Είναι ο προσωπικός αριθμός «τεχνικό» θέμα της κρατικής γραφειοκρατίας;

Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών

 

Δεν εκπλησσόμαστε από την απεγνωσμένη προσπάθεια ορισμένων δημοσιογραφούντων που μηρυκάζουν αδιάκοπα τα τετριμμένα επιχειρήματα της κυβερνητικής προπαγάνδας, υποστηρίζοντας ότι η έκδοση του προσωπικού αριθμού αποτελεί ένα καθαρά «τεχνικό» θέμα της κρατικής γραφειοκρατίας1, για το οποίο οι πολίτες κακώς διατυπώνουν τις επιφυλάξεις και τις αντιρρήσεις τους.

 

Θεωρούν εσφαλμένως ότι η καθιέρωση ενός νέου ηλεκτρονικού συστήματος υποχρεωτικής επαλήθευσης της ταυτότητας των φυσικών προσώπων θα συμβάλει στην εκκαθάριση των μητρώων της δημόσιας διοίκησης από τις ανακρίβειες και τα λάθη, και επομένως οι πολίτες οφείλουν να μην αντιδρούν, αλλά καλούνται να αποδεχθούν αδιαμαρτύρητα τον προσωπικό αριθμό σαν υπάκουα και «καλοκουρδισμένα» στρατιωτάκια, τα οποία έλαβαν την «βασική τους εκπαίδευση» κατά την περίοδο της πανδημίας, πειθαρχώντας σε πρωτοφανή, αντιδημοκρατικά και αντισυνταγματικά μέτρα υγειονομικής επιτήρησης.

 

ΚΑΜΠΑΝΑΚΙ ΑΦΥΠΝΙΣΗΣ

 

Πρόκειται για τους ίδιους «σεσημασμένους» θιασώτες κάθε ψηφιακού νεοταξίτικου αφηγήματος, οι οποίοι, πριν από τρία χρόνια, προπαγάνδιζαν τα οφέλη του ψηφιακού τρόπου ζωής, παροτρύνοντας τους πολίτες να εκδώσουν την νέα ψηφιακή ταυτότητα βιομετρικών δεδομένων, αποσιωπώντας την διεθνώς καταγεγραμμένη πραγματικότητα των μαζικών κυβερνοεπιθέσεων στις ψηφιακές υποδομές κυβερνητικών οργανισμών και εταιρειών, γεγονός που υπογραμμίζει την τρωτότητα της νέας ταυτότητας έναντι του διαρκώς αυξανόμενου κινδύνου χακαρίσματός της από άλλους παράνομους και κακόβουλους χρήστες.

 

Επί τη ευκαιρία, αξίζει να σημειωθεί ότι καταγράφεται μια ανησυχητική αύξηση των κυβερνοεπιθέσεων σε παγκόσμιο επίπεδο, ενώ οι πιο ευάλωτοι τομείς σε επιθέσεις στον κυβερνοχώρο είναι η εκπαίδευση, η κυβέρνηση και οι τηλεπικοινωνίες, και ως εκ τούτου τα δεδομένα και οι υπηρεσίες των συναφών οργανισμών και επιχειρήσεων αποτελούν ανεκτίμητο θησαυρό που προσελκύει το εγκληματικό ενδιαφέρον των επίδοξων χάκερ.

 

Στην έκθεση της εταιρείας κυβερνοασφάλειας Check Point Software περιέχονται ορισμένες πολύ σημαντικές επισημάνσεις που ηχούν ως προειδοποιητικό καμπανάκι αφύπνισης της κοιμισμένης συνείδησης των πολιτών εν όψει του κινδύνου της αλόγιστης και υποχρεωτικής ψηφιοποίησης κάθε πεδίου της ανθρώπινης δραστηριότητας, καθώς αναφέρονται με έμφαση τα ακόλουθα:

 

«Η ραγδαία αύξηση των επιθέσεων στον κυβερνοχώρο δημιουργεί μεγάλες προκλήσεις για τις επιχειρήσεις και τους οργανισμούς παγκοσμίως, αφού τα κυβερνοεγκλήματα γίνονται ολοένα και πιο εξελιγμένα. Η επιτυχία αυτών των επιθέσεων οφείλεται κυρίως στην αυξανόμενη εξάρτηση των οργανισμών από ψηφιακές υποδομές και την εξάπλωση του ψηφιακού κόσμου, που παρέχουν περισσότερες ευκαιρίες στους κυβερνοεγκληματίες»2.

 

Τα υπάκουα «παπαγαλάκια» του υπουργείου ψηφιακής διακυβέρνησης χλευάζουν ως συνωμοσιολογική την πραγματική απειλή του ολοκληρωτικού κοινωνικού ελέγχου, μέσω της καθολικής χρήσης του προσωπικού αριθμού, υπερτονίζοντας την ταχύτητα των συναλλαγών και την ευκολία εξυπηρετήσεως των πολιτών από τις υπηρεσίες του Ψηφιακού Δημοσίου, το οποίο, μολονότι αξιοποιεί τις σύγχρονες τεχνολογίες, εντούτοις επιμένει στα γραφειοκρατικά του χαρακτηριστικά, αλλά σε ψηφιακή μορφή.

 

ΠΑΝΤΕΠΟΠΤΗΣ ΟΦΘΑΛΜΟΣ

 

Την ίδια στιγμή, αποκρύπτουν επιμελώς ή έστω αγνοούν αδικαιολόγητα ότι η επίτευξη της διαλειτουργικότητας των πληροφοριακών συστημάτων των αρμοδίων φορέων του δημόσιου τομέα και η ηλεκτρονική διασύνδεση των βάσεων δεδομένων των δημόσιων και ιδιωτικών οργανισμών με το Μητρώο του Προσωπικού Αριθμού της Γενικής Γραμματείας Πληροφοριακών Συστημάτων και Ψηφιακής Διακυβέρνησης (Γ.Γ.Π.Σ.Ψ.Δ.) οδηγούν με μαθηματική βεβαιότητα στο πλήρες και ολοκληρωτικό ψηφιακό φακέλωμα των πολιτών.

 

Υπό τις συνθήκες αυτές, διαμορφώνεται ένα ασφυκτικό περιβάλλον αφόρητου ψηφιακού ελέγχου που πλήττει ανεπανόρθωτα το απόρρητο της ιδιωτικής ζωής και καταλύει κάθε έννοια προστασίας και ασφάλειας των προσωπικών δεδομένων των πολιτών. Συνεπώς, οι πολίτες δικαιολογημένα «γυρίζουν την πλάτη» στον προσωπικό αριθμό, συνειδητοποιώντας με τρόμο τον κίνδυνο μετεξέλιξης του κράτους σε ψηφιακό παντεπόπτη οφθαλμό.

 

Από όλες τις μεθόδους των αυταρχικών και τυραννικών καθεστώτων δύο παραμένουν μέχρι και σήμερα οι πλέον προσφιλείς και αγαπημένες: Το φακέλωμα των πολιτών και η διαρκής παρακολούθησή τους. Η Ολοκληρωτική Εξουσία, εφαρμόζοντας τις προαναφερόμενες τακτικές, επιχειρεί να ικανοποιήσει το νοσηρό της πάθος για τον μαζικό έλεγχο της κοινωνίας, ενώ την ίδια στιγμή, μέσω των μηχανισμών επιτήρησης, εξαλείφει κάθε πιθανότητα κοινωνικής διαμαρτυρίας και ανυπακοής εκ μέρους των πολιτών.

 

Τονίζουμε για μια ακόμη φορά στους αμετανόητους ψηφιολάτρες και στα πρόθυμα εξαπτέρυγά τους, ότι η θεσμοθέτηση του προσωπικού αριθμού δεν αποσκοπεί στην απλοποίηση των διαδικασιών, στην πάταξη της γραφειοκρατίας και στην αποτελεσματικότερη λειτουργία του Δημοσίου, αλλά συνιστά τον «πολιορκητικό κριό» του κράτους στην προσπάθειά του να εκπορθήσει την ιδιωτική ζωή των πολιτών, ελέγχοντας και χειραγωγώντας τα προσωπικά τους δεδομένα.

