πολέμους του εικοστού αιώνα 

 

Εκτός από τους πολέμους του παρελθόντος, από τις αρχές του 20ού αιώνα οι στρατοί άρχισαν να ενδιαφέρονται για τους σύγχρονους πολέμους άλλων χωρών, προκειμένου να αντλήσουν διδάγματα για τη διεξαγωγή του πολέμου. Ο Ρωσοϊαπωνικός Πόλεμος (1904–1905) ήταν ο πρώτος που προσέλκυσε έναν πρωτοφανή αριθμό ξένων στρατιωτικών παρατηρητών. Συνολικά, περισσότεροι από 80 ξένοι στρατιωτικοί παρατηρητές, από περισσότερες από 16 χώρες, υπηρέτησαν με τον ρωσικό ή τον ιαπωνικό στρατό κατά τη διάρκεια του πολέμου. 

 

Η σύγκρουση αυτή, ένας περιορισμένος πόλεμος που διεξήχθη στην Κορέα και τη Μαντζουρία, χαρακτηρίστηκε από τη χρήση σύγχρονων στρατιωτικών τεχνολογιών, όπως πολυβόλα, επαναληπτικά τυφέκια και πυροβόλα ταχείας βολής, σε κλίμακα που δεν είχε παρατηρηθεί ποτέ μέχρι τότε. 

 

Παρά την εκτεταμένη αυτή δραστηριότητα, οι Ευρωπαίοι δεν άντλησαν από τον Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο τα διδάγματα που θα μπορούσαν να τους είχαν προετοιμάσει για τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι στρατιωτικοί σχεδιαστές της Ευρώπης δεν προέβλεψαν το αδιέξοδο και τη σφαγή που θα χαρακτήριζαν το Δυτικό Μέτωπο. Ούτε η εμπειρία του Ρωσοϊαπωνικού Πολέμου, ούτε η γνώση της καταστροφικής ισχύος των αμυντικών στρατιωτικών τεχνολογιών κατάφεραν να μετριάσουν τον ενθουσιασμό τους για τα εξαιρετικά επιθετικά σχέδια που είχαν προετοιμάσει. 

 

Ακόμη και ένα μάλλον τεχνικό ζήτημα, όπως η εκτέλεση έμμεσων βολών πυροβολικού πίσω από προκαλύπτοντα όγκο με τη χρήση προωθημένων παρατηρητών, στάθηκε δύσκολο να υιοθετηθεί από τους ευρωπαϊκούς στρατούς. Τα έμμεσα πυρά, για παράδειγμα στη Βρετανία, εξακολουθούσαν να θεωρούνται πολύ τεχνικά, “αντιαθλητικά”, επιβαρυντικά για το ηθικό και μη πρακτικά στον πόλεμο κινήσεων. 

 

Στους Βαλκανικούς Πολέμους που ακολούθησαν, το 1912-1913, οι μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες έστειλαν επίσης παρατηρητές, αν και όχι στην έκταση του Ρωσοϊαπωνικού Πολέμου. Και πάλι, η ανάγκη για στενή συνεργασία πυροβολικού και πεζικού, η ισχύς της άμυνας και η σημασία της υπεροχής του πυρός για την καταστολή του εχθρικού πυροβολικού κατά τη διάρκεια οποιασδήποτε επίθεσης, μετωπικής ή άλλης, δεν φαίνεται να αποτυπώθηκαν επαρκώς στη σκέψη των παρατηρητών. Η εμπειρία των Βαλκανικών Πολέμων επίσης απέτυχε να επηρεάσει ουσιαστικά τις στρατιωτικές δομές των άλλων ευρωπαϊκών κρατών σε σχέση με τη φύση του σύγχρονου πολέμου.

 

Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου, ο Γερμανικός Στρατός ανέπτυξε ημιεπίσημες διαδικασίες μάθησης, συμπεριλαμβανομένων των εκθέσεων πεπραγμένων από μεραρχίες και σώματα στρατού. Το καλά οργανωμένο Γενικό Επιτελείο συγκέντρωνε αυτές τις αναφορές και ήταν σε θέση να εντοπίζει και να κοινοποιεί τα διδάγματα. που προέκυπταν από την πολεμική εμπειρία Το παράδειγμά του ακολούθησαν και οι άλλες μεγάλες δυνάμεις, αξιοποιώντας τόσο τη δική τους εμπειρία όσο και εκείνη των αντιπάλων τους. 

 

Γαλλία και Γερμανία 

 

Η γερμανική νίκη επί της Γαλλίας το 1940 γέννησε έναν ισχυρό μύθο: Ότι οι προοδευτικοί στρατιωτικοί στοχαστές του Γερμανικού Στρατού είχαν μελετήσει τα διδάγματα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και είχαν προβλέψει σωστά την επίδραση των αναδυόμενων τεχνολογιών, ενώ οι Γάλλοι στρατιωτικοί στοχαστές είχαν αποτύχει να κάνουν το ίδιο. Σύμφωνα με αυτή την αντίληψη, οι Γερμανοί “έβλεπαν μπροστά”, ενώ οι Γάλλοι προετοιμάζονταν να πολεμήσουν τον τελευταίο πόλεμο. 

 

Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι λιγότερο ξεκάθαρη. Τόσο οι Γάλλοι όσο και οι Γερμανοί είχαν μελετήσει την ιστορία του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, αναζητώντας διδάγματα που θα μπορούσαν να εφαρμοστούν στο μέλλον. Και οι δύο είχαν μελετήσει τις αναδυόμενες τεχνολογίες και είχαν προσπαθήσει να προβλέψουν τις επιπτώσεις τους. Εν τούτοις, κατέληξαν σε διαμετρικά αντίθετα συμπεράσματα. 

 

Οι Γάλλοι υπήρξαν πρωτοπόροι στον σχεδιασμό των αρμάτων μάχης με το Renault FT-17, το οποίο θα γινόταν η βάση για πολλά από τα άρματα μάχης που ακολούθησαν. Είχαν κατασκευάσει περισσότερα άρματα από οποιονδήποτε άλλο στρατό στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και τα είχαν χρησιμοποιήσει με επιτυχία σε σειρά μαχών. Θεωρούσαν ότι, μολονότι τα άρματα έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην επίτευξη της νίκης στον Μεγάλο Πόλεμο, το απόγειο της αποτελεσματικότητάς τους ανήκε πλέον στο παρελθόν. 

 

Μελετώντας τις αναδυόμενες τεχνολογίες αντιαρματικών όπλων, είχαν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο ανταγωνισμός μεταξύ αρμάτων μάχης και αντιαρματικών όπλων ευνοούσε τα δεύτερα στο άμεσο μέλλον. Επομένως, εφόσον τα άρματα δεν μπορούσαν πλέον να εφορμούν μόνα τους σε πεδία μάχης κορεσμένα από αντιαρματικά πυρά, έπρεπε να υποστηρίζονται από πυροβολικό και να επιχειρούν στο πλαίσιο συνδυασμένων όπλων. Μόνο αφού θα είχε διασπαστεί η εχθρική άμυνα, θα μπορούσαν τα τεθωρακισμένα και το πεζικό να κινηθούν με μεγαλύτερη ταχύτητα και να εκμεταλλευτούν την επιτυχία, χωρίς να εξαρτώνται στον ίδιο βαθμό από τη συνεχή υποστήριξη του πυροβολικού. 

 

Στην αντίθετη πλευρά, ο Γερμανικός Στρατός, μελετώντας τις ίδιες πληροφορίες για τον τελευταίο πόλεμο και τις αναδυόμενες τεχνολογίες, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο καθοριστικός παράγοντας του μελλοντικού πολέμου δεν θα ήταν τόσο η ισχύς πυρός όσο η ταχύτητα των ελιγμών. Το άρμα μάχης μπορούσε να συνδυάσει σε μία πλατφόρμα τις δυνατότητες των ομάδων εφόδου (Stosstruppen), οι οποίες είχαν επιτύχει διασπάσεις το 1918, και του πυροβολικού, προσφέροντας παράλληλα τον παράγοντα της ταχύτητας που έλειπε από τον πόλεμο χαρακωμάτων. Η αντιμετώπιση της απειλής των αντιαρματικών όπλων θα επιτυγχανόταν μέσω της συγκέντρωσης και της ταχείας κίνησης μεγάλων αριθμών αρμάτων, τα οποία θα έβαλλαν ακόμη και κατά τη διάρκεια σύντομων στάσεων. 

 

Η Γραμμή Μαζινό 

 

Φαινομενικά, η κατάκτηση της Γαλλίας το 1940 απέδειξε ότι οι Γερμανοί είχαν δίκιο και οι Γάλλοι άδικο. Ωστόσο, η εξέλιξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου παρέχει μια πιο σύνθετη εικόνα. Ο Γερμανικός Στρατός συνέχισε να σημειώνει σημαντικές επιτυχίες μέχρι το 1942, όταν οι αντίπαλοί του είχαν πλέον συσσωρεύσει όλο και περισσότερα αντιαρματικά όπλα και άρματα μάχης και είχαν μάθει να αναγνωρίζουν και να καλύπτουν τα αδύνατα σημεία που προηγουμένως είχαν εκμεταλλευτεί οι γερμανικές επιθέσεις. 

