Κι επειδή, έχω βαρεθεί επιτέλους να ακούω μπούρδες!!…

Γράφει η Δώρα Σπανού

 

Είναι φανερό πλέον, πως ζούμε σε μια εποχή κοινωνικής αποσύνθεσης, κι όμως οι πιο δυνατές φωνές, δεν είναι εκείνες που μιλούν για τη σαπίλα, τη φτώχεια, τη βία και την εξαθλίωση. Είναι δυστυχώς, οι φωνές των αποκομμένων. Εκείνων που έχουν μετατρέψει την πραγματικότητα, σε ένα φτηνό εγχειρίδιο “θετικής σκέψης”, γεμάτο ηλιοβασιλέματα, "ωραίες δονήσεις" (υψηλές δονήσεις) κατά προτίμηση, χαμόγελα-βιτρίνα και κούφιες ατάκες περί "ενέργειας του σύμπαντος".

 

Την ίδια ώρα που άνθρωποι διαλύονται ψυχικά και οικονομικά, που η εγκληματικότητα εξαπλώνεται, που η μοναξιά έχει γίνει κοινωνική επιδημία και η αξιοπρέπεια καταρρέει μέρα με τη μέρα, αυτοί συνεχίζουν ξεδιάντροπα, να παπαγαλίζουν και διαφημίζουν, ανοησίες για “ευγνωμοσύνη”, “εσωτερική γαλήνη” και “ομορφιά της ζωής”. Λες κι ένα ηλιοβασίλεμα, μπορεί να πληρώσει το νοίκι. Λες και οι “θετικές δονήσεις”, μπορούν να εξαφανίσουν τη φτώχεια, τη διαφθορά, την εκμετάλλευση ή τη σήψη, που έχει ποτίσει κάθε πτυχή της κοινωνίας.

 

Δεν πρόκειται για αισιοδοξία. Πρόκειται για ηλιθιότητα, μεταμφιεσμένη σε "σοφία". Για μια βολική ψευδαίσθηση ανθρώπων, τόσο αποσυνδεδεμένων από την πραγματικότητα, που αντιμετωπίζουν την κοινωνική κατάρρευση, σαν κακή διάθεση που διορθώνεται με "θετικές δηλώσεις", αυτοϋποβολές και βαθιές αναπνοές. Δεν θέλουν να δουν την αλήθεια, γιατί η αλήθεια είναι άβολη. Απαιτεί σύγκρουση, ανάληψη ευθύνης, σκέψη, πράξη. Κι αυτά κοστίζουν περισσότερο, από ό,τι ένα χαζοχαρούμενο απόφθεγμα, στα κοινωνικά δίκτυα ή σε ομάδες αδαών χαμένων........ θυμάτων προς οικονομική εκμετάλλευση.

 

Το χειρότερο όμως, είναι ότι αυτή η κουλτούρα της ψεύτικης ευφορίας, λειτουργεί σα ναρκωτικό. Αποκοιμίζει συνειδήσεις. Μετατρέπει τη συλλογική παρακμή, σε ατομικό “πρόβλημα στάσης ζωής”. Αν είσαι εξαντλημένος, σου λένε να “δεις τη θετική πλευρά”. Αν λυγίζεις, σου λένε ότι “εκπέμπεις χαμηλές δονήσεις”. Αν θυμώνεις με την αδικία, σε αντιμετωπίζουν σαν προβληματικό, αρνητικό ή “τοξικό” (άλλη μια πιασάρικη λέξη μέσα στις πολλές) που χρησιμοποιούνται, χωρίς περαιτέρω γνώση.

 

Έτσι όμως, δεν αλλάζει τίποτα. Δεν αλλάζει ΠΟΤΕ τίποτα. Καμία κοινωνία δεν διορθώθηκε με λουλουδάκια, ψεύτικα χαμόγελα και πνευματικές σαχλαμάρες. Η πραγματική αλλαγή ξεκινά, όταν οι άνθρωποι σταματήσουν να ωραιοποιούν τη σήψη και τη κοιτάξουν κατάματα. Όταν παραδεχτούν ότι η κοινωνία, νοσεί βαθιά. Ότι η δυστυχία δεν είναι προσωπική αποτυχία, αλλά αποτέλεσμα ενός κατάφωρα άδικου κόσμου, εξαντλητικού και σάπιου, μέχρι τον πυρήνα του.

 

Γιατί όσο κάποιοι συνεχίζουν να πουλάνε ήλιο, “ενέργεια” και συναισθηματικό τουρισμό, η δυσωδία της πραγματικότητας θα απλώνεται παντού. Και η κοινωνία, θα βυθίζεται όλο και περισσότερο, όχι μόνο στη φτώχεια και στη βία, αλλά και στην πιο επικίνδυνη μορφή παρακμής, την πλήρη άρνηση της αλήθειας.

 

Ας μας ενώνει ότι μας χώριζε

Νέα Φιλική Εταιρεία