 

ΨΗΦΙΑΚΟ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ

 

Σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία, η Γ.Γ.Π.Σ.Ψ.Δ., αναπτύσσοντας και τηρώντας το Μητρώο του Π.Α. αναγορεύεται στον επίσημο υπέρ-συγκεντρωτικό κρατικό φορέα που θα έχει την ευθύνη της διαχείρισης του τεράστιου όγκου των προσωπικών δεδομένων εκατομμυρίων Ελλήνων πολιτών. Η παρακολούθηση των πολιτών μέσα από ένα κεντρικό πληροφοριακό σύστημα ελέγχου αποτελεί διακαή στόχο όχι μόνο των αυταρχικών καθεστώτων, αλλά και κάθε άλλης απολυταρχικής κυβέρνησης με δημοκρατικό προσωπείο, η οποία με το πρόσχημα του εκσυγχρονισμού του κράτους επιβάλλει ψηφιακά εργαλεία επιτήρησης των πολιτών.

 

Τα ανώτερα στελέχη της Γ.Γ.Π.Σ.Ψ.Δ. αποκτούν την εφιαλτική δυνατότητα της νόμιμης πρόσβασης στα δεδομένα του Μητρώου του Π.Α., παρακολουθώντας και ελέγχοντας την συνεχή ροή των πάσης φύσεως πληροφοριών, προσωπικών στοιχείων και δεδομένων των ανυποψίαστων πολιτών. Μόλις που χρειάζεται να αναφερθεί ότι οι κρατικοί υπάλληλοι της ως άνω Γραμματείας θα διαθέτουν την ασύλληπτη ικανότητα, πληκτρολογώντας τον προσωπικό αριθμό κάθε ύποπτου, αντιδραστικού ή ανυπάκουου πολίτη να σχηματίζουν μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα το «ψηφιακό» του πορτραίτο, στερώντας του την πρόσβαση στον τραπεζικό του λογαριασμό, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στα δημόσια μέσα μεταφοράς, ακόμη και στις υγειονομικές δομές και υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας.

 

Επίσης, οι συνέπειες από μια ενδεχόμενη κυβερνοεπίθεση στις ψηφιακές υποδομές της Γ.Γ.Π.Σ.Ψ.Δ. κινούνται πραγματικά σε «αχαρτογράφητα ύδατα», αλλά οπωσδήποτε θα είναι τραγικές και ανυπολόγιστες για την ασφάλεια των προσωπικών δεδομένων αναρίθμητων αριθμοποιημένων (όχι όμως και των ανάριθμων) πολιτών.

 

ΜΑΖΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ

 

Οι αφιονισμένοι οπαδοί της αριθμοποίησης ισχυρίζονται ότι το κράτος πάντοτε παρακολουθούσε και φακέλωνε τους πολίτες του, ενώ η δυνατότητα ταυτοποίησης των πολιτών μέσω του Α.Φ.Μ., Α.Μ.Κ.Α. κλπ. σε συνδυασμό με την ευρύτατη και διαδεδομένη χρήση των τραπεζικών καρτών ακυρώνει εκ προοιμίου –κατά την άποψή τους– κάθε συζήτηση για την ασφάλεια των προσωπικών δεδομένων και την προστασία της ιδιωτικής ζωής. Επίσης, τονίζουν με έμφαση ότι η απεριόριστη δυνατότητα γεωεντοπισμού των πολιτών, μέσω των αναβαθμισμένων εφαρμογών της κινητής τηλεφωνίας αίρει κάθε επιφύλαξη ή δισταγμό για την λήψη και την χρήση του προσωπικού αριθμού.

 

Οφείλουμε να παρατηρήσουμε ότι όσοι διατυπώνουν τις παραπάνω θέσεις αποβλέπουν στην εξουδετέρωση των αντιστάσεων των πολιτών, υποβαθμίζοντας τον κίνδυνο της καθολικής ψηφιακής επιτήρησης μέσω του προσωπικού αριθμού. Η αλήθεια είναι ότι το κράτος, αξιοποιώντας τα παραδοσιακά μέσα ταυτοποίησης των πολιτών, δηλ. το Α.Φ.Μ., το Α.Μ.Κ.Α. και το δελτίο αστυνομικής ταυτότητας, είχε την δυνατότητα να προβαίνει μόνο σε μερικό φακέλωμα του πολίτη, αγνοώντας σημαντικές λεπτομέρειες και συνήθειες της καθημερινής του ζωής.

 

Με όχημα τον προσωπικό αριθμό του πολίτη, υλοποιείται η ηλεκτρονική διασύνδεση και η ενοποίηση των βάσεων δεδομένων των δημόσιων και ιδιωτικών φορέων και οργανισμών, με αποτέλεσμα το Κράτος να αποκτά την τρομακτική και απεριόριστη δυνατότητα ελέγχου, όχι μόνο μερικών πτυχών από την ζωή των πολιτών, αλλά ολοκλήρου του καθημερινού τους βίου μέχρι την παραμικρή και τελευταία λεπτομέρεια.

 

Η ανεξέλεγκτη συλλογή πληροφοριών θα οδηγήσει με μαθηματική βεβαιότητα στην χειραγώγηση του πολίτη από το κράτος, δεδομένου ότι κάθε είδους συναλλαγή στο διαδικτυακό περιβάλλον αφήνει το ψηφιακό της αποτύπωμα που ακυρώνει την προστασία των προσωπικών δεδομένων και παραπέμπει σε μια κοινωνία μαζικού ελέγχου.

 

 «ΕΞΥΠΝΟΣ» ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ

 

Το κράτος έχει παύσει προ πολλού να ενδιαφέρεται για τα πολιτικά φρονήματα, τις ιδεολογίες και τις πεποιθήσεις των πολιτών, ενώ η ασφυκτική επιτήρηση της καθημερινότητάς τους μέσω των εφαρμογών της ψηφιακής τεχνολογίας, αποτελεί το νέο πεδίο πρόκλησης, όχι πλέον των τυραννικών καθεστώτων, αλλά της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, που όμως βιώνει μια πρωτοφανή κρίση λαϊκής νομιμοποίησης, με αποτέλεσμα να διολισθαίνει προς τον «έξυπνο» Ολοκληρωτισμό.

 

Αξίζει μόνο ακροθιγώς να αναφέρουμε ότι η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη έχει αναγάγει την άσκηση ολοκληρωτικής διακυβέρνησης σε υψηλή τέχνη και επιστήμη, αδρανοποιώντας τα κοινωνικά αντανακλαστικά των πολιτών, καθώς έχει κατορθώσει με βοηθό την αμέριστη μιντιακή υποστήριξη και με όπλο την ακατάσχετη προπαγάνδα να διατηρεί τυπικά «εν ζωή» τους ουσιαστικά θνήσκοντες δημοκρατικούς θεσμούς, αφού στην πραγματικότητα η ζωτική τους λειτουργία έχει διαβρωθεί από την υπονομευτική δράση της άρχουσας πολιτικοοικονομικής ελίτ.

 

Όταν οι πολίτες ζουν σε καθεστώς «έξυπνου» ολοκληρωτισμού, μοιραία υποβάλλονται σε εξελιγμένες μεθόδους κοινωνικού ελέγχου και μαζικής ύπνωσης. Υπό το πρίσμα αυτό, η νομοθετική εισαγωγή του προσωπικού αριθμού αντανακλά τις πραγματικές προθέσεις των Νεοταξιτών, οι οποίοι αποσκοπούν στην βαθμιαία διαμόρφωση μιας παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας, απόλυτα ελεγχόμενης, υπάκουης και επιτηρούμενης.

 

Ως εκ τούτου, ο έλεγχος του κράτους δεν εξαντλείται πλέον σε μεμονωμένα πρόσωπα που κινούν υποψίες, αλλά εξαπλώνεται μαζικά σε ολόκληρη την κοινωνία. Ο καθημερινός άνθρωπος, «ο Μήτσος με το φραπόγαλο», μεταβάλλεται σε εν δυνάμει ύποπτο για το ψηφιακό ολοκληρωτικό κράτος της Νέας Εποχής.

 

Οι διατροφικές-καταναλωτικές συνήθειες, οι μετακινήσεις, το ιατρικό ιστορικό, οι αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τίθενται στο μικροσκόπιο της Οργουελικής Εξουσίας που επιζητά να γνωρίζει τα πάντα για εμάς, ώστε να μας ελέγχει ταχύτερα και να μας χειραγωγεί ευκολότερα. Οι άθλιοι Νεοταξίτες αδυνατούν να κρύψουν την αναφυλαξία τους απέναντι σε κάθε έννοια ελευθερίας, αξιοπρέπειας και ιδιωτικότητας, επιδιώκοντας την μετάλλαξη της κοινωνίας σε μια αόρατη ψηφιακή φυλακή, στην οποία ο έλεγχος και η επιτήρηση των ανθρώπων θα αποτελεί μια συνηθισμένη, αλλά ανηλεή καθημερινότητα.