 

Ενώ οι Γερμανοί θεωρούσαν τη Γραμμή Μαζινό ως επιτομή του αμυντικού πνεύματος, από το 1942 άρχισαν να κατασκευάζουν το Τείχος του Ατλαντικού, ένα φαραωνικό σύστημα οχυρώσεων μήκους περίπου 3.000 χιλιομέτρων, από τα σύνορα Γαλλίας- Ισπανίας έως το βόρειο άκρο της Νορβηγίας. Η εξέλιξη αυτή υπενθυμίζει ότι ακόμη και οι στρατοί που βασίζονται στην επιθετική κινητικότητα καταφεύγουν στην οχύρωση όταν οι επιχειρησιακές συνθήκες το απαιτούν. 

 

Οι νεότεροι πόλεμοι 

 

Ο Αραβοϊσραηλινός Πόλεμος του 1973 έλαβε τεράστια δημοσιότητα και οι δυτικοί στρατοί αναζήτησαν διδάγματα από έναν συμβατικό πόλεμο μεσαίας κλίμακας, ο οποίος διεξήχθη με όπλα που είχαν προμηθεύσει οι δύο υπερδυνάμεις στους αντιπάλους. Ορισμένοι παρατηρητές, ειδικοί και μη, έσπευσαν να αναγγείλουν ότι το σημαντικότερο δίδαγμα του πολέμου ήταν ο “θάνατος του άρματος”. Καταρχάς, η άποψη ότι το 1973 ο Ισραηλινός Στρατός ήταν εξοπλισμένος με πολλά άρματα, αλλά ανεπαρκές πεζικό, αποτελεί μύθο. Το 1973 διέθετε περίπου 50 επιλαρχίες αρμάτων και 50 τάγματα πεζικού. 

 

Η ανάλυση του ίδιου του Ισραηλινού Στρατού κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, αν είχε συγκροτηθεί με περισσότερες μονάδες πεζικού και λιγότερες μονάδες αρμάτων, όπως υποστήριξαν ορισμένοι επικριτές, είναι πιθανό τα αραβικά κέρδη και οι ισραηλινές απώλειες να ήταν ακόμη μεγαλύτερα. Επιπλέον, μετά το 1973, το Ισραήλ προμηθεύτηκε περισσότερα άρματα και όχι λιγότερα, ενώ παράλληλα αύξησε το μέγεθος του στρατού του. Το 1982, κατά την εισβολή στον Λίβανο, διέθετε περίπου 90 επιλαρχίες αρμάτων και 80 τάγματα πεζικού. 

 

Ο Πρώτος Πόλεμος του Κόλπου, το 1991 – η εκστρατεία, δηλαδή, για την απελευθέρωση του Κουβέιτ από την ιρακινή κατοχή – ήταν ένας σύντομος και αποφασιστικός πόλεμος, στον οποίο η τεχνολογία διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο. Ωστόσο στη συνέχεια, η τεχνολογία θεοποιήθηκε, ειδικά από τους Αμερικανούς αλλά όχι μόνο, σε τέτοιο βαθμό ώστε να θεωρηθεί ότι θα μπορούσε να λύσει όλα τα προβλήματα και ότι οι πόλεμοι θα μπορούσαν να κερδίζονται αποκλειστικά από την αεροπορία. Οι αμερικανικές επεμβάσεις στο Αφγανιστάν το 2001 και στο Ιράκ το 2003, μετά τις αρχικές επιτυχίες, προσγείωσαν τους πάντες στην πραγματικότητα του εδάφους. 

 

Το βασικό δίδαγμα, επομένως, δεν είναι απλώς ότι οι στρατοί πρέπει να μελετούν την ιστορία. Είναι ότι πρέπει να μαθαίνουν σωστά από αυτήν. Η ίδια ιστορική εμπειρία μπορεί να οδηγήσει διαφορετικούς στρατούς σε διαφορετικά – και ακόμη και αντίθετα – συμπεράσματα. Η αξία της στρατιωτικής ιστορίας δεν βρίσκεται στην αναζήτηση έτοιμων συνταγών για τον επόμενο πόλεμο, αλλά στην κατανόηση των παραγόντων, των αλληλεπιδράσεων και των περιορισμών που διαμορφώνουν τα αποτελέσματα της πολεμικής αναμέτρησης. 

 

πηγή

Ο Κολοκοτρώνης ως Ήρωας και Στρατιωτικός και τα Όρια της Εθνικής Αποδόμησης

Γράφει ο Καθηγητής και Ακαδημαϊκός Παναγόπουλος Π. Αλέξιος (DDDr., Dr.Habil.)  

 

Ο στρατηγός Θεόδωρος Κολοκοτρώνης δεν χρειάζεται αγιοποίηση για να παραμείνει ήρωας της Ελληνικής Επανάστασης. Χρειάζεται, όμως, μία εθνογραφική, γεωπολιτική ιστορική δικαιοσύνη. Αυτό είναι το πρώτο που πρέπει να ξεκαθαρίσουμε. Τις τελευταίες ημέρες επανήλθε στη δημόσια συζήτηση ο χαρακτηρισμός «Καπετάν Λαφύρας», ο οποίος αποδίδεται στον Κολοκοτρώνη. Η ιστορικός κυρία Μαρία Ευθυμίου έχει αναφέρει σε δημόσια διάλεξή της ότι «το παρατσούκλι του Κολοκοτρώνη στην περίοδο της Επανάστασης ήταν ο καπετάν Λαφύρας». Η σχετική αναφορά υπάρχει σε βίντεο που έχει δημοσιοποιηθεί.  

 

Το ζήτημα, όμως, δεν είναι εάν ο χαρακτηρισμός είναι προσβλητικός ή εάν μας αρέσει. Το ζήτημα είναι πολύ σοβαρότερο: ποια είναι η πρωτογενής ιστορική πηγή που τεκμηριώνει ότι αυτό ήταν πράγματι το παρατσούκλι του Κολοκοτρώνη κατά την Επανάσταση; Και εδώ αρχίζει η ουσία της ιστοριονομικής, ιστοριογραφικής συζήτησης.

 

Ο ιστορικός δεν έχει δικαίωμα ούτε να αγιοποιεί ούτε να αποκαθηλώνει. Ο Κολοκοτρώνης ήταν άνθρωπος της εποχής του. Ήταν κλέφτης, αρματολός, στρατιωτικός αρχηγός, πολιτικός παράγοντας και, κυρίως, ένας άνθρωπος που έδρασε μέσα στις σκληρότατες συνθήκες ενός πολέμου για την ανεξαρτησία. Ήταν αυτός που όταν ερωτήθηκε για ποιον πολεμείται εσείς οι αχρείοι και ελεηνοί, και είχε την τόλμη, το θάρρος, να απαντήσεις με γνώση όσο λίγοι, ότι είναι οι εναπομείναντες στρατιώτες του Βασιλέα τους, εννοώντας τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο Δραγας υιό της σερβιδος Έλενας Δραγας που από το Μυστρά έφυγε για να υπερασπιστεί την Πόλη.

 

Ας το ξεκαθαρίσουμε, ότι στον κόσμο των κλεφταρματολών τα λάφυρα συναποτελούσαν μέρος της οικονομίας του πολέμου. Η επαναστατική διοίκηση που εμφανίστηκε στο Μωριά δεν διέθετε έναν σύγχρονο κρατικό στρατό, εκπαιδευμένο, πειθαρχημένο, με σταθερή μισθοδοσία, εφοδιασμό και διοικητική υποδομή. Οι άνδρες των καπεταναίων θα έπρεπε να τραφούν, για να σταθούν στη ζωή, να γίνουν μάχιμοι και να εξοπλιστούν και να παραμείνουν στο στράτευμα.

 

Η σύγχρονη γεωπολιτική και γεωστρατηγική ιστοριογραφία έχει πράγματι καταγράψει τη σημασία των λαφύρων ως οικονομικού κινήτρου των επαναστατημένων και πτωχών Ελλήνων, αλλά και ως πρακτικής του κάθε επαναστατικού πολέμου. Πανεπιστημιακό εκπαιδευτικό υλικό, για παράδειγμα, αναφέρει ρητά ότι η λαφυραγωγία θεωρούνταν τότε ως η νόμιμη μορφή αμοιβής του πολεμιστή και συνδέει την πρακτική αυτή και με τον Κολοκοτρώνη. Αυτό, όμως, είναι κάτι το διαφορετικό πράγμα από το να αποδεικνύεται ότι ο ίδιος ο Κολοκοτρώνης έφερε ως καθιερωμένο παρατσούκλι το «Καπετάν Λαφύρας», που πιθανόν οι εχθροί του να το διαλαλούσαν ώστε να μειώσουν τον εθνικό αγώνα.

 

Το ερώτημα είναι αν υπάρχει γεωπολιτική και ιστοριογραφική αναφορά στον χαρακτηρισμό. Εδώ χρειάζεται να είμαστε απολύτως ακριβείς. Η θέση ότι ο Κολοκοτρώνης αποκαλείτο «Καπετάν Λαφύρας» δεν είναι στη βιβλιογραφία. Ενώ υπάρχει νεότερη ιστοριογραφική αναφορά που αποδίδει τον χαρακτηρισμό στον Γερμανό ιστορικό Gunnar Hering. Σε σχετική βιβλιογραφική παράθεση αναφέρεται ότι ο Hering γράφει πως ο Κολοκοτρώνης επέδειξε τέτοιο ζήλο για τον πλουτισμό από τον πόλεμο ώστε του αποδόθηκε το παρατσούκλι «Καπετάν Λαφύρας». Υπάρχει επίσης αναφορά του Δημήτρη Δημητρόπουλου, σύμφωνα με την οποία ο χαρακτηρισμός «Λάφυρας», όπως τον αποδίδει ο Chr. Muller, αντανακλούσε μια ήδη διαμορφωμένη σε ορισμένους κύκλους αντίληψη για τη φιλοχρηματία του Κολοκοτρώνη. Κι άρα, όποιος λέει ότι «κανείς απολύτως δεν έχει γράψει ποτέ τον χαρακτηρισμό» αυτό, θα ήταν επίσης ιστοριογραφικά ανακριβής.

