Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΗΣ ΑΠΑΤΗΛΗΣ ΖΩΗΣ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ.

Όλο και περισσότεροι κόβουν την επαφή με τους γονείς τους – Φταίνε οι ψυχολόγοι; 

 

Για δεκαετίες, οι άνθρωποι που κατέφευγαν σε ψυχολόγους για να αντιμετωπίσουν ζητήματα που μπορεί να είχαν με τους γονείς τους άκουγαν την ίδια συμβουλή: Πρέπει να επικοινωνείτε περισσότερο, να λύνετε τα θέματα αυτά μαζί. Όμως τα τελευταία χρόνια, φαίνεται ότι περισσότεροι ψυχοθεραπευτές ακολουθούν έναν άλλο δρόμο. Ενθαρρύνουν τους ασθενείς τους να κόβουν κάθε επαφή με έναν ή και τους δύο γονείς, στο πλαίσιο της αυτοφροντίδας.  

 

Στις ΗΠΑ, έρευνες δείχνουν ότι περίπου το 25% του πληθυσμού έχει αποξενωθεί ή έχει διακόψει τους δεσμούς του με έναν στενό συγγενή σε οποιαδήποτε δεδομένη στιγμή, με το 10% να έχει αποξενωθεί από έναν γονέα ή παιδί. Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν συγκεκριμένα στατιστικά δεδομένα, αλλά αν λάβει κανείς υπόψη του τις συζητήσεις σε παρέες ή τις τάσεις στα social media, δεν μπορεί παρά να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι πράγματι περισσότερα ενήλικα παιδιά επιλέγουν την λεγόμενη τακτική του «no contact» με τουλάχιστον ένα γονιό, συχνά έπειτα από ψυχοθεραπεία.

 

Οι υποστηρικτές της τάσης αυτής ισχυρίζονται ότι όταν ένας ψυχολόγος συμβουλεύει τον ασθενή του να εξετάσει το ενδεχόμενο να κόψει κάθε επαφή με έναν στενό συγγενή τον οποίο θεωρεί τοξικό ή μη υποστηρικτικό, μπορεί να προστατεύσει την ψυχική του υγεία και να επιτρέψει τη συναισθηματική του ανάπτυξη.

 

Όμως οι επικριτές λένε ότι αυτή η «λύση» ενθαρρύνει τον εγωκεντρισμό και τις αυταπάτες και καταστρέφει οικογένειες.

 

Οι περισσότεροι θεραπευτές συμφωνούν ότι μερικές φορές οι άνθρωποι δικαιολογούνται να κόψουν τους δεσμούς με τους γονείς τους ή με έναν στενό συγγενή, ειδικά αν υπάρχει ιστορικό σωματικής ή συναισθηματικής κακοποίησης, σημειώνει η Wall Street Journal.

 

Αυτό που αλλάζει τώρα, είναι το όριο για το τι θεωρείται αρκετά κακοποιητικό ώστε να δικαιολογεί τη διακοπή των σχέσεων. «Βρισκόμαστε σε μια κουλτούρα όπου δίνουμε έμφαση στην ευθραυστότητα, όλα γίνονται τραύμα και η λύση είναι όλο και περισσότερο να χωρίσουμε και να φύγουμε», λέει στη WSJ ο William Doherty, θεραπευτής και ομότιμος καθηγητής κοινωνικής επιστήμης οικογένειας στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα. «Αλλά θα πρέπει να είναι η τραγική εξαίρεση όταν αποκόπτεις έναν γονέα ή ένα αγαπημένο σου πρόσωπο, όχι η συνήθης πρακτική στη θεραπεία».

 

Έρευνα μεταξύ περίπου 7.000 αποξενωμένων γονέων στις ΗΠΑ έδειξε ότι ένας στους τρεις πίστευε ότι ο θεραπευτής του ενήλικου παιδιού του είχε επηρεάσει την απόφαση για τερματισμό της σχέσης ή είχε δώσει ακόμα και μια τέτοια συμβουλή.

 

«Πολλοί θεραπευτές διδάσκονται να παίρνουν ό,τι λέει ο πελάτης τοις μετρητοίς», λέει ο Peter Anderson, σύμβουλος γάμου και οικογένειας ο οποίος βοηθά αποξενωμένες οικογένειες και διεξήγαγε τις σχετικές έρευνες. «Βγάζουν συμπεράσματα με βάση την αφήγηση της μίας πλευράς».

 

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης φαίνεται ότι συνεισφέρουν σημαντικά, τόσο στην αυξανόμενη ευαισθητοποίηση σχετικά με την αποξένωση όσο και στον ρόλο των θεραπευτών σε αυτήν. Τα τελευταία χρόνια, ο αριθμός των χρηστών που μοιράζονται προσωπικές ιστορίες για το πώς η ψυχική τους υγεία βελτιώθηκε αφότου έκοψαν τις επαφές με έναν γονιό, έχει εκτοξευθεί.