 

Όσοι υποστηρίζουν με θέρμη τα επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας, εστιάζοντας αποκλειστικά στην άνεση, στην ευκολία και στην απλούστευση των διαδικασιών, που συνεπάγεται η λήψη του προσωπικού αριθμού, θεωρούν ότι η κοινωνική ζωή είναι άρρηκτα συνυφασμένη με την επιστημονική και τεχνολογική πρόοδο και το βιοτικό επίπεδο συνεχώς βελτιώνεται και εξελίσσεται, αναλογιζόμενοι ότι κάποτε οι άνθρωποι πήγαιναν με τα κάρα στις δουλειές τους, ενώ σήμερα με το αυτοκίνητο και το αεροπλάνο, και επομένως καταλήγουν στο λογικοφανές συμπέρασμα ότι η χρήση των τεχνολογικών εφαρμογών αποβαίνει προς όφελος του κοινωνικού συνόλου.

 

Την ίδια στιγμή αδιαφορούν για τον εφιαλτικό κίνδυνο που απειλεί τα ανθρώπινα δικαιώματα, καθώς στην ανατέλλουσα εποχή του «ψηφιακού μετασχηματισμού» ο προσωπικός αριθμός καθίσταται στα χέρια κάθε κακόβουλης και αυταρχικής εξουσίας –και αργότερα παγκόσμιας– (και ποια εξουσία σήμερα έχει απομείνει, που να μην μπορεί δικαιολογημένα να χαρακτηριστεί ως κακόβουλη, πονηρή και τυραννική;) πολύτιμο εργαλείο χειραγώγησης, ελέγχου και επιτήρησης των πολιτών.

 

ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΕΤΑ-ΦΑΚΕΛΩΜΑ

 

Οι πολίτες καλούνται να αναλογιστούν την σοβαρή πιθανότητα στον επαγγελλόμενο ψηφιακό μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας να ελλοχεύει ένας αδυσώπητος και απάνθρωπος παγκόσμιος ψηφιακός ολοκληρωτισμός που θα αστυνομεύει και θα καταπνίγει την ελευθερία της σκέψης και της έκφρασης.

 

Η καθιέρωση του προσωπικού αριθμού, η αξιοποίηση της ψηφιακής τεχνολογίας και η εφαρμογή προηγμένων συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης αναβαθμίζουν τις δυνατότητες επιτήρησης του κράτους, το οποίο εγκαταλείπει τις αραχνιασμένες μεθόδους της μερικής παρακολούθησης των πολιτών και περνά στο ψηφιακό μετα-φακέλωμα του 21ου αιώνα, αποκτώντας τον πλήρη, απόλυτο, αλλά κυρίως διαρκή έλεγχο της καθημερινής ζωής του ανθρώπου.

 

Η κρατική εξουσία, πληκτρολογώντας τον προσωπικό μας αριθμό θα γνωρίζει τα πιο καλά και βαθιά κρυμμένα μυστικά μας, προκειμένου να ελέγχει, να χειραγωγεί και να εξασφαλίζει την κοινωνική μας συμμόρφωση και υποταγή. Δηλαδή, με άλλα λόγια, ο προσωπικός αριθμός εισάγει το τέλειο σύστημα παρακολούθησης, επιτήρησης και ελέγχου της ανθρώπινης κοινωνίας.

 

Οφείλουμε να υπογραμμίσουμε ότι η μαζική αριθμοποίηση των πολιτών θα προλειάνει το έδαφος για την επικράτηση ενός ολοκληρωτικού, απρόσωπου συστήματος ψηφιακής διακυβέρνησης που θα υπαγάγει κάθε ανθρώπινη συμπεριφορά στον απόλυτο ψηφιακό έλεγχο του κράτους, ενώ την ίδια στιγμή θα σηματοδοτεί την μελλοντική εμφάνιση και ενθρόνιση του παγκόσμιου κυβερνήτη, ο οποίος για εμάς τους Χριστιανούς θα ταυτίζεται με το «βδέλυγμα της ερημώσεως».

 

Κάθε πολίτης, ο οποίος θα εφοδιαστεί ή θα χρησιμοποιεί είτε άμεσα, είτε έμμεσα τον προσωπικό του αριθμό, δηλώνει –έστω και εν αγνοία του– ότι είναι ένας ψηφιακά μαρκαρισμένος άνθρωπος, ένας όχι ρακένδυτος, αλλά καλοντυμένος και αριθμοποιημένος κρατούμενος της αόρατης πανοπτικής-ψηφιακής φυλακής.

 

Αξίζει να επισημάνουμε εκ νέου ότι η ψηφιακή φυλακή του 21oυ αιώνα δεν θα μοιάζει καθόλου με τις φυλακές υψίστης ασφαλείας, αφού δεν θα περιορίζει την κίνηση του σώματος, αλλά θα φυλακίζει την ελευθερία της σκέψης και θα καταδυναστεύει κάθε σκίρτημα της ψυχής, καταργώντας το θεόσδοτο αυτεξούσιο του ανθρώπου.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε σε συμπτυγμένη μορφή στις 7-12-2025 στο φύλλο της «ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ», σελ. 58.

 

Παραπομπές

 

1 https://www.dimokratia.gr/apopseis/620398/failos-m-kranidiotis-fidempores-kai-airetikoi-kantilanaftes/

2 https://www.skai.gr/news/greece/kyvernoepitheseis-ayksisi-17-stin-ellada-to-1o-trimino-tou-2025

 

πηγή 

Νέα Τάξη Πραγμάτων: Έρχεται ο «kill switch» στα οχήματα – Νέοι νόμοι μετατρέπουν το αυτοκίνητο σε θάλαμο παρακολούθησης του οδηγού!

Ένας νόμος των ΗΠΑ που αναμένεται να μπει σε εφαρμογή το 2027, ανοίγει την πόρτα για επιτήρηση και «νέκρωση» οχημάτων κατά βούληση
 

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης

 

Πέρα από την εγκατάσταση ατελείωτων «έξυπνων» καμερών στους δρόμους, η Νέα Τάξη επιδιώκει να επεκτείνει την παρακολούθηση των οδηγών μέσα στην καμπίνα του αυτοκινήτου. Ο δρόμος για τον μαζικό έλεγχο των οδικών μετακινήσεων των πολιτών, ανοίγει διάπλατος με νέες τεχνολογίες που προορίζονται να εγκατασταθούν υποχρεωτικά στα επιβατικά οχήματα.

 

Η τακτική είναι γνωστή πλέον. Η εξουσία προβάλλει μια λογικοφανή πρόταση για τη λύση κάποιου κοινωνικού προβλήματος, ως επικοινωνιακό «τυράκι» για κάθε φάκα που θα τσακίζει τα συνταγματικά δικαιώματα του πολίτη.

 

Από το 2027 στις ΗΠΑ, αναμένεται να τεθεί σε ισχύ η ειδική ρύθμιση ενός νόμου (του «Infrastructure Investment and Jobs Act»), που προβλέπει την εγκατάσταση «προηγμένης τεχνολογίας πρόληψης οδήγησης υπό την επήρεια αλκοόλ και ουσιών». Ψηφίστηκε το 2021 επί προέδρου Μπάιντεν και προβλέπει την αδιάκοπη επιτήρηση του οδηγού με τεχνολογικά μέσα και την εγκατάσταση ενός «kill switch» (αυτόματου διακόπτη απενεργοποίησης) στο αυτοκίνητο, ο οποίος ανά πάσα στιγμή θα μπορεί να νεκρώσει τη λειτουργία της μηχανής.

 

Οι τεχνολογίες που μελετώνται για την παρακολούθηση των οδηγών, προκαλούν σοκ. Κάμερες εντός του αυτοκινήτου που παρακολουθούν την κίνηση των ματιών, ώστε να ελέγχουν αν ο οδηγός βρίσκεται σε κατάσταση μέθης, υπνηλίας ή απόσπασης προσοχής. Βιομετρική ανάλυση προσώπου, ώστε να αξιολογούνται οι εκφράσεις του οδηγού και η ψυχοσωματική του κατάσταση. Αισθητήρες στο τιμόνι που ελέγχουν τους καρδιακούς παλμούς. Συστήματα ανίχνευσης μέθης με εξέταση αναπνοής (αλκοτέστ) ή αισθητήρες αφής που υπολογίζουν την περιεκτικότητα αλκοόλ στον οργανισμό. Και φυσικά τον ρόλο του άγρυπνου δεσμοφύλακα θα τον αναλάβει η τεχνητή νοημοσύνη που θα επεξεργάζεται τα δεδομένα σε πραγματικό χρόνο.