 

Αλλά ακριβώς εδώ βρίσκεται η κρίσιμη και νομική διάκριση. Καθότι άλλο πράγμα η ύπαρξη του χαρακτηρισμού αυτού, σε μεταγενέστερη ιστοριογραφία και άλλο η απόδειξη ότι αποτελούσε πράγματι ευρύτατα χρησιμοποιούμενο προσωνύμιο του ίδιου του Κολοκοτρώνη κατά την ίδια την Επανάσταση. Κι αυτό ακριβώς απαιτεί νομική τεκμηρίωση. Η απαίτηση για την πρωτογενή πηγή είναι απολύτως θεμιτή, διότι άν ένας ιστορικός διατυπώνει με ύφος έπαρσης, κατηγορηματικά:

 

«Το παρατσούκλι του Κολοκοτρώνη στην περίοδο της Επανάστασης ήταν ο Καπετάν Λαφύρας», τότε ο κάθε αναγνώστης δικαιούται να ρωτήσει: Από ποια πρωτογενή πηγή προκύπτει; Σε ποιο απομνημόνευμα; Σε ποια επιστολή; Σε ποιο ημερολόγιο; Σε ποια μαρτυρία αγωνιστή; Σε ποια επιστολή πολιτικού αντιπάλου του; Σε ποια μαρτυρία φιλέλληνα ή ξένου περιηγητή που βρισκόταν στην Ελλάδα; Και κυρίως: άραγε υπάρχει σύγχρονη με τα γεγονότα χρήση του συγκεκριμένου προσωνυμίου; Κι αυτό είναι θεμελιώδες ζήτημα επιστημονικής ιστορικής μεθοδολογίας.

 

Γιατί ο Κολοκοτρώνης ως γνωστόν είχε πράγματι πολλούς πολιτικούς και προσωπικούς αντιπάλους. Μάλιστα κατά τη διάρκεια των εμφυλίων συγκρούσεων της Επανάστασης δέχθηκε βαριές επιθέσεις για τη ζωή του και ο ίδιος και η οικογένεια του. Εάν ένα τέτοιο προσωνύμιο ήταν τόσο διαδεδομένο και χαρακτηριστικό, θα ήταν εύλογο να αναζητηθεί στις πολυάριθμες αντιπαραθέσεις. Σε επιστολές, σε απομνημονεύματα και πολιτικά κείμενα της εποχής, καθώς και στις δίκες παρωδία εκείνες που οι δικαστές ζητούσαν επιβαρυντικά στοιχεία και τελικά τον καταδίκασαν με ψευδομάρτυρας, που εάν ήταν νομικά ισχυρός θα τον χρησιμοποιούσαν κι αυτόν το χαρακτηρισμό εις βάρος του.

 

Το γεγονός ότι η νεότερη ιστοριογραφία με τη γνωστή ξενομανία και την φραγκολαγνία, θέλει μονομερώς να παραπέμπει στον Hering ή στον Chr. Muller δεν κλείνει αυτομάτως το ζήτημα. Αντιθέτως, μεταφέρει το ερώτημα σε ένα επίπεδο βαθύτερα: από πού άντλησαν αυτοί, αυτή την πληροφορία; Εκεί βρίσκεται η πραγματική ιστορική έρευνα. Και όμως, ο Κολοκοτρώνης, παραμένει ο γενναίος στρατηγός Κολοκοτρώνης. Το θέλουν δεν το θέλουν οι μυστικές εταιρείες που δρούσαν επί εποχής Άμισθου Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια και ο οποίος 36 ημέρας πριν τη δολοφονία του υπογράφει διάταγμα που απαγορεύει σε ανώτατους και κατώτατους κρατικούς λειτουργούς και στρατιωτικούς να ανήκουν σε μυστικές εταιρείες.

 

Αλλα ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι αποδεικνύεται, ότι κάποιοι σύγχρονοί του τον αποκαλούσαν «Καπετάν Λαφύρα». Και λοιπόν τι; Μήπως θα πάψει να είναι ο άνθρωπος που συνέδεσε το όνομά του με την απελευθέρωση της Πελοποννήσου; Θα εξαφανιστεί η σπάνια στρατιωτική του ικανότητα; Θα διαγραφεί η καθοριστική συμβολή του (όσο και να πονά τους τουρκολάγνους ή φραγκολεβαντίνους κτλ), για την πολιορκία και την άλωση της Τριπολιτσάς; Θα εξαφανιστεί ο ρόλος του στη μάχη των Δερβενακίων; Θα αλλάξει η πολιτική και στρατιωτική του παρουσία κατά τα κρίσιμα χρόνια της Επανάστασης; Φυσικά και όχι.

 

Ας το καταλάβουμε, ότι ο στρατηγός Κολοκοτρώνης δεν ήταν παπάς, δεν ήταν καλόγερος, δεν ήταν μητροπολίτης. Ήταν στρατηγός μιας καθοριστικής επανάστασης στο Μωριά. Και ο Σπυρίδων Ζαμπέλιος τονίζει ότι αυτός ο δυναμισμός προήλθε από την χιλιόχρονη μίξη των ορθοδόξων σλαβικών φυλών στην Πελοπόννησο με τους Έλληνες, κι αυτό μαρτυρούν, τα τοπωνύμια. Και ακριβώς γι’ αυτό θα πρέπει να τον μελετούμε ως στρατιωτικό και ως επαναστάτη, ως ιστορικό πρόσωπο και όχι ως όσιο μοναχό ή μητροπολίτη.

 

Η Τριπολιτσά δεν ήταν μία σχολική εικονογράφηση. Η Άλωση της Τριπολιτσάς υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα και καθοριστικά γεγονότα της Ελληνικής Επανάστασης, αλλά ταυτόχρονα ένα από τα πιο βίαια επεισόδια του πολέμου. Υπήρξαν σφαγές, λεηλασίες, αιχμαλωσίες, διαφωνίες και διαμάχες, ακόμα και για τα λάφυρα. Ο ίδιος ο Κολοκοτρώνης, δεν το κρύβει, αναφέρεται στα απομνημονεύματά του, ναι αναφέρεται στα λάφυρα και στους αιχμαλώτους μετά την άλωση της Τριπολιτσάς. Η μεταγενέστερη γεωπολιτική και γεωστρατιωτική ιστοριογραφία έχει εξετάσει εκτενώς το ζήτημα. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να κρύβουμε αυτή την πλευρά της κάθε Επανάστασης, όσο και να μην μας είναι ιδανική. Όσο και οι μπίζνες των σαλονιών των Ελίτ και των διπλωματικών γραφείων των Ελίτ με τα ειδικά μισθολόγια, μιας σύγχρονης πτωχευμενης χώρας και ενός λαού πού οριακά σήμερα επιζεί.

 

Αλλά υπάρχει εξίσου νομικά μεγάλη ευθύνη να μην απομονώνουμε μία πλευρά ενός πολέμου και να την κάνουμε από ολόκληρη, μισή ιστορία, για την ξενομανία. Ο Κολοκοτρώνης ήταν προϊόν ενός κόσμου όπου η πολεμική λεία, η προσωπική πίστη στον καπετάνιο, η οικογενειακή ισχύς, η τοπική κοινωνία, η επιβίωση και η στρατιωτική αρχηγία συνυπήρχαν ομοιόμορφα με αίσθημα στρατιωτικού δικαίου και στρατιωτικής ηθικής. Το να τον κρίνουμε αποκλειστικά με τα σημερινά δήθεν κοινωνικά και ηθικά μέτρα είναι εύκολο. Το να τον κατανοήσουμε γεωστρατιωτικά, γεωπολιτικά, εθνικά και ιστορικά είναι πολύ δυσκολότερο. Δεν θα πρέπει να φοβόμαστε την απομυθοποίηση — αλλά ούτε και την αποκαθήλωση.

 

Σήμερα υπάρχει μια λεπτή αλλά ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στην απομυθοποίηση και στην αποκαθήλωση. Η απομυθοποίηση είναι επιστήμη. Η αποκαθήλωση μπορεί να γίνει και ιδεολογία. Η πρώτη λέει: «Ας δούμε τον Κολοκοτρώνη όπως πραγματικά ήταν». Η δεύτερη λέει: «Αφού δεν ήταν τέλειος, δεν ήταν ήρωας»! Αυτό θα είναι ιστορικά παιδαριώδες και εθνικά πολύ επιζήμιο, με εμβολή ευθέως στη προσβολή της προσωπικότητας του σπάνιου ήρωα μας. Οι μεγάλες ιστορικές προσωπικότητες δεν κρίνονται επειδή υπήρξαν άμεμπτες και οσίες σε κάθε πτυχή της ζωής τους. Κρίνονται από τη συνολική ιστορική τους δράση, μέσα στο πλαίσιο της εποχής τους. Ο Κολοκοτρώνης μπορεί να είχε και αδυναμίες. Μπορεί να είχε και φιλοδοξίες. Μπορεί να συμμετείχε και στη λογική των λαφύρων. Μπορεί να έκανε και πολιτικά λάθη. Μπορεί και να συγκρούστηκε σκληρά με αντιπάλους του. Όλα αυτά μπορούν και πρέπει να μελετηθούν. Τίποτε όμως από αυτά δεν ακυρώνει αυτομάτως τον ρόλο του ως του κορυφαίου ήρωα, στρατιωτικού και ηγέτη, της Ελληνικής Επανάστασης.