 

Σύμφωνα με τους επικριτές, οι θεραπευτές θα πρέπει να αμφισβητούν τις ιδέες των πελατών τους περί αποξένωσης και όχι να τις επιβεβαιώνουν. Όπως εξηγούν, οι αφηγήσεις των ασθενών δεν είναι πάντα αξιόπιστες, ειδικά αν έχουν προβλήματα ψυχικής υγείας. Άλλωστε, ο θεραπευτής ακούει μόνο τη μία πλευρά της ιστορίας.

 

Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε δύο σημαντικά προβλήματα, σύμφωνα με τον Jay Lebow, ακαδημαϊκό και θεραπευτή στο Ινστιτούτο Οικογένειας στο Πανεπιστήμιο Northwestern, ο οποίος λέει ότι συχνά βλέπει άτομα στο ιατρείο του που έχουν ενθαρρυνθεί από προηγούμενους θεραπευτές να διακόψουν τους δεσμούς τους με ένα αγαπημένο τους πρόσωπο. «Δεν λύνετε το σωστό πρόβλημα, που είναι η κρίση ψυχικής υγείας», λέει. «Και -αυτό είναι το πιο τραγικό- μπορεί να τους ενθαρρύνετε να διακόψουν την καλύτερη πηγή στήριξης που έχουν».

 

Οι επικριτές ισχυρίζονται επίσης ότι δεν υπάρχουν επιστημονικά στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι η αποξένωση από έναν στενό συγγενή είναι ωφέλιμη. Και η μακροπρόθεσμη ζημιά –όπως οι διαλυμένες σχέσεις με αδέλφια, εγγόνια και γονείς καθώς μεγαλώνουν- είναι συχνά απρόβλεπτη. «Μπορεί κάποιος δικός σου να πεθάνει κατά τη διάρκεια της αποξένωσης», λέει η Christine Droney, κλινική κοινωνική λειτουργός, η οποία συχνά βλέπει πελάτες που θρηνούν τον αντίκτυπο της αποξένωσης που ξεκίνησαν οι ίδιοι. «Υπάρχουν συνέπειες που θα διαρκέσουν μια ζωή».

 

Πράγματι, έρευνα δείχνει ότι ενώ οι άνθρωποι που ξεκινούν μια περίοδο αποξένωσης συχνά αισθάνονται μια προσωρινή αίσθηση ανακούφισης, βιώνουν επίσης σημαντικά υψηλότερα ποσοστά χρόνιας δυστυχίας και κατάθλιψης με την πάροδο του χρόνου. Είναι αυτό που οι ειδικοί έχουν ονομάσει το «κόστος της εξόδου».

 

moneyreview.gr

 

Σημείωση: Ο τίτλος είναι του αγαπητού μου φίλου Δαναού, ο οποίος είναι κι αυτός που μου έστειλε τον σύνδεσμο του άρθρου. 

 

ΣΧΟΛΙΟ

 

Το έχουμε ξαναπεί και θα το ξαναπούμε...

Οι ψυχολόγοι και οι διάφοροι θεραπευτές που ουδεμίαν σχέση έχουν με τον Θεό, έχουν τεράστιες διαφορές στον τρόπο αντιμετώπισης των προβλημάτων των ανθρώπων από τους πνευματικούς και εξομολόγους της Εκκλησίας Του Χριστού. 

Ο ψυχολόγος σχεδόν πάντα προσπαθεί να σε απενεχοποιήσει από τις καταστάσεις, ενώ ο πνευματικός προσπαθώντας να αφυπνίσει την συνείδησή σου και να επαναφέρει την υγιή σχέση σου με τον Θεό, προσπαθεί να σε φέρει μπροστά στις ευθύνες σου και να σου δώσει σαν λύση την μετάνοια και την συγχώρεση.

 

Ο ψυχολόγος μπορεί να σε γεμίσει φάρμακα και να σε σπρώξει σε δρόμους τύφλωσης της συνείδησής σου διότι πολύ απλά δεν δέχεται την αμαρτία και αδιαφορεί ή αγνοεί την ύπαρξη και του Θεού και του διαβόλου, ενώ ο εξομολόγος θέλει να σε επαναφέρει στην ομαλή σχέση σου με τους συνανθρώπους σου και με τον ίδιο τον Θεό..

 

Για τον εξομολόγο δεν υπάρχουν τοξικοί άνθρωποι αφού όλοι είναι εικόνες Του Θεού. Είναι πολύ πιο πιθανό να σου πει να έρθεις αν μπορείς, μαζί με τον συγγενή σου που έχει πρόβλημα να μιλήσετε. Ο ψυχολόγος θα σου πει ότι δεν φταίς και να απομακρυνθείς ακόμα κι αν αυτός λέγεται σύζυγος, αδερφός, γονέας, παιδί.... αγνοώντας ότι αυτό για τον Χριστό μας είναι μεγάλη και ασυγχώρητη αμαρτία.

 

Πρέπει να το χωνέψουμε μια και καλή.