 

Αναλόγως την αξιολόγηση της κατάστασης του οδηγού, ο «εγκέφαλος» του αυτοκινήτου θα μπορεί να ενεργοποιεί απλά σήματα προειδοποίησης (ηχητικά ή οπτικά), θα μπορεί να επιβάλει «κόφτη» στη μέγιστη ταχύτητα ή θα μπορεί – τέλος – να ενεργοποιήσει τον «kill switch».

 

Οι δυστοπικές τεχνολογίες της Ford

 

Μεγάλες αυτοκινητοβιομηχανίες προωθούν ήδη στην αγορά διπλώματα ευρεσιτεχνίας που φιλοδοξούν να μετατρέψουν το αυτοκίνητο σε θάλαμο παρακολούθησης. Η εταιρεία Ford έχει καταθέσει προς έγκριση πατέντες που περιλαμβάνουν τη χρησιμοποίηση καμερών και αισθητήρων μέσα στην καμπίνα του οχήματος, ώστε να αξιολογείται η ικανότητα του οδηγού για οδήγηση και αναλόγως να του… επιτρέπεται (ή όχι) να βάλει μπρος το αυτοκίνητο.

 

Μια άλλη δυστοπική πατέντα της Ford προβλέπει τη «ζωντανή» διασταύρωση των βιομετρικών στοιχείων του οδηγού (πρόσωπο, ίριδα ματιού, δακτυλικό αποτύπωμα κ.λπ) με το εθνικό ποινικό μητρώο. Με λίγα λόγια ο κάθε οδηγός θα εξετάζεται σαν πιθανός εγκληματίας από τη στιγμή που θα κάτσει πίσω από το τιμόνι. Η Ford αναφέρει στην φόρμα της συγκεκριμένη ευρεσιτεχνίας ότι αυτή η τεχνολογία είναι «δυνητικά χρήσιμη για την αστυνομία».

 

Η Ford έχει ήδη προωθήσει αυτές τις τεχνολογίες σε ασφαλιστικές εταιρείες, οι οποίες τρίβουν τα χέρια τους με τους ορίζοντες κερδοφορίας που βλέπουν να ανοίγονται. Πέρα από τα λιγότερα ατυχήματα, τις λιγότερες αποζημιώσεις και τις λιγότερες απάτες, οι ασφαλιστικές θα μπορούν πολύ ευκολότερα να μεταθέσουν την ευθύνη στον οδηγό με βιομετρικές αποδείξεις, να εφαρμόσουν πολιτικές εξατομικευμένης τιμολόγησης (ο καθένας θα χρεώνεται αναλόγως με το πώς οδηγεί, πώς είναι η υγεία του κ.λπ.), να χρησιμοποιήσουν τα δεδομένα μας για στοχευμένο marketing ή ακόμα και να αποκτήσουν έλεγχο στους «kill switches» ώστε να απενεργοποιούν τα οχήματα για να αποτρέψουν τροχαία ατυχήματα.

 

Ο τρόπος για να συμμορφωθούν οι πολίτες στα συστήματα παρακολούθησης του «Μεγάλου Αδερφού», είναι εξαιρετικά απλός. Οι ασφαλιστικές εταιρείες (αρχικά) θα προσφέρουν φθηνά ασφάλιστρα για τα «έξυπνα» αυτοκίνητα, και από την άλλη θα εκτινάξουν τα κόστη για τα παλαιότερα οχήματα που δεν διαθέτουν συστήματα παρακολούθησης. Ένα ακόμα ακαταμάχητο κίνητρο (τόσο για τις ασφαλιστικές – όσο και για τους πολίτες), είναι ότι η βιομετρική σάρωση θα αποτρέπει τις κλοπές αυτοκινήτων. Βέβαια το πιθανό hacking των αυτοκινήτων από μυστικές υπηρεσίες ή εγκληματίες, μπορεί να εκτοξεύσει τους κινδύνους σε άλλα, πρωτόγνωρα επίπεδα.

 

Είναι μόνο η αρχή

 

Παρόμοια μέτρα με τις ΗΠΑ προωθεί και η Ευρωπαϊκή Ένωση, με υποχρεωτικούς νόμους που επιβάλλουν στις αυτοκινητοβιομηχανίες συστήματα για περιορισμό της ταχύτητας, εντοπισμό της υπνηλίας και ειδικές «αναμονές» για να τοποθετηθούν συσκευές αλκοτέστ στα νέα οχήματα, ώστε να εγκατασταθούν όταν το απαιτήσει ο νόμος.

 

Με την πρόφαση ότι θα σώζονται ζωές στην άσφαλτο, το αυτοκίνητο από περιουσιακό στοιχείο του πολίτη, γίνεται ένα δανεικό «τηλεκατευθυνόμενο» που καταβροχθίζει προσωπικά δεδομένα. Το δικαίωμα της ελεύθερης μετακίνησης συνθλίβεται κάτω από την επίφαση της «ασφάλειας» και οι οδηγοί αντιμετωπίζονται σαν υποψήφιοι δραπέτες των αστικών φυλακών (15 λεπτών) που ετοιμάζονται.

 

Αν η τεχνοφασιστική εξουσία πάρει στα χέρια της τον πλήρη έλεγχο του αυτοκινήτου, είναι ηλίου φαεινότερο ότι δεν θα αρκεστεί μόνο σε μέτρα για τη μη κατανάλωση αλκοόλ. Η επιβολή lockdown, η εξατομικευμένη απαγόρευση κυκλοφορίας, ο περιορισμός ταξιδιών, η παρεμπόδιση διαδηλώσεων, η παρακολούθηση συνομιλιών των επιβατών, τα πρόστιμα σε πραγματικό χρόνο και η σύνδεση των οδηγών σε σύστημα κοινωνικής πίστωσης, πρέπει να θεωρούνται ως αυτονόητα «σκαλοπάτια» στην κατρακύλα της Νέας Τάξης προς τον φασισμό.

 

Αν ο πολίτης δεχθεί αδιαμαρτύρητα να επιτηρείται στο κινούμενο «σπίτι» του, που είναι το αυτοκίνητο, το να παρακολουθείται και στο κανονικό σπίτι του, είναι η φυσική συνέχεια των εξελίξεων…

Every new car in the U.S. will be required by law to have tech that puts constant surveillance on the driver by 2027.

AI in your car will determine if you're sober and fit to drive, automatically turning off the vehicle if it determines you're a danger on the road. pic.twitter.com/7SDbAJ2GyC

— Pubity (@pubity) April 25, 2026

You don’t own your car anymore and if Americans don’t fight back they’ll extend the surveillance to inside of your home.

It’s only a matter of time before you can’t turn on the heat or electricity without APPROVAL from the techno-fascist overlords. pic.twitter.com/DJxTpsftow

— Shannon Joy (@ShannonJoyRadio) April 27, 2026

πηγή 

Το ψηφιακό δίλημμα: Επίσημη μελέτη αποκαλύπτει ότι η ακτινοβολία κινητής τηλεφωνίας καταστρέφει το DNA – Ισοδύναμη με ραδιενέργεια

Γράφει ο Δρ. Πίτερ Φ. Μάγιερ

Μια συγκλονιστική, ανεξάρτητη επιστημονική μελέτη (ATHEM-3) έρχεται να ανατρέψει όσα γνωρίζαμε για την ασφάλεια της κινητής τηλεφωνίας. Η έρευνα, που παρουσιάζεται στο ντοκιμαντέρ «Die Witwenstrasse» (πρεμιέρα 30 Απριλίου), απέδειξε ότι η μακροχρόνια έκθεση σε ραδιοκύματα από κεραίες κινητής τηλεφωνίας (4G, 5G, Wi-Fi) προκαλεί σοβαρές βλάβες στα χρωμοσώματα. Το πιο τρομακτικό; Η ζημιά αυτή είναι ισοδύναμη με έκθεση σε ιονίζουσα ακτινοβολία (ραδιενέργεια) που υπερβαίνει κατά πολύ τα επιτρεπτά όρια της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας (IAEA). Το τρέχον ρυθμιστικό μοντέλο (που βασίζεται μόνο στις θερμικές επιδράσεις) καταρρέει, και η βιομηχανία (μαζί με τις κυβερνητικές υπηρεσίες) κατηγορείται για συστηματική συγκάλυψη. Η αλήθεια για την «αόρατη» καταστροφή της υγείας μας δεν μπορεί πλέον να αγνοηθεί.