 

Και εδώ βρίσκεται η ουσία. Δεν χρειάζεται να αποκαθηλώσουμε τον Κολοκοτρώνη για να κάνουμε σοβαρή εμείς την δήθεν αληθινή ιστορία, γιατί τότε θα εξυπηρετήσουμε τους σκοπούς και στόχους των μυστικών εταιρειών. Ναι, χρειάζεται να τον μελετήσουμε περισσότερο. Να διαβάσουμε τα απομνημονεύματά του. Να διαβάσουμε τον Σπηλιάδη, τον Φραντζή, τον Τρικούπη, τον Παπαρρηγόπουλο, τον Σπυρίδωνα Ζαμπέλιο, στον Παπαδιαμάντη και να εμβαθύνουμε στο σκεπτικό του Άμισθου Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια για την απαγόρευση σε μυστικές εταιρείες. Να εξετάσουμε τον Κόκκινο, τον Σακελλαρίου, τη νεότερη ιστοριογραφία και τις σύγχρονες επιστημονικές μελέτες. Να συγκρίνουμε τις ελληνικές πηγές με τις ξένες. Να εξετάσουμε και τους αντιπάλους του. Και ύστερα να βγάλουμε συμπέρασμα. Όχι από ένα βίντεο. Όχι από μια φράση. Όχι από μια ανάρτηση στο διαδίκτυο. Όχι από την ανάγκη μας να δημιουργήσουμε έναν καινούργιο «ήρωα» ή έναν καινούργιο «αντι-ήρωα» και να αποδομήσουμε την Εθνική μας υπόσταση.

 

Ο Κολοκοτρώνης και το σήμερα. Σίγουρα υπάρχει και μια τελευταία, ίσως πιο επίκαιρη διάσταση. Εμείς σήμερα έχουμε την πολυτέλεια να συζητούμε εάν ο Κολοκοτρώνης ήταν «Καπετάν Λαφύρας», για να ρίχνουμε λάδι στη φωτιά σε τουρκο-εβραίους και σε άλλους. Αλλά εκείνος δεν είχε την πολυτέλεια να συζητά θεωρητικά για την ελευθερία. Έζησε έναν πραγματικό πόλεμο, με το σύνθημα Ελευθερία ή Θάνατος!!! Πολέμησε σε έναν κόσμο όπου η Οθωμανική Αυτοκρατορία αποτελούσε την κυρίαρχη δύναμη της σκλαβιάς και του Ζυγού (Παιδομάζωμα, Φόρος Αίματος, Χαρέμια Χριστιανών Κοριτσιών) στην περιοχή όπου όλα τα πλάκωνε και τα σκιαζε η σκλαβιά και όπου η επιβίωση της επανάστασης δεν ήταν καθόλου δεδομένη δίχως το αίμα αθώων.

 

Και εδώ η ιστορία συναντά τη γεωπολιτική. Η Ελλάδα του 1821 χρειάστηκε ανθρώπους σαν τον Κολοκοτρώνη. Η Ελλάδα του 2026 δεν χρειάζεται να αντιγράψει τον Κολοκοτρώνη. Χρειάζεται όμως να διαθέτει την ίδια ιστορική αυτογνωσία, στρατηγική σκέψη, ιερή πίστη και αποφασιστικότητα και επίγνωση των συσχετισμών της ισχύος.

Γιατί οι εποχές αλλάζουν.

Οι γεωπολιτικές απειλές αλλάζουν. Τα κράτη αλλάζουν. Οι στρατοί αλλάζουν. Αλλά ένα πράγμα παραμένει σταθερό: Όποιος Λαός δεν γνωρίζει την ιστορία του, αργά ή γρήγορα αναγκάζεται να τη ζήσει ξανά.

 

Γι’ αυτό προσωπικά ως διδάκτωρ τριών διαφορετικών επιστημών και Ακαδημαϊκός τριών Ξένων Ακαδημιών τών Επιστημών δεν φοβάμαι μήπως ο στρατηγός Κολοκοτρώνης αποδειχθεί άνθρωπος με αδυναμίες. Με φοβίζει περισσότερο μήπως, αποκαθηλώνοντας όλους τους ήρωες και ιστορικούς μας πρωταγωνιστές επειδή δεν ανταποκρίνονται στα σύγχρονα σημερινά πρότυπα της δήθεν τελειότητας, φτάσουμε στο σημείο να μην έχουμε πλέον κανέναν να θυμόμαστε ως Λαός και ως Έθνος, όταν η Ιστορία θα απαιτήσει ξανά ανθρώπους με αποφασιστικότητα και τόλμη. Ο Κολοκοτρώνης ας το χωνέψουμε δεν χρειάζεται μύθο. Χρειάζεται αλήθεια και Ορθόδοξη πίστη. Ακόμη και ο βασιλιάς Δαυίδ στην βιβλική ιστορία του Ισραήλ όταν πείνασε ο ίδιος και οι στρατιώτες του έλαβε να φάνε άρτο εκ της προθέσεως πράγμα απαγορευμένο με ποινές. Και η αλήθεια σήμερα δεν φοβάται ούτε τον έπαινο ούτε την κριτική. Αλλά απαιτεί ένα πράγμα: Πηγές.

 

Εάν, λοιπόν, το «Καπετάν Λαφύρας» ήταν πράγματι το καθιερωμένο προσωνύμιο του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη κατά την Επανάσταση, ας παρουσιαστούν οι πρωτογενείς μαρτυρίες που το αποδεικνύουν. Αν πρόκειται για μεταγενέστερο ιστοριογραφικό χαρακτηρισμό που βασίζεται σε συγκεκριμένη δευτερογενή παράδοση, ας ειπωθεί ακριβώς έτσι. Γιατί στην επιστήμη της Ιστορίας και της Εθνικής Γεωστρατηγικής η διαφορά ανάμεσα στο «έτσι έγινε» και στο «έτσι γράφτηκε αργότερα» είναι τεράστια και μεγάλη και επισύρει τις νομικές ευθύνες της Εθνικής Αποδόμησης. Και αυτή τη νομική διαφορά οφείλουμε να τη σεβόμαστε όλοι — ιδίως όταν μιλάμε για τον στρατηγό Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και την οικογένειά του.

 

πηγή 

Οι Τούρκοι βιάζονται να ξαναζήσουν το κάζο του καλοκαίρι του 2020 στο Αιγαίο

Η Ελλάδα και το Ισραήλ υπογράφουν επίσημα τη σύμβαση αεράμυνας «Αχιλλέας Ασπίδα» ύψους 3,1 δισεκατομμυρίων ευρώ (περίπου 3,6 δισεκατομμύρια δολάρια) στο Τελ Αβίβ την Δευτέρα (31 Αυγούστου 2026), ενώ στην Άγκυρα έχει σημάνει συναγερμός.

 

Η συμφωνία αυτή στοχεύει στη δημιουργία ενός πολυεπίπεδου δικτύου προστασίας για την Ελλάδα, ενσωματώνοντας σε μεγάλο βαθμό την υποδομή αεράμυνας με την ισραηλινή τεχνολογία.

 

Η Άγκυρα μιλά για δήθεν "παράδοση του Αιγαίου στο Ισραήλ", κάτι που φυσικά δεν ισχύει, και αυτό την εξοργίζει ακόμα πιο πολύ αφού ξέρει ότι τα σχέδια της θα πάνε κυριολεκτικά περίπατο τα επόμενα χρόνια.

 

Για αυτόν τον λόγο ετοιμάζει πιθανότατα κρίση τύπου 2020 στο Αιγαίο, με διάφορες αφορμές και κινήσεις άκρως προκλητικές το επόμενο διάστημα, παίζοντας ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι με την χώρα μας.

 

Κατά τη διάρκεια της κρίσης με το ερευνητικό σκάφος Oruc Reis, η Τουρκία επιχείρησε να αναπτύξει κρυφά υποβρύχια σε στρατηγικά σημεία του Αιγαίου. Ωστόσο, τα ελληνικά ανθυποβρυχιακά ελικόπτερα (τύπου Sikorsky SH-70) και τα υπερσύγχρονα ελληνικά «αόρατα» υποβρύχια κλάσης Παπανικολής (Type 214) εντόπισαν αμέσως το τουρκικό σκάφος στην περιοχή μεταξύ Καφηρέα (Εύβοια) και Άνδρου).

 

Τα ελληνικά μέσα εγκλώβισαν το τουρκικό υποβρύχιο με ενεργητικό σόναρ (ενεργά pings). Αυτό σημαίνει ότι εξέπεμπαν συνεχή ηχητικά σήματα που χτυπούσαν πάνω στο κύτος του. Ο εκκωφαντικός ήχος μέσα στο τουρκικό υποβρύχιο έστειλε το μήνυμα: «Σε έχουμε στο στόχαστρο, ξέρουμε ακριβώς πού είσαι».