Ο δρόμος μακρυά από τον Θεό φέρνει όλα τα προβλήματα στις ψυχές των ανθρώπων.

 

Ο Χριστός μας ηρεμεί και γαληνεύει τις ψυχές που ο ίδιος δημιούργησε, ενώ όταν ο άνθρωπος με τις ελεύθερες επιλογές και τις ενεργειές του δώσει χώρο στον διάβολο να παρεισφρήσει στην ζωή του, τότε τα πράγματα δυσκολεύουν και ο δρόμος γίνεται δύσβατος και επικίνδυνος. Τότε αρχίζει ο άνθρωπος να έχει ανάγκη από βοήθεια και τότε ο διάβολος και το κενό της ψυχής του τον σπρώχνουν στον ψυχολόγο.... 

 

Αδερφοί μου χρειάζεται αγώνας και προσευχή και όλα διορθώνονται....

Ποιος όμως έχει το κουράγιο και την πίστη να αγωνιστεί;

Ποιος αντιλαμβάνεται ότι πρέπει καθημερινά να ζητάμε από τον πατέρα μας βοήθεια; 

Ο Κύριος μας τα είπε με τα ίδια του τα λόγια...

Ζητήστε την βοήθειά Του και θα σας την δώσει... Κι όταν λέμε βοήθεια δεν εννοούμε απλά να καθόμαστε να προσευχόμαστε μπροστά στην εικόνα Του (όσο κι αν και αυτό έχει σημασία), αλλά να σπεύσουμε να βρούμε τον κατάλληλο ιατρό της ψυχής μας, τον κατάλληλο πνευματικό να μας στηρίξει και να μας φέρει και πάλι στον ευλογημένο δρόμο του Κυρίου μας...

Πόσοι και πόσοι άνθρωποι το κατάφεραν γιατί όχι κι εμείς;

 

Και μπορεί όλοι εμείς που μεγαλώσαμε μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας να έχουμε πάντα ακόμα κι όταν πέσουμε, κάπου στην άκρη του μυαλού μας την γνώση ότι υπάρχει αυτός ο δρόμος της μετάνοιας και της σωτηρίας που μας άνοιξε ο Χριστός μας με την Σταύρωση και την Ανάστασή Του, αλλά οι άλλοι συνάνθρωποί μας που μεγάλωσαν με ευθύνες των γονιών τους μακρυά από την Εκκλησία, πόση μοναξιά και κενότητα ψυχής νοιώθουν; Πόση κατάθλιψη και απόγνωση; Και τότε οδηγούνται με μαθηματική ακρίβεια στα ψυχοφάρμακα και στους ψυχολόγους ή αν τα πράγματα σοβαρέψουν και στους ψυχιάτρους...

 

Σε ανθρώπους δηλαδή που παρά το σύνθετο όνομα της επιστήμης τους (ψυχο-λογία, ψυχ-ιατρική), αγνοούν παντελώς την φύση και τις ιδιότητες του αντικειμένου τους.... Της ψυχής του ανθρώπου. 

 

Και η καταστροφή δεν αργή να έρθει....

Η συντριπτική πλειοψηφία των ασθενών με ψυχολογικά προβλήματα δεν απεγκλωβίζωνται ποτέ μόνιμα από τα προβλήματα αυτά και κατά καιρούς επισκέπτονται τον ψυχολόγο τους για να συνεχίζει το έργο του... της απενοχοποίησης.  Ενα έργο που σίγουρα δεν είναι Του Χριστού μας.

 

Γι αυτό αδερφοί μου μετάνοια, εξομολόγηση και Θεία Κοινωνία με τον Χριστό μας όσο ακόμα είμαστε υγιής και αναπνέουμε και αλληλοσυγχώρεση με τους αγαπημένους μας κι όχι απομάκρυνση...

Αν ο καθένας μας έβλεπε τα δικά του λάθη κι όχι των άλλων κι αν έβαζε στην θέση του άλλου τον εαυτό του, τότε πολλά από τα σημερινά προβλήματα δεν θα υπήρχαν. 

Εύχομαι Καλή μετάνοια σε όλους μας. 

 

ΥΓ. Οι πρόγονοί μας δεν είχαν καμία ανάγκη τους ψυχολόγους και όλα τα προβλήματά τους τα έλυναν με τον ιερέα της ενορίας τους... Ηταν σίγουρα πιο πιστοί...

Ολα αυτά ξεκίνησαν με την δυτικοποίηση και τον αποχριστιανισμό της ζωής μας...

Και όπως έλεγε κι ο Αγιος Παίσιος αυτοί που χρειάζονται αληθινά ψυχίατρο και ψυχοφάρμακα είναι πολύ λίγοι και συνήθως τους συναντάμε στα ψυχιατρεία... Η τρομακτικά συντριπτική πλειοψηφία χρειάζεται απλά μετάνοια και εξομολόγηση κι επιστροφή στον δρόμο του Θεού.