Η μελέτη ATHEM-3: Απόδειξη χρωμοσωμικών βλαβών

Η μελέτη ATHEM-3 (Αθερμικές Βιολογικές Επιδράσεις Ηλεκτρομαγνητικών Πεδίων Υψηλής Συχνότητας Χαμηλής Έντασης) είναι ένα διεθνές, διεπιστημονικό ερευνητικό έργο. Ο επικεφαλής επιστήμονας, Prof. Wilhelm Mosgöller (Ιατρικό Πανεπιστήμιο Βιέννης), επιβεβαίωσε ότι τα αποτελέσματα είναι «συναρπαστικά και τρομακτικά».

Το βασικό εύρημα: Χρωμοσωμικές βλάβες σε άτομα που εκτίθενται χρόνια σε ακτινοβολία από κεραίες κινητής τηλεφωνίας.

Οι βλάβες αυτές είναι ανάλογες με αυτές που προκαλούνται από ραδιενεργές ουσίες, σε επίπεδα που υπερβαίνουν τα όρια ασφαλείας της IAEA . Δηλαδή, η ακτινοβολία από το κινητό σας και τους σταθμούς βάσης δεν είναι απλά «επιβλαβής» – είναι κυριολεκτικά ραδιενεργή στην επίδρασή της στο DNA σας.

Η αποτυχία του θερμικού μοντέλου: Οι βλάβες συμβαίνουν σε χαμηλά επίπεδα

Τα τρέχοντα όρια ασφαλείας (ICNIRP, FCC) βασίζονται αποκλειστικά στις θερμικές επιδράσεις – δηλαδή, στο πόσο ζεσταίνεται ο ιστός. Η μελέτη ATHEM-3 αποδεικνύει ότι οι βιολογικές βλάβες (στα χρωμοσώματα) συμβαίνουν σε επίπεδα έντασης πολύ χαμηλότερα από αυτά που προκαλούν θέρμανση.

Αυτό σημαίνει ότι όλα τα υπάρχοντα όρια ασφαλείας (για 4G, 5G, Wi-Fi) είναι επικίνδυνα ανεπαρκή. Είναι σαν να λέτε ότι το νερό είναι ασφαλές για κολύμπι αν δεν βράζει – αγνοώντας ότι μπορείτε να πνιγείτε σε παγωμένο νερό.

Η συγκάλυψη: Γιατί η βιομηχανία και οι κυβερνήσεις σιωπούν;

Το ντοκιμαντέρ «Die Witwenstrasse» (σε σκηνοθεσία Klaus Scheidsteger) αποκαλύπτει το παρασκήνιο της συγκάλυψης. Η βιομηχανία κινητής τηλεφωνίας (και οι κυβερνήσεις που εξαρτώνται από αυτήν) δεν έχουν κανένα συμφέρον να διαδοθούν αυτά τα ευρήματα. Η ανάπτυξη του 5G, οι έξυπνες πόλεις, και η ψηφιακή οικονομία βασίζονται στην αδιαμφισβήτητη αποδοχή της «ασφάλειας».

Η τακτική είναι πάντα η ίδια: άρνηση, δυσφήμιση, πολιτική αποσιώπηση. Όσοι επιστήμονες προειδοποιούν απολύονται ή απομονώνονται. Τα ευρήματα υποβαθμίζονται. Οι μελέτες αποσιωπούνται.

Ο πρόλογος του ντοκιμαντέρ είναι αποκαλυπτικός:

«Το να μην βλέπεις δεν σε προστατεύει. Η ακτινοβολία δεν ξέρει ότι δεν την βλέπεις – σε χτυπάει το ίδιο».

Οι επιπτώσεις: Γενετική αστάθεια, καρκίνος, και η άγνωστη κατάρα 

Οι χρωμοσωμικές βλάβες (όπως αυτές που αποδεικνύονται από την ATHEM-3) είναι το πρώτο βήμα για γενετική αστάθεια. Αυτό σημαίνει αυξημένο κίνδυνο για:

• Καρκίνο (ειδικά παιδική λευχαιμία, όγκους εγκεφάλου).
• Αυτοάνοσα νοσήματα.
• Νευροεκφυλιστικές ασθένειες (Alzheimer, Parkinson).
• Στέρηση γονιμότητας (βλάβες στο σπέρμα και τα ωάρια).
• Επιπτώσεις στις επόμενες γενιές (καθώς οι βλάβες στο DNA κληρονομούνται).

Η ακτινοβολία κινητής τηλεφωνίας δεν είναι «αθώα». Είναι μια σιωπηλή απειλή που χτυπά την ίδια τη ραχοκοκαλιά της ζωής: το γενετικό μας υλικό.

Η έκκληση: «Wegschauen war gestern! Wegschauen macht blind!»

Ο ελβετικός σύλλογος WIR, που συμμετείχε στην παραγωγή του ντοκιμαντέρ, έχει ένα σύνθημα:

«Το να μην βλέπεις ανήκει στο παρελθόν! Το να μην βλέπεις σε τυφλώνει!».

Η έκκληση είναι προς τους πολίτες, προς τους πολιτικούς, προς όλους: δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να αγνοούμε την επιστήμη. Η επέκταση των δικτύων κινητής τηλεφωνίας (ειδικά 5G) πρέπει να σταματήσει άμεσα, μέχρι να τεθούν νέα, βιολογικά βασισμένα όρια ασφαλείας.

Η υγεία μας (και η υγεία των παιδιών μας) δεν μπορεί να είναι διαπραγματεύσιμη. Η ψηφιακή «πρόοδος» δεν μπορεί να έρθει με τίμημα τη γενοκτονία του ανθρώπινου είδους.

Συμπέρασμα: Μια κλήση αφύπνισης που δεν μπορεί να αγνοηθεί

Η μελέτη ATHEM-3 δεν είναι μια ακόμα θεωρία συνωμοσίας. Είναι μια τεκμηριωμένη, κριτικά αναθεωρημένη επιστημονική έρευνα. Το ντοκιμαντέρ «Die Witwenstrasse» είναι μια καταγγελία. Το μήνυμα είναι σαφές: η ακτινοβολία κινητής τηλεφωνίας καταστρέφει το DNA μας, και το κάνει με τρόπο που μοιάζει με ραδιενέργεια.

Η ερώτηση που μένει είναι: πόσο ακόμα θα συνεχίσουμε να κοιτάμε αλλού, την ώρα που η βιομηχανία (και οι κυβερνήσεις) μας σερβίρουν ένα «ψηφιακό δίλημμα» που μόνο δίλημμα δεν είναι – είναι μια αργή, σιωπηλή, γενοκτονία;

πηγή 

Ο ναυτικός αποκλεισμός θα γονατίσει το Ιράν, όπως γονάτισε τη Γερμανία το 1918;

Γράφει ο ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ  

 

Στις 11 Νοεμβρίου του 1918 η Γερμανία, η τελευταία από τις Κεντρικές Αυτοκρατορίες, συμφώνησε να σταματήσει τις εχθροπραξίες με τις δυνάμεις της Εγκάρδιας Συνεννόησης (Entente). Η “ανακωχή” σήμαινε το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και έκτοτε γιορτάζεται επετειακά ως τέτοια. Η «ανακωχή» δεν έγινε χωρίς όρους και προϋποθέσεις. 

 

Στην Γερμανία η μοναρχία είχε λίγο νωρίτερα ανατραπεί, ο Κάϊζερ παραιτήθηκε, και μαζί με την οικογένειά του κατέφυγε στο εξωτερικό. Η εξουσία στην Γερμανία πέρασε στο Ράϊχσταγκ (Βουλή), στην οποία κυριαρχούσαν οι Σοσιαλδημοκράτες. Οι τελευταίοι, όπως και νωρίτερα είχαν διακηρύξει, επεδίωκαν την λήξη του πολέμου, βάσει αρχών. Τα 14 σημεία του Προέδρου Ουίλσον των ΗΠΑ, όπως είχαν διατυπωθεί από τον Φεβρουάριο του 1918 (σε απάντηση της πρότασης του Λένιν για «δημοκρατική ειρήνη») ήταν οι αρχές πάνω στις οποίες στηρίχθηκε η “ανακωχή”.