 

Καθώς οι ώρες περνούσαν, οι μπαταρίες άδειαζαν, το διοξείδιο του άνθρακα (CO2) στον αέρα του υποβρυχίου αυξανόταν επικίνδυνα και το πλήρωμα βρισκόταν σε καθεστώς απόλυτου πανικού. 

 

Μην έχοντας άλλη επιλογή για την επιβίωση του πληρώματος και των συστημάτων του, ο Τούρκος κυβερνήτης αναγκάστηκε τελικά να αναδυθεί, παραδεχόμενος την πλήρη τακτική του ήττα από το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό.

 

Τον Αύγουστο του 2020, κατά τη διάρκεια ελληνοτουρκικής κρίσης, το Πολεμικό Ναυτικό εντόπισε και παρακολούθησε επιτυχώς τουλάχιστον πέντε τουρκικά υποβρύχια στο Αιγαίο. Ελληνικά ανθυποβρυχιακά ελικόπτερα και μονάδες επιφανείας «ξετρύπωσαν» τα τουρκικά σκάφη (μεταξύ Σκύρου, Εύβοιας και νοτιοανατολικού Αιγαίου), αποδεικνύοντας την επιχειρησιακή υπεροχή του ΠΝ στον ανθυποβρυχιακό πόλεμο.

 

Τι ετοιμάζει η Τουρκία στο Αιγαίο και πως θα αντιδράσει το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό

 

Πιθανό απότοκο της κρίσης που βλέπουμε ήδη , αλλά ενός πολύχρονου σχεδιασμού της Τουρκίας, θα είναι το σενάριο μιας ναυτικής κρίσης με το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, που είναι έτοιμο για όλα. 

 

Το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό διατηρεί την πλήρη επιχειρησιακή ικανότητα να εντοπίζει και να «κλειδώνει» (λοκάρει) τουρκικές μονάδες επιφανείας και υποβρύχια σε οποιοδήποτε σενάριο κρίσης στο Αιγαίο. 

 

Σε πρώτη φάση τα ελληνικά υποβρύχια Type 214, κλάση «Παπανικολής» παραμένουν ο βασικός «αθόρυβος εφιάλτης» του τουρκικού στόλου.

 

Χάρη στην τεχνολογία αναερόβιας πρόωσης (AIP), έχουν τη δυνατότητα να επιχειρούν πλήρως αόρατα. Μπορούν να εγκλωβίσουν εχθρικά πλοία χωρίς να εντοπιστούν από τα αντίπαλα ανθυποβρυχιακά συστήματα.

 

Τα συστήματα ραντάρ, οι προηγμένες φρεγάτες και η ενσωμάτωση νέων τεχνολογιών εξασφαλίζουν τη συνεχή στοχοποίηση μονάδων επιφανείας σε όλο το εύρος του Αρχιπελάγους.

 

Η άμεση αντίδραση και η τακτική «κλειδώματος» των αντίπαλων στόχων, από τα ελληνικά υποβρύχια, αποτελούν το βασικό εργαλείο αποτροπής για τη διατήρηση της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας.

 

Η Ελλάδα διαθέτει 11 υποβρύχια και η Τουρκία 12.

 

Η αλήθεια είναι ότι το ιστορικό πλεονέκτημα της χώρα μας, που βασιζόταν στα αόρατα υποβρύχια Type 214 (κλάση Παπανικολής) με σύστημα αναερόβιας πρόωσης (AIP), σταδιακά πιέζεται.

 

Η Τουρκία ναυπηγεί πλέον τα δικά της υποβρύχια γερμανικής τεχνολογίας κλάσης Reis (Type 214TN), έχοντας ήδη εντάξει το πρώτο στον στόλο της. Παράλληλα, σχεδιάζει το εγχώριο πρόγραμμα MİLDEN για τη δεκαετία του 2030.

 

Υπάρχει κάτι που όμως δεν αλλάζει, και αυτό είναι η εμπειρία που έχουν τα ελληνικά πληρώματα εδώ και τόσα χρόνια, ειδικά στα υποβρύχια κλάσεως "Παπανικολής", την οποία οι Τούρκοι δεν έχουν και δεν πρόκειται αν αποκτήσουν "αύριο" φυσικά, και αυτό μετράει σε μια ελληνοτουρκική κρίση.

 

Η χώρα μας δρομολογεί ήδη την απόκτηση 4 νέων υποβρυχίων επόμενης γενιάς με δυνατότητα εκτόξευσης πυραύλων κρουζ μεγάλου βεληνεκούς (στρατηγικό πλήγμα από τη θάλασσα).

 

Επίσης το Πολεμικό μας Ναυτικό ανατρέπει τις ισορροπίες στον ανθυποβρυχιακό πόλεμο επιφανείας με την ένταξη των υπερσύγχρονων γαλλικών φρεγατών FDI (κλάση Κίμων), οι οποίες διαθέτουν το κορυφαίο σόναρ Captas-4, και με την αγορά των δύο Ιταλικών Φρεγατών η οποία υπογράφτηκε πρόσφατα.

 

Επιπλέον, το Πολεμικό Ναυτικό μας, έχει παραλάβει τα νέα ανθυποβρυχιακά ελικόπτερα MH-60R Romeo, τα οποία θεωρούνται οι κορυφαίοι «κυνηγοί» υποβρυχίων παγκοσμίως.

 

Σε πραγματικές συνθήκες έντασης (όπως κατά την κρίση του Oruc Reis το 2020), το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό απέδειξε ότι μπορεί να «ξετρυπώσει» και να παρακολουθεί στενά τα τουρκικά υποβρύχια σε καίρια σημεία του Αιγαίου (π.χ. Κεντρικό Αιγαίο, Καφηρέας, Σκύρος).

 

Η στρατηγική εταιρική σχέση με το Παρίσι περιλαμβάνει τη μοναδική ρήτρα που δεσμεύει τις δύο χώρες για στρατιωτική συνδρομή σε περίπτωση που δεχθούν επίθεση στην επικράτειά τους, ενώ υποστηρίζεται έμπρακτα από τα εξοπλιστικά προγράμματα (Rafale, FDI).

 

Επίσης η Ελλάδα διατηρεί στενή στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ και την Αίγυπτο, πραγματοποιώντας συνεχείς κοινές αεροναυτικές ασκήσεις (π.χ. «Μέδουσα») για την ασφάλεια των θαλάσσιων γραμμών επικοινωνίας.

 

Η Τουρκία συνεχίζει να χρησιμοποιεί συστηματικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη (UAV) και αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας (π.χ. CN-235) για τη συλλογή πληροφοριών και την πραγματοποίηση παραβιάσεων στο Αιγαίο, με τις ελληνικές δυνάμεις να απαντούν άμεσα.

 

Πρόσφατα έγγραφα του τουρκικού Υπουργείου Άμυνας επιβεβαιώνουν ότι η Άγκυρα αναλύει διαρκώς σενάρια κρίσεων και πολέμου στην περιοχή. Παράλληλα, συνεχίζει το δικό της φιλόδοξο πρόγραμμα ναυπήγησης εγχώριων υποβρυχίων (πρόγραμμα MİLDEN) για να ανατρέψει την ισορροπία δυνάμεων.

 

Σε κάθε περίπτωση η Τουρκία "πιέζει" με την ελληνική πλευρά με διάφορες προκλήσεις σε αέρα και σε λίγο στην θάλασσα, για να διαπιστώσει τα όρια της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας, η οποία σε συνεργασία με την στρατιωτική ηγεσία ετοιμάζονται για τα χειρότερα στο Αιγαίο το επόμενο διάστημα.

 

πηγή

ΔΗΓΜΑΤΑ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2026

Του Κώστα Δημ Χρονόπουλου *

 

Α) MARFIN:  

 

Μετά από 16 χρόνια είχαμε συλλήψεις 2 (+μιας) ενεχόμενων, στα θλιβερά γεγονότα του 2010. Κάλιο αργά, παρά ποτέ. 

 

Ανακύπτουν δύο βασικά ερωτήματα:

α. Τι ποινές θα τους επιβληθούν (σ.σ μήπως θα ισχύσει … παραγραφή λόγω του χρόνου που πέρασε από την εγκληματική ενέργειά τους;).

β. Θα αποκαλυφθούν οι ηθικοί αυτουργοί υποκινητές σε συγγνωστές πράξεις;.

 

Ευελπιστώ ότι οι καθ’ ύλην «αρμόδιοι» «λειτουργοί» των ΜΜΕ να μην λησμονήσουν και να μας ενημερώνουν για τις εξελίξεις.

 

Εξυπακούεται πως άλλα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα, δεν θα συντελεστούν (όπως συνηθίζεται), στη μη ενασχόληση με τις εξελίξεις σχετικά με το σοβαρότατο αυτό ζήτημα.

 

Β) Παιδοκτονίες:

 

Καλό θα είναι, κατά την υιοθέτηση του όρου: «Γυναικοκτονία», να επεκταθεί η ονοματοδοσία και για τα παιδιά και όχι μόνον. Να επακολουθήσει ο όρος: Ανδροκτονία, πεθεροκτονία, αδελφοκτονία, εξαδερφοκτονία, γειτονοκτονία, κ.ο.κ. Πάει και το 15χρονο παιδί. Θύμα βίας ανηλίκων.

 

Εξάλλου η βία, οι θανάσιμοι τραυματισμοί κ. α δεν κάνουν ηλικιακές διακρίσεις. Αγωνίζονται –ως κοινωνικοί ευεργέτες; - να συμπεριλάβουν, όσο πιο γρήγορα γίνεται, όλες τις ηλικίες.