 

Με σημερινούς όρους στην Γερμανία της εποχής είχαμε κάτι παραπλήσιο σε αυτό που επιζητεί ο πρόεδρος Τραμπ με τον πόλεμο που εξαπέλυσε στο Ιράν: Είχαμε τότε μία αλλαγή καθεστώτος και, συνακόλουθα, την αποδοχή των όρων για τον τερματισμό του πολέμου στον άξονα που οι σύμμαχοι (εχθροί της Γερμανίας) είχαν διατυπώσει. Στους σημερινούς καιρούς, η “αλλαγή καθεστώτος” επήλθε με την μεθοδική δολοφονία ολόκληρης σχεδόν της ηγετικής ομάδας του Ιράν.

 

Εύλογα ο Τραμπ ανέμενε να γίνει ό,τι έγινε στα 1918. Να συμφωνήσει δηλαδή η “νέα” ηγεσία του Ιράν στους όρους –και τις αρχές, προπαντός, μην ξεχνάμε τις “αρχές”– των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Κάτι τέτοιο δεν έγινε, προκαλώντας την εύλογη έκπληξη του Τραμπ, ο οποίος επένδυσε σε μια “φυσιολογική” επανάληψη της ιστορίας. Στην πολιτική όμως το “φυσιολογικό” είναι σχετική έννοια. Για τον λόγο αυτό η τότε ιστορία συνεχίστηκε. Αμέσως μετά την λήξη των εχθροπραξιών του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Σύμμαχοι ανακοίνωσαν την συνέχιση του ναυτικού και χερσαίου αποκλεισμού της Γερμανίας, μέχρι την υπογραφή της τελικής συνθήκης ειρήνης. Επρόκειτο για την αρχή μιας επώδυνης περιόδου για την Γερμανία και τον γερμανικό λαό.

 

Ο αποκλεισμός της Γερμανίας

 

Στην διάρκεια του πολέμου ο αποκλεισμός ήταν κυρίως ναυτικός και η Γερμανία μπορούσε να εισάγει τα απαραίτητα από τις γειτονικές της στην ξηρά χώρες: Τις ουδέτερες Ολλανδία, Βέλγιο, Σουηδία και Ελβετία, την Αυστρο-Ουγγαρία, την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ή την κατακτημένη –μετά την συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ– Ουκρανία. Μετά την “ανακωχή” όμως ο αποκλεισμός μεταφέρθηκε στα ίδια τα σύνορα της Γερμανίας και η Γερμανία υποχρεώθηκε να ζήσει με όσα της εξασφάλιζε η δική της επικράτεια.

 

Θα ήταν εξαιρετικά επισφαλές να μιλήσουμε για τον αριθμό των θυμάτων που προκάλεσαν οι τραγικοί μήνες του αποκλεισμού στην γερμανική κοινωνία. Η επίσημη γερμανική ιστοριογραφία κάνει λόγο για εκατοντάδες χιλιάδες θανάτους, περισσότερους ίσως από ένα ή δύο χρόνια πολέμου. Όποιο και να είναι το μέγεθος του θανατικού, σίγουρα επρόκειτο για την πλέον τραγική στιγμή της γερμανικής ιστορίας, μετά τον Τριακονταετή Πόλεμο. Έλειπαν τα τρόφιμα, έλειπε το κάρβουνο, έλειπαν τα φάρμακα, έλειπαν τα στοιχειώδη. Οι επαναστάσεις που ξέσπασαν, με επίκεντρο το Βερολίνο κυρίως, καταπνίγηκαν μέσα στην πείνα – η επαναστατική εξουσία, εκεί όπου επικράτησε, δεν μπόρεσε να επιλύσει το πρόβλημα της εξασφάλισης των αναγκαίων για τον πληθυσμό.

 

Τελικά, μέσα στο χάος, την πείνα και την απελπισία η γερμανική κυβέρνηση αναγκάστηκε να υπογράψει, τον Ιούλιο του 1919, την Συνθήκη των Βερσαλλιών. Η τελευταία είχε μικρή σχέση με τα όσα πρόβλεπαν τα 14 σημεία του προέδρου Ουίλσον. Πέρα από τα υπόλοιπα, η Γερμανία υποχρεώθηκε να αναλάβει –μέσα από υπέρογκες “επανορθώσεις”– το οικονομικό βάρος ολόκληρου του πολέμου. Η Συνθήκη αποδείχθηκε δυσβάστακτη και οδήγησε σε διαδοχικές κρίσεις την χώρα, στην σύντομη περίοδο του Μεσοπολέμου. Οι Γερμανοί εργάτες –ακόμα και τα μεσοστρώματα– έζησαν μέσα σε εξαθλίωση τα λίγα αυτά χρόνια. Ο ναζισμός άρθρωσε τον πολιτικό λόγο του πάνω στην καταγγελία της ταπεινωτικής συνθήκης ειρήνης. Και στα 1939 ξεκίνησε και πάλι ο πόλεμος.

 

Τα “14 σημεία” και η “αυτοδιάθεση”

 

Η Αυστρο-Ουγγαρία πρόλαβε να διαλυθεί σε πλήθος εθνικές συνιστώσες, προτού εφαρμοστούν πάνω της οι “αρχές δικαίου” που θεμελίωσαν τα “14 σημεία” του προέδρου Ουίλσον. Δεν συνέβη όμως το ίδιο με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Εδώ εκτυλίχθηκε μια νέα παραλλαγή. Στις 17 Οκτωβρίου 1918 η οθωμανική κυβέρνηση υπέγραψε την Ανακωχή του Μούδρου. Και στην εδώ περίπτωση “οδηγός” για την “ανακωχή” ήταν τα 14 σημεία του Ουίλσον, με έμφαση στην αρχή της αυτοδιάθεσης, η οποία φυσικά θα περιλάμβανε και τον τουρκικό λαό. Η παραλλαγή συνίστατο στο εξής: Οι σύμμαχοι της Εγκάρδιας Συνεννόησης έπλευσαν με τους στόλους τους στην Κωνσταντινούπολη και έθεσαν την οθωμανική κυβέρνηση σε ομηρία, η οποία εξελίχθηκε σε κυριολεκτική αιχμαλωσία.

 

Τα 14 σημεία του Ουίλσον και η αρχή της “αυτοδιάθεσης” –με συνακόλουθα δημοψηφίσματα– σκορπίστηκε στους πέντε ανέμους και τα οθωμανικά εδάφη που θα “αποκτούσαν την ελευθερία τους” κατέληξαν “ιμάτια προς διανομή” μεταξύ των ευρωπαϊκών δυνάμεων. Τα περισσότερα από αυτά (Ιράκ, Συρία, Παλαιστίνη, Αραβία, Λιβύη) έγιναν ευρωπαϊκές αποικίες οι οποίες, για την περίσταση και χάρη της “προσήλωσης σε αρχές”, πήραν το πλέον “εύηχο” όνομα των “προτεκτοράτων”.

 

Η ίδια η Μικρά Ασία και η Ανατολία όπου –με την εξαίρεση λίγων ζωνών– η πλειονότητα των κατοίκων ήταν Τούρκοι, προσφέρθηκαν ως “προτεκτοράτο” στις ΗΠΑ, οι οποίες είχαν ως τότε μείνει πίσω στους αποικιακούς ανταγωνισμούς. Μόνο όταν η κυβέρνηση των ΗΠΑ έκρινε δαπανηρή και ασύμφορη την κατάληψη της τεράστιας περιοχής –θα χρειάζονταν, έκριναν στην Ουάσιγκτον, 30 μεραρχίες για τον έλεγχο της περιοχής– τότε επιχειρήθηκε η κατάτμηση της σε ζώνες κατοχής: Γάλλοι, Βρετανοί, Ιταλοί και κοντά σε αυτούς, ως αναλώσιμοι μοχλοί πίεσης, Αρμένιοι και Έλληνες, ρίχτηκαν στην διεκδίκηση των εδαφών αυτών.

 

Θα ήταν μάταιο να αναζητήσει κανείς στην όλη διαδικασία ψήγματα των αρχών και των αξιών των 14 σημείων του προέδρου Ουίλσον – του διεθνούς δικαίου δηλαδή της εποχής! Το αποτέλεσμα είναι γνωστό. Το επαναστατικό κίνημα του Κεμάλ κέρδισε τον πόλεμο κατά των νικητών και δημιούργησε την Τουρκία, όπως ακριβώς σήμερα την γνωρίζουμε. Η δε “αυτοδιάθεση” κατέληξε είτε στην ανταλλαγή πληθυσμών, στον ξεριζωμό εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων από την γενέθλια γη τους, ή σε χρόνιες πληγές που και σήμερα σκοτώνουν ανθρώπους, στην Παλαιστίνη και σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.

 

Οι διαφορές με το σήμερα

 

Οι σημερινοί σχεδιασμοί και επιδιώξεις δεν προέρχονται από παρθενογένεση. Αντλούν από καταστάσεις και κληροδοτήματα του παρελθόντος. Στην περίπτωση του Ιράν η αποτυχία της πρώτης φάσης (της αλλαγής ηγεσίας) οδήγησε στην δεύτερη. Συμφωνήθηκε “ανακωχή”, η οποία όμως συνοδεύτηκε ευθύς αμέσως από ναυτικό αποκλεισμό. Ο στόχος είναι ευδιάκριτος. Να φτάσει στα έσχατα όρια της αντοχής της μέσα από τις στερήσεις και την πείνα η κοινωνία του Ιράν και να υποχρεώσει την κυβέρνηση της Τεχεράνης να υπογράψει οτιδήποτε της ζητήσουν οι ΗΠΑ να υπογράψει. Όπως η Γερμανία στις Βερσαλλίες…

 

Οι διαφορές όμως ανάμεσα στο τότε και στο σήμερα είναι σημαντικές. Ο αποκλεισμός δεν μπορεί να εφαρμοστεί ασφυκτικά πάνω στα σύνορα του Ιράν. Το Πακιστάν, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, η Ρωσία, η Τουρκία και τα λοιπά κράτη που μοιράζονται κοινά σύνορα με το Ιράν δεν είναι τόσο εξαρτημένα από την Ουάσιγκτον, ώστε να εφαρμόζουν κατά γράμμα τις εντολές της. Το 2026 δεν μοιάζει ως προς αυτό με το 1918. Επιπλέον σήμερα δεν υπάρχει το “όραμα” της αυτοδιάθεσης των λαών και όλα τα συναφή μεγαλόστομα που στα 1918 ωθούσαν στην διάλυση των Αυτοκρατοριών, με την προσδοκία ανάδειξης εθνικών κρατών – άσχετα αν στην Εγγύς και τη Μέση Ανατολή τα κράτη αυτά μετατράπηκαν συλλήβδην σε αποικίες.

 

Το Ιράν δεν είναι αυτοκρατορία, είναι κράτος. Από ό,τι μπορούμε δε να αντιληφθούμε ελάχιστα συγκινούν οι περί ανεξαρτησίας, ελευθερίας και δημοκρατίας παραινέσεις του Ισραήλ (αν είναι δυνατόν!) και των ΗΠΑ (επίσης αν είναι δυνατόν!) στις εθνότητες που συνευρίσκονται στο Ιράν, ή ακόμα και στις κοινωνικές ομάδες που έχουν στραμμένες τις προτιμήσεις τους προς την Δύση. Οι συνταγές του 1918 δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες και στις συνθήκες του 2026. Για τον λόγο αυτό δεν πετυχαίνουν. Ας ελπίσουμε ότι η αποτυχία των προτύπων του 1918 να μην οδηγήσει στην υιοθέτηση των μεθόδων του 1945. Στον δια των πυρηνικών όπλων εκβιασμό της νίκης και της ισραηλο-αμερικανικής “ειρήνης” στην περιοχή… 

 

πηγή

Οταν ο Μέγας Αλέξανδρος περνούσε τα Στενά του Ορμούζ

To 325 π.Χ ο Μέγας Αλέξανδρος ξεκινάει την επιστροφή του προς τα δυτικά από την Ινδία. Το όραμά του πλέον δεν περιοριζόταν στην κατάκτηση νέων εδαφών, αλλά επεκτεινόταν στην εξερεύνηση των θαλάσσιων οδών. Ενώ ο ίδιος οδηγούσε το κύριο σώμα του στρατού μέσα από την εφιαλτική έρημο της Γεδρωσίας, ανέθεσε στον στενό του φίλο και ναύαρχο Νέαρχο, την αποστολή να πλεύσει από τις εκβολές του Ινδού ποταμού προς τον Ευφράτη. 

 

Επρόκειτο για μια ναυτική αποστολή, από τις πλέον επικίνδυνες και σημαντικές της αρχαιότητας. Ο Νέαρχος έπρεπε να χαρτογραφήσει άγνωστες ακτές, να βρει πηγές πόσιμου νερού και να εξασφαλίσει τον ανεφοδιασμό του στόλου σε ένα εχθρικό και άγνωστο περιβάλλον. 

 

Αφιξη στην Αρμόζεια

 

Σύμφωνα με τον Αρριανό (στο λιγότερο γνωστό έργο του «Ινδική»), ο στόλος του Νεάρχου αφού διέσχισε τις ακτές της Μακράνης, έφτασε σε μια περιοχή της Περσίας που ονομαζόταν Αρμόζεια. Περιγραφόταν μάλιστα ως εύφορη και πλούσια γη και αποτελούσε ευχάριστη αντίθεση με τις άγονες ακτές που είχαν συναντήσει οι έλληνες στρατιώτες προηγουμένως. Είχε καρποφόρα δέντρα, νερά και αμπέλια, αλλά καθόλου ελαιόδεντρα, σύμφωνα με μια παρατήρηση του Νεάρχου στο ημερολόγιό του.

 

Η τοποθεσία της αρχαίας Αρμοζείας ταυτίζεται με την περιοχή γύρω από τον ποταμό Ανάνη (ή Ανδάμη), ο οποίος εκβάλλει στον Περσικό Κόλπο. Σύμφωνα με ιστορικές πηγές, όπως ο William Vincent και καταγραφές του εκδοτικού οίκου Brill (από τους σημαντικότερους για τις Ανθρωπιστικές Σπουδές), η αρχαία πόλη βρισκόταν στην ηπειρωτική χώρα, κοντά στη σημερινή πόλη Μινάμπ, στην περιοχή της Καρμανίας.

 

Εκεί ο Νέαρχος αγκυροβόλησε τον στόλο του αναζητώντας εφόδια και πληροφορίες για την τύχη του Αλέξανδρου. Ο ίδιος ο Νέαρχος περιγράφει ότι από εκείνο το σημείο μπορούσαν να δουν απέναντι το ακρωτήριο της Αραβίας (Μακέτα, σημερινό Musandam του Ομάν), επιβεβαιώνοντας ότι βρισκόταν στη στενωπό.

 

Η Αρμόζεια δεν ήταν απλώς ένας σταθμός ανάπαυσης. Ηταν το κλειδί για τον έλεγχο του θαλάσσιου περάσματος που σήμερα ονομάζουμε Στενά του Ορμούζ. Ο Αρριανός και ο Ονησίκριτος, για παράδειγμα, τονίζουν τη σημασία της περιοχής ως εμπορικού κόμβου.

 

Η τοποθεσία της πόλης αναφέρεται αργότερα από τον Πτολεμαίο, αν και με κάποιες γεωγραφικές αποκλίσεις, ενώ ο Αμμιανός Μαρκελλίνος την ονομάζει πιθανώς Ερμούπολη. Είναι ενδιαφέρον ότι το όνομα «Ορμούζ» αρχικά αναφερόταν στην πόλη που βρισκόταν στην ηπειρωτική στεριά. Ωστόσο, γύρω στο 1300 μ.Χ., λόγω των συνεχών επιδρομών από μογγολικά φύλα και της ανάγκης για καλύτερη άμυνα, η εμπορική δραστηριότητα και ο οικισμός μεταφέρθηκαν στο μικρό νησί που βρίσκεται απέναντι, το οποίο γνωρίζουμε σήμερα ως Νησί Ορμούζ. Αυτή η μετακίνηση μετέτρεψε το νησάκι στον σημαντικότερο εμπορικό κόμβο της Περσίας κατά τον Μεσαίωνα, συνδέοντας την Ανατολική Ασία και την Κίνα με τη Δυτική Ασία.