 

Τα παιδάκια του δημοτικού και τα νήπια ρωτάνε με αγωνία πότε θα έρθει η σειρά τους. Ίσως επειδή βιάζονται να … ενηλικιωθούν, να κάνουν ό, τι και οι μεγαλύτεροι, με bullying, ναρκωτικά, βιασμούς, βανδαλισμούς, ξυλοδαρμούς, κάποτε και θανάσιμους (!).

 

Οι κοινωνίες –διεθνώς – προς τα εκεί (στον αυτοχειριασμό τους δηλ) βαδίζουν.

 

Εμείς εδώ δεν γίνεται να αποτελέσουμε εξαίρεση. Να υστερήσουμε, γι αυτό και η συμμετοχή μας στην εγκληματικότητα σημειώνει σταθερή, ανοδική πορεία.

 

Σε λίγο η βία (και των άλλων ανηλίκων), θα καταστεί ανεξέλεγκτη.

 

Αναπόδραστα θα επακολουθήσει –ελλείψει προστασίας επαρκούς και αποτελεσματικής Αστυνόμευσης – η αυτοδικία, η οπλοκατοχή, η οπλοχρησία, η αναβίωση σκηνών φαρ γουέστ.

 

Το μεγαλύτερο πρόβλημα των κοινωνιών, δεν είναι η ύπαρξη βίας, παραβατικότητας, εγκληματικότητας. Έκνομοι, διεστραμμένοι, ανώμαλοι, εκγληματίες, αντικοινωνικοί, περιθωριακοί, υπήρχαν, υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν και μάλιστα να αυξάνονται όσο τα «παραδείγματα» θα πληθαίνουν, καθώς και οι ανάγκες της ζωής και οι ιδεοληψίες, ο φθόνος, το ατομικό και ταξικό μίσος!. Αυτά θα πρέπει να τα θεωρήσουμε ως …. δεδομένα δυστυχώς. Όμως δεν είναι η ρίζα του προβλήματος. Το μεγάλο ζήτημα το κοινωνικοπολιτικό είναι η αδυναμία αντιμετώπισής του. Η (εγκληματική;) αδιαφορία, η υπερβολική αδυναμία, η εκχυλίζουσα ανικανότητα, η άγνοια ευθύνης και αίσθησης καθήκοντος από μέρους των «αρμοδίων» υπευθυνοανεύθυνων εξουσιαστών μας.

 

Ανατριχιαστικές διαπιστώσεις, οι οποίες αν συνυπολογιστούν (όπως επιβάλλεται), ενδέχεται να οδηγήσουν σε αφύπνιση των συνειδήσεων που υπνώττουν και να ληφθούν δραστικά μέτρα αντιμετώπισης. Οι κ.κ «αρμόδιοι», δεν πιστώνονται απλώς αδιαφορία ή ανικανότητα, αλλά και με … συμμετοχή, συνενοχή, γιατί –ενώ έχουν την δυνατότητα και τα μέσα αντιμετώπισης – δεν το πράττουν. Αποτέλεσμα η συνεχώς διογκούμενη παραβατικότητα /εγκληματικότητα. Αναρωτιέμαι τι νόημα έχουν οι προσαγωγές αυτών που συλλαμβάνονται επ’ αυτοφόρω να βιαιοπραγούν ή να δολοφονούν και να ομολογούν την πράξη τους, χωρίς να επακολουθούν συλλήψεις, καταδίκες, φυλακίσεις;. Γιατί να κινδυνεύουν τη ζωή τους οι Αστυνομικοί και κάποιοι άλλοι (φιλάνθρωποι ή φιλόζωοι;) να επιβάλλουν ποινές χάδι φυλάκισης, οι οποίες μάλιστα σμικρύνονται προκλητικά;. Προσωπικά έχω κατά καιρούς υποδείξει τρόπους αντιμετώπισης της βίας των ανηλίκων (σ.σ οι σημερινοί μικρονταήδες είναι οι εν δυνάμει αυριανοί /στυγνοί δολοφόνοι). Αλήθεια πόσο έχει παρακμάσει /εκφυλιστεί / σαπίσει μια κοινωνία, ένα Κράτος που δεν μπορεί να μαζέψει και μπαγλαρώσει 10 αλητάκια και να τα τρομοκρατήσει /τιμωρήσει τόσο που αφού (κοινώς και πάλι) … κατουρηθούν, να μην ξανατολμήσουν να ασκήσουν βία. (Σ.Σ Όχι δεν λησμονώ ότι είμαστε μια … «δημοκρατική» πολιτεία πλέριας ανεκτικότητας, τόσο που θα την … διαλύσουμε τελικά!!). Θα μου πείτε: τότε πως, ποια συμμορία ανηλίκων θα διασφαλίσει προστασία στους καταστηματάρχες της πλατείας;. Δεν θα πρέπει να προηγηθούν αλληλομαχαιρώματα ανάμεσα στις συμμορίες ανηλίκων για τον έλεγχο /επικράτηση τους, σε μια προσπάθεια επαγγελματικής παροχής υπηρεσιών;. Δίκαιο έχετε!. Μου διέφυγε, συγγνώμη. Εννοείται πως όλοι οι αγώνες –ιδίως οι ευγενείς –έχουν και απώλειες. Αύριο το ένα 15 χρονο θύμα θα το ακολουθήσουν και άλλα. Τι θα κάνει τότε η «πολιτεία»;.

 

Δεν θα πρέπει να συγκροτήσει ειδική στατιστική υπηρεσία για λεπτομερή, πλήρη, επιστημονική και έγκυρη καταμέτρηση νεκρών /θυμάτων (ώστε κανείς να μη μπορεί να την ψέξει για αδιαφορία ή ανικανότητα;). Πάντα υπάρχουν μόνον η «Ασυλία» και οι «παραγραφές». Χρειάζονται και οι στατιστικές !....

 

Γ) «Δασοκτονίες»:

 

Κάθε φορά, κάθε καλοκαίρι ιδίως, παίρνει φωτιά το κορδελιό. Καίγονται τα … μπατζάκια μας, μαζί με τα δάση, κάποια σπίτια και μερικοί συνανθρώποι μας.

 

Ώρες ολόκληρες τηλεοπτικής κάλυψης, συζητήσεις ατέρμονες, κουραστικές επαναλήψεις θλιβερών εικόνων στις τηλεοράσεις.

 

Θεωρώ ότι αν μέρος αυτού του χρόνου, αφιερώνονταν σε συσκέψεις για αντιμετώπιση του φαινομένου, θα ήταν πολύ καλύτερο!.

Θερινές ιδίως φωτιές υπήρχαν πάντοτε και θα συνεχίσουν να υφίστανται.

 

Παράγοντες όπως: εμπρησμοί (σκόπιμοι ή λόγω επικίνδυνων εργασιών και εγκληματικής ανευθυνότητας) Ανεμογεννήτριες, γυμνά καλώδια ηλεκτρισμού, αναμμένα τσιγάρα, ξερά σκουπίδια, υψηλές θερμοκρασίες και ισχυροί άνεμοι, είναι μερικοί ευθυνόμενοι παράγοντες. Αλλά δεν είναι μόνον αυτοί. Είναι και άλλοι όπως: Οι θωπευτικές (ανθρωπιστικές ή φιλοζωικές) ποινές –χάδια που επιβάλλονται στους εμπρηστές (σ.σ στις πρόσφατες πυρκαγιές στην Κεφαλονιά, διαβάζω, συνελήφθη ένας 44 χρονος –το όνομα δεν αναφέρεται για να μην κηλιδωθεί το περιώνυμο όνομά του- ο οποίος κρατούσε φλόγα αναμμένη).

 

Το ανατριχιαστικότερο είναι άλλο: Ο δασοπυρπολητής αυτός είχε και …. άλλες φορές συλληφθεί για εμπρησμούς.

 

Απορία: Αυτοί που τον άφησαν να κυκλοφορεί ελεύθερος δεν ευθύνονται;. Δεν είναι συμμέτοχοι / συνυπεύθυνοι για τον τελευταίο εμπρησμό;).

 

Επιβάλλεται:

Η φύλαξη (και με συμμετοχή Στρατού) των δασών.

Η απαγόρευση κυκλοφορίας όταν πνέουν ισχυροί άνεμοι.

Η πλήρης στελέχωση του πυροσβεστικού σώματος.

Η πρόληψη.

Η διάνοιξη μεγάλων δρόμων /πρόσβασης πυροσβεστικών οχημάτων μέσα στα δάση.

 

Τα κίνητρα (οικονομικά κ. α) που πρέπει να δοθούν στους εθελοντές και εποχικούς πυροσβέστες, καθώς και ο εφοδιασμός τους με τον απαραίτητο εξοπλισμό.

 

Η ανάληψη ευθυνών από μέρους της ΔΕΔΔΗΕ, επειδή, όπως ανακοινώθηκε το μεγαλύτερο μέρος των πυρκαγιών οφείλεται στα καλώδιά της.

 

Η ενημέρωση - σε 24ωρη βάση –των πολιτών για τους κινδύνους, τις απαγορεύσεις και τις ποινικές κυρώσεις τόσο για τους εξ αμελείας, όσο και για τους εκ προθέσεως εμπρηστές.

 

Αυτά –τηλεγραφικά – μεταξύ άλλων (πχ οικισμοί μέσα στα δάση…) μπορούν να βοηθήσουν. Όχι φυσικά στην εξάλειψη του φαινομένου, τουλάχιστον στον περιορισμό του. Δεν είμαστε και οι μόνοι παθόντες. Δείτε τι συμβαίνει σε Ευρωπαϊκές χώρες –Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Γαλλία - κ. α.

 

Όσο για τις ΗΠΑ, αρκεί να σας πω πως η μεγαλύτερη πολιτεία της Καλιφόρνιας καίγεται … τακτικά, με αποτέλεσμα να οδηγείται σε … ερημοποίηση/τεφροποίηση!.

 

ΥΓ Βασικό: Οι Δήμοι και οι Κοινότητες –μήνες πριν – να φροντίσουν με δικά τους Συνεργεία, τον καθαρισμό οικοπέδων και όχι μόνον. Όχι οι πολίτες οι οποίοι μπορεί να ζουν πολύ μακριά.

Οι πολίτες θα πρέπει να πληρώνουν ένα λογικό, μικρό λογαριασμό, που θα παίρνουν από το Δήμο ή την Κοινότητα.

 

*Ιατρού

Νέα μελέτη δείχνει αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου για πιλότους και αεροσυνοδούς λόγω κοσμικής ακτινοβολίας από το διάστημα (φανταστείτε τι παθαίνουν οι αστροναύτες...)

Οι αεροπορικές πτήσεις συνδέονται συνήθως με την άνεση και την ταχύτητα των μετακινήσεων, όμως για όσους εργάζονται καθημερινά μέσα στα αεροσκάφη υπάρχει ένας παράγοντας που δεν είναι ορατός: η αυξημένη έκθεση στην κοσμική ακτινοβολία.

 

Νέα μελέτη, η οποία εξέτασε περισσότερα από 12,7 εκατομμύρια πιστοποιητικά θανάτου στις ΗΠΑ από το 2020 έως το 2024, αναδεικνύει ένα ενδιαφέρον εύρημα. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι συγκεκριμένες μορφές καρκίνου που έχουν συσχετιστεί στο παρελθόν με την ιονίζουσα ακτινοβολία εμφανίζονταν αναλογικά συχνότερα στους θανάτους πιλότων και μελών πληρώματος καμπίνας.

 

Στους αεροσυνοδούς το ποσοστό έφτασε περίπου το 6,9%, ενώ στους πιλότους το 6,7% για τους συγκεκριμένους καρκίνους. Στην κατηγορία περιλαμβάνονταν, μεταξύ άλλων, ο καρκίνος του μαστού, η λευχαιμία, όγκοι του εγκεφάλου, ο καρκίνος του προστάτη και το μελάνωμα.

 

Το ενδιαφέρον είναι ότι αντίστοιχο μοτίβο δεν εντοπίστηκε στους μηχανικούς και τεχνικούς αεροσκαφών, οι οποίοι εργάζονται γύρω από τα αεροπλάνα αλλά παραμένουν στο έδαφος.

 

Η «αόρατη» ακτινοβολία στα μεγάλα ύψη

 

Η πηγή της ακτινοβολίας δεν βρίσκεται στους κινητήρες ή σε κάποιο εξάρτημα του αεροσκάφους. Προέρχεται από το διάστημα.

 

Η Γη δέχεται συνεχώς κοσμική ακτινοβολία, όμως η ατμόσφαιρα λειτουργεί ως φυσική ασπίδα, περιορίζοντας σημαντικά την ποσότητα που φτάνει στην επιφάνεια.

 

Όταν ένα αεροσκάφος ανεβαίνει σε ύψος περίπου 10-12 χιλιομέτρων, το προστατευτικό στρώμα της ατμόσφαιρας γίνεται πολύ μικρότερο. Ως αποτέλεσμα, η έκθεση των επιβατών και, κυρίως, όσων βρίσκονται συνεχώς στον αέρα αυξάνεται.

 

Σημαντικό ρόλο παίζει επίσης η διαδρομή. Το μαγνητικό πεδίο της Γης προστατεύει περισσότερο τις περιοχές κοντά στον Ισημερινό, ενώ η προστασία μειώνεται όσο πλησιάζουμε προς τους πόλους. Έτσι, οι πτήσεις σε μεγάλα γεωγραφικά πλάτη μπορεί να συνεπάγονται μεγαλύτερη έκθεση.

 

Παράλληλα, οι δόσεις επηρεάζονται από το υψόμετρο, τη διάρκεια της πτήσης και την ηλιακή δραστηριότητα.

 

Γιατί οι πιλότοι και οι αεροσυνοδοί διαφέρουν από τους επιβάτες

 

Για έναν επιβάτη που ταξιδεύει μερικές φορές τον χρόνο, η πρόσθετη έκθεση είναι σχετικά μικρή. Για ένα μέλος πληρώματος, όμως, η κατάσταση είναι διαφορετική.

 

Οι επαγγελματίες που πραγματοποιούν εκατοντάδες πτήσεις σε βάθος πολλών ετών συσσωρεύουν πολύ μεγαλύτερη δόση κοσμικής ακτινοβολίας.

 

Οι ερευνητές υπολογίζουν ότι πιλότοι και αεροσυνοδοί μπορεί να δέχονται περίπου 3 έως 6 millisievert κοσμικής ακτινοβολίας τον χρόνο, ανάλογα με το πρόγραμμα πτήσεων και τις συνθήκες.

 

Αυτό δεν σημαίνει ότι μία πτήση είναι επικίνδυνη. Το ζήτημα αφορά κυρίως τη μακροχρόνια και επαναλαμβανόμενη έκθεση.

 

Πώς μπορεί να επηρεάσει τον οργανισμό

 

Η ιονίζουσα ακτινοβολία μπορεί να προκαλέσει βλάβες στο DNA των κυττάρων. Ο οργανισμός διαθέτει μηχανισμούς επιδιόρθωσης και αντιμετώπισης αυτών των βλαβών, όμως σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να παραμείνουν γενετικές αλλοιώσεις.

 

Η συσσώρευση τέτοιων βλαβών αποτελεί έναν από τους μηχανισμούς που μπορούν να συμβάλουν στην ανάπτυξη καρκίνου.

 

Ωστόσο, οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι τα συγκεκριμένα ευρήματα δεν αποδεικνύουν πως η κοσμική ακτινοβολία ήταν η αιτία των καρκίνων που καταγράφηκαν στους πιλότους και τα πληρώματα.

 

Η μελέτη βασίστηκε σε στοιχεία από πιστοποιητικά θανάτου και δεν υπήρχαν λεπτομερείς πληροφορίες για το πόσα χρόνια είχε εργαστεί κάθε άτομο, πόσες ώρες πετούσε, σε ποιες διαδρομές ή ποια ήταν η πραγματική συνολική δόση ακτινοβολίας που είχε δεχθεί.

 

Επομένως, μπορεί να υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που επηρεάζουν τα αποτελέσματα.

 

Τι σημαίνει αυτό για όσους ταξιδεύουν με αεροπλάνο

 

Για τον μέσο επιβάτη, τα συγκεκριμένα ευρήματα δεν αποτελούν λόγο για να αποφεύγει τα αεροπορικά ταξίδια.

 

Η έκθεση από μία μεμονωμένη πτήση είναι μικρή και η διαφορά βρίσκεται κυρίως στη συχνότητα και στη διάρκεια της επαγγελματικής έκθεσης.

 

Το ζήτημα αφορά περισσότερο όσους περνούν μεγάλο μέρος της επαγγελματικής τους ζωής στον αέρα. Για αυτούς, οι μικρές δόσεις που λαμβάνονται σε κάθε ταξίδι προστίθενται με την πάροδο των ετών.

 

Η νέα μελέτη, επομένως, δεν αποδεικνύει ότι η εργασία μέσα σε ένα αεροσκάφος προκαλεί καρκίνο, αλλά προσθέτει ένα ακόμη στοιχείο στη συζήτηση για τις μακροχρόνιες επιπτώσεις της κοσμικής ακτινοβολίας στους επαγγελματίες των αερομεταφορών.

 

πηγή

 

ΣΧΟΛΙΟ

 

Οσο κι αν προσπάθησε ο αρθρογράφος να σώσει την κατάσταση για τους επιβάτες για να μην προκαλέσει μεγάλη ζημιά στα τεράστια συμφέροντα των αεροπορικών εταιρειών, καταλάβαμε για μια ακόμα φορά το πόσο αληθινά επικίνδυνα είναι όχι μόνο τα αεροπορικά ταξίδια, αλλά κυρίως τα διαστημικά ταξίδια για τον άνθρωπο...

 

Μην ξεχνάτε ότι ο Ελον Μάσκ πρόσφατα δήλωσε ότι εδώ και δεκαετίες προσπαθούμε να λύσουμε το πρόβλημα της διαστημικής ακτινοβολίας για τους αστροναύτες κι αυτός είναι βασικός λόγος που μέχρι σήμερα δεν είχε επιχειρηθεί ταξίδι στην Σελήνη...  

 

Φυσικά όλα αυτά τα στοιχεία μας φέρνουν όλο και πιο κοντά στο να δεχθούμε μια από τις μεγαλύτερες θεωρίες συνομωσίας του 20ου αιώνα... την σκηνοθεσία της διαστημικής πτήσης στην Σελήνη το 1969 από τις ΗΠΑ....