 

Συνάντηση Νέαρχου και Αλεξάνδρου

 

Ενα από τα πιο συγκινητικά επεισόδια της αρχαίας ιστορίας εκτυλίχθηκε στην περιοχή της Αρμοζείας. Ο Νέαρχος, αφού αποβιβάστηκε, έμαθε ότι ο Αλέξανδρος βρισκόταν μόνο λίγες ημέρες μακριά στην ενδοχώρα. Αποφάσισε, λοιπόν, να τον συναντήσει αυτοπροσώπως. Οταν όντως συναντήθηκαν, ο Αλέξανδρος, βλέποντας τον Νέαρχο σε άθλια κατάσταση από τις κακουχίες, φοβήθηκε ότι ο στόλος είχε χαθεί. Οταν έμαθε ότι τα πλοία ήταν ασφαλή, λέγεται ότι δάκρυσε από χαρά, δηλώνοντας ότι αυτή η είδηση του έδινε μεγαλύτερη ικανοποίηση και από την κατάκτηση της Ασίας.

 

Ο στρατηλάτης και ο ναύαρχος είχαν πιθανότατα αντιληφθεί την εξαιρετική σημασία της συγκεκριμένης γεωγραφικής θέσης. Η αρχαία Αρμόζεια, άλλωστε, υπήρξε ο προπομπός μιας τεράστιας εμπορικής αυτοκρατορίας. Αν και ο Αρδασίρ Α’ της δυναστείας των Σασσανιδών πιστώνεται συχνά με την επανίδρυση ή την ενίσχυση της πόλης, οι μαρτυρίες του Αρριανού και των συντρόφων του Αλεξάνδρου αποδεικνύουν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η περιοχή ήταν ήδη ένας ακμάζων κόμβος αιώνες πριν. Η ιστορική συνέχεια από τον Νέαρχο στον Πτολεμαίο και τελικά στο μεσαιωνικό Ορμούζ, αποτελεί ένα παράδειγμα του πώς η γεωγραφία καθορίζει τη μοίρα των εθνών και του παγκόσμιου εμπορίου.

 

Protagon

Κυπριακή Δημοκρατία: Νησιωτική χώρα χωρίς… ακτογραμμές

Γράφει η Φανούλα Αργυρού*

 

Στις 19.5.2016, κατόπιν έρευνάς μου δημοσίευσα στη «Σημερινή» το άρθρο «Νησιωτική χώρα χωρίς… ακτογραμμές».

https://www.sigmalive.com/simerini/politics/333066/nisiotiki-xora-xoris-aktogrammes

 

Στο άρθρο παρουσίασα τις στατιστικές των ακτογραμμών της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπως μου τις έδωσαν οι Αρχές των Βρετανικών Βάσεων, κατόπιν αίτησής μου στο Υπουργείο Άμυνας της Βρετανίας.

 

(Σήμερα, 10 χρόνια αργότερα, αναδημοσιεύω τις πληροφορίες οι οποίες περιλαμβάνονται και στο βιβλίο μου «Διζωνική vs Δημοκρατία 1955- 2019», για ενημέρωση των όσων δεν γνωρίζουν και κυρίως των νεότερων εντός και εκτός Κύπρου).

 

Όπως μας ενημέρωσαν επίσημα οι βρετανικές Αρχές:

 

Η Κυπριακή Δημοκρατία ελέγχει μόνον 316.19 χιλιόμετρα της ακτογραμμής της νήσου και η κατοχική Τουρκία 420.55!

 

Η δημοσίευση επισπεύσθηκε τότε, λόγω των πρόσφατων νέων τουρκικών προκλήσεων εις βάρος της κυπριακής ΑΟΖ, με την επιστολή του Μόνιμου Αντιπροσώπου της Άγκυρας, Χαλίπ Τσεβίκ, προς τον ΓΓ του ΟΗΕ, ημερ. 28 Απριλίου 2016, όπου ανέφερε ότι η Τουρκία είναι η χώρα με τη μεγαλύτερη ηπειρωτική ακτογραμμή στην Ανατολική Μεσόγειο κ.λπ. («Σημερινή», 13.5.2016, Μάριος Πούλλαδος).

 

Εξηγούμαι:

 

Στις 22.3.2016 απευθύνθηκα, ταυτόχρονα, στο Υπ. Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας και στο Υπ. Άμυνας στο Λονδίνο, ζητώντας βάσει του βρετανικού Νόμου του 2000 περί Πληροφόρησης (Freedom of Information Act 2000), να ενημερωθώ για τις στατιστικές που διατηρούν οι βρετανικές Αρχές, σχετικά με τις ακτογραμμές της Κυπριακής Δημοκρατίας.

 

Η αίτηση έγινε βάσει τού ότι το Ηνωμένο Βασίλειο είναι εγγυήτρια δύναμη της Κυπριακής Δημοκρατίας με τη Συνθήκη Εγγυήσεως του 1960, ως ιδιοκτήτης δύο «Κυρίαρχων Περιοχών των Βάσεων» στο νησί (*) με τη Συνθήκη Εγκαθίδρυσης του 1960 και ως συνεταίρος της Κυπριακής Δημοκρατίας με τη Συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (τότε ακόμα δεν είχαμε το Brexit), ως επίσης και συνδρομήτρια χώρα στην Ειρηνευτική Δύναμη των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο.

 

Η αίτηση απαντήθηκε δεόντως στις 11.4. 2016 με ηλεκτρονικό μήνυμα και προτού κλείσει ένας μήνας από την ημέρα της αίτησης, από το Αρχηγείο της Διοίκησης των Βρετανικών Περιοχών των Βάσεων με τις απαντήσεις στις 8 ερωτήσεις μου.

 

Βάσει των επίσημων στατιστικών στοιχείων που μας έδωσαν οι βρετανικές Αρχές, η Κυπριακή Δημοκρατία ελέγχει μόνον 316.19 χιλιόμετρα ακτογραμμής από τα συνολικά 821.97 χιλιόμετρα που ορίστηκαν ότι έχει η νήσος Κύπρος με τη Συνθήκη Εγκαθίδρυσης του 1960, ενώ η κατοχική δύναμη εισβολής (Τουρκία) από τον καιρό της εισβολής το 1974 ελέγχει 420.55 χιλιόμετρα!

 

Σημειώνεται εδώ ότι, αν το «Σχέδιο Ανάν» γινόταν αποδεκτό, η ακτογραμμή που προνοείτο να επέστρεφαν οι Βρετανοί και οι Τούρκοι ήταν συγκριτικά ελάχιστη.

 

«Ερώτηση 1 - Ποιο το μήκος της ακτογραμμής της νήσου Κύπρου, όπως η νήσος ορίστηκε με τη Συνθήκη Εγκαθίδρυσης του 1960;

Απάντηση - 821.97 χιλιόμετρα ή 510.75 μίλια.

 

Ερώτηση 2 - Ποιο το συνολικό μήκος της ακτογραμμής της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπως ορίστηκε η Δημοκρατία με τη Συνθήκη Εγκαθίδρυσης του 1960;

Απάντηση - 745.89 χιλιόμετρα ή 463.47 μίλια

 

Ερώτηση 3 - Ποιο το συνολικό μήκος της ακτογραμμής της Κυρίαρχης Περιοχής της Βάσεως Ακρωτηρίου, όπως αυτή ορίστηκε στη Συνθήκη Εγκαθίδρυσης;

Απάντηση - 53.11 χιλιόμετρα ή 32.99 μίλια.

 

Ερώτηση 4 - Ποιο το συνολικό μήκος της ακτογραμμής της Κυρίαρχης Περιοχής της Βάσεως Δεκέλειας, όπως αυτή ορίστηκε στη Συνθήκη Εγκαθίδρυσης;

Απάντηση - 22.98 χιλιόμετρα ή 14.28 μίλια.

 

Ερώτηση 5 - Ποιο το συνολικό μήκος της ακτογραμμής της Κυπριακής Δημοκρατίας υπό κατοχή από την Τουρκία, από τον καιρό της τουρκικής εισβολής το 1974 (παρακαλώ δώστε ξεχωριστούς αριθμούς για τις ακτογραμμές (α) της υπό κατοχή περιοχής βόρεια της ‘‘νεκρής ζώνης’’ των Ηνωμένων Εθνών, η οποία επεκτείνεται από βορειο-δυτικά στα νοτιο-ανατολικά της Κυπριακής Δημοκρατίας, και (β) του υπό κατοχή θυλακίου των Κοκκίνων στα βορειο-δυτικά της