 

Αν ο Ελον Μάσκ λέει ότι ακόμα προσπαθούμε να λύσουμε το πρόβλημα της κοσμικής ακτινοβολίας το 2026.... το είχαν λύσει το 1969; Και τελικά γιατί κανείς αστροναύτης δεν πέθανε από καρκίνο σε νεαρή ηλικία;

 

Πρόσφατα μάλιστα ένα νέο βίντεο εξέταζε το θέμα της παροχής οξυγόνου των αστροναυτών για όλο αυτό που έγινε.... Απογείωση, πτήση, προσγείωση στην Σελήνη, πορεία στην Σελήνη, απογείωση από την Σελήνη, πτήση προς την Γη και προσγείωση στην Γη.... Πόσο συμπιεσμένο οξυγόνο είχαν;

Εξαγγελίες Δ.Ε.Θ: Περί Χρημάτων ή Περί Ανθρώπων;

Γράφει ο Γιώργος Πιπερόπουλος

 

Ανοίγει αυτή την εβδομάδα τις πύλες της η 90η ΔΕΘ και οι πολιτικοί μας ηγέτες, όπως το έχουν καθιερώσει εδώ και δεκαετίες θα ανεβούν από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη για να μοιράσουν αφειδώς υποσχέσεις για «καλύτερο αύριο με περισσότερα λεφτά»…

 

Φέτος θα βιώσουμε κάποιες πρωτοτυπίες στη σειρά εμφανίσεων των Αρχηγών Κομμάτων καθώς αφού δεν εκπροσωπείται στην παρούσα Βουλή η ΕΛ.Α.Σ. ο Πρόεδρος της, και πρώην Πρωθυπουργός μας ως Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κ Τσίπρας θα ανακοινώσει τις θέσεις και το πρόγραμμά του μεθαύριο Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου πριν τον κ Ανδρουλάκη ο οποίος την επόμενη μέρα 3 Σεπτεμβρίου γιορτάζει την ιστορική επέτειο γέννησης του ΠΑΣΟΚ…

 

Στην θεαματική αύξηση μεγέθους του ΣΥΡΙΖΑ (πρώην Συνασπισμού της Αριστεράς και πρώην Ελληνικού Κομμουνιστικού Κόμματος-Εσωτερικού) με την ένταξη σε αυτόν μυριάδων στελεχών και ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ (και όπως φαίνεται δημοσκοπικά μετά την εξαΰλωση του ΣΥΡΙΖΑ μετακομίζουν στην ΕΛ.Α.Σ.) αναφέρθηκα στο άρθρο μου με τίτλο: “ΣΥΡΙΖΑ: “Οβιδιακή” Μεταμόρφωση του ΠΑΣΟΚ” που δημοσιεύθηκε εδώ στον αγαπημένο ιστότοπο που με φιλοξενεί κάθε εβδομάδα...

 

Φυσικά θα προηγηθεί και του Πρωθυπουργού μας και Προέδρου της Ν.Δ .(κρατώ το copyright για τον Αριστοφανικό χαρακτηρισμό μου ότι είναι πλέον “Νέοδημοκρατικογενής Πασοκειάδα”) κ Μητσοτάκη που θα μιλήσει, όπως απαιτεί το σχετικό πρωτόκολλο και η μακρόχρονη παράδοση, την ημέρα των εγκαινίων της 90ης ΔΕΘ στις 5 Σεπτεμβρίου…

 

Ο κ. Μητσοτάκης ως Κυβέρνηση έχει το επικοινωνιακό πλεονέκτημα να δηλώσει δημοσίως ότι δεσμεύεται και τα μέτρα που θα ανακοινώσει θα εφαρμοστούν από την 1η Ιανουαρίου 2027, και φυσικά εάν δεν το κάνει, μπορεί να τιμωρηθεί από τον Λαό στις ερχόμενες εκλογές, ενώ οι ανακοινώσεις των κκ Τσίπρα Ανδρουλάκη είναι, εξ ορισμού, “Προεκλογικές Υποσχέσεις…”

 

Αιωρείται, βέβαια, η πιθανότητα πρόωρων εκλογών όπως συνεχίζει να αιωρείται στον πολιτικό ορίζοντα και η ανακοίνωση Κόμματος από τον πρώην Πρωθυπουργό μας κ Σαμαρά αλλά στο μεταξύ φίλοι και εχθροί του εδώ και πολύ καιρό βιώνουν το μήνυμα του παλιού ΟΤΕ: “Αναμείνατε στο ακουστικό σας...”

 

Ξεκινώ το άρθρο μου όχι με τη λέξη ΑΝΘΡΩΠΟΙ, αλλά με την αγγλική λέξη money, (χρήμα) υπενθυμίζοντάς το παλιό αγγλικό τραγούδι όπου ακούγεται πολλές φορές το «Money, money, money!...» και παραμένοντας στο πνεύμα του Αγγλοσαξονικού προσανατολισμού, θα επικαλεσθώ τη παλιά κλασική πλέον φράση που διαπιστώνει ότι «το χρήμα κάνει τον κόσμο να περιστρέφεται» - (Money makes the world go round).

 

Αναφέρομαι στο χρήμα, στα λεφτά, καθώς στα αυστηρά πλαίσια της ακαδημαϊκής δεοντολογίας και της υπεύθυνης, συνετής, επίμονης και υπομονετικής αναζήτησης της Αλήθειας ΔΕΝ μου επιτρέπεται να παραβλέψω το γεγονός ότι εδώ και δεκαετίες σε παγκόσμιο επίπεδο τα πάντα ελέγχονται πλέον από ΤΟ ΧΡΗΜΑ (MONEY) και από αυτούς που το κατέχουν!..

 

Ελάτε να θυμηθούμε σήμερα, το 2026, αυτό που με τόση κομψότητα είχε γράψει στον Α΄ Ολυνθιακό του ο μεγάλος της δικιάς μας αρχαιότητας Δημοσθένης κερδίζοντας και την πρωτιά σε ότι αφορά την ιστορική νομοτέλεια της χρηματοδότησης αναγκαίων ή και πρωτοποριακών εθνικών ή επιχειρηματικών δραστηριοτήτων:

«Δει δε χρημάτων και άνευ τούτων ουδέν εστί γενέσθαι των δεόντων»

 

Η σημασία της θέσης του Δημοσθένη για την αναγκαιότητα του χρήματος, παρά ταύτα, παραμένει αναλλοίωτη και αποκτά ιδιαίτερη διαχρονική σημασία, εάν θυμηθούμε την άποψη του Francis Bacon ότι «Money is like muck, in order to be useful it must be spread...»

 

Σε ελεύθερη απόδοση «Το χρήμα μοιάζει με την...κοπριά: Για να είναι ωφέλιμο πρέπει να το....απλώνουμε!», Όχι, όμως, να το...σπαταλάμε!..

 

Συνήθως τη «σπατάλη» του χρήματος τη χρεώνουμε στους πολιτικούς μας (θυμηθείτε εκείνο το “μαζί τα φάγαμε”) αλλά για το «άπλωμα» εσείς οι Μικρομεσαίοι «στεγνωμένοι» Έλληνες επιχειρηματίες να μιλήσετε με τους Έλληνες Τραπεζίτες…

 

Σήμερα περιμένοντας όσα θα ακούσουμε στην 90η ΔΕΘ, με Αριστοφανικό χιούμορ θα συγχαρώ ΟΛΟΥΣ τους πολιτικούς μας πράσινους, μπλέ, κυανοπράσινους και πολύχρωμους (άθροισμα Πασοκτσήδων που έγιναν ΣΥΡΙΖΑ και τώρα ΕΛ.Α.Σ.), δηλαδή άνδρες-γυναίκες που εργάσθηκαν με περισσή αγάπη για τη σημερινή μας…ΚΑΤΑΝΤΙΑ ως Οικονομία, ως Λαού και ως Έθνους (που «κουρταλεί» τις θύρες του ΔΝΤ, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και των Ευρωπαίων Εταίρων μας).

 

Εύχομαι ειλικρινά καλή συνέχεια στο έργο της αναδόμησης της Ελληνικής Οικονομίας και της αναχαίτισης του κατακερματισμού του αισθήματος της κοινωνικής αλληλεγγύης της Ελληνικής Κοινωνίας και πριν κάποιοι από σας φίλοι αναγνώστες μου υπενθυμίσετε, ευγενικά θέλω να πιστεύω, εκείνη τη γνωστή πλέον παγκοσμίως προτροπή του Benjamin Franklin στο εγχειρίδιο του με τίτλο «Συμβουλές σε ένα νέο Επιχειρηματία»: Remember, Time is money....» (θυμήσου ο χρόνος είναι…χρήμα!) καθώς σήμερα το κείμενό μου «καταχράστηκε» πολύ από τον χρόνο σας....

 

Χρειάζεται, όμως, κυρίες και κύριοι πολιτικοί άνδρες και γυναίκες πέρα από τα λίγα χρήσιμα και ελάχιστα χρήσιμα έως, ενίοτε, και άχρηστα (καθώς συνιστούν…αερολογίες) θα καταθέσετε από το Βήμα της φετινής 90ης ΔΕΘ εδώ στην Πατρίδα μου Θεσσαλονίκη (η Κατερίνη είναι η γενέτειρά μου) να κρατάτε πάντοτε στην ενεργό μνήμη σας, εάν ο προσανατολισμός σας έχει ακόμη ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα, εκείνο το αλήστου μνήμης ρηθέν από τον σοφιστή Πρωταγόρα:

 

«Πάντων χρημάτων μέτρον έστιν άνθρωπος, των μεν όντων ως εστίν, των δε ουκ όντων ως ουκ εστίν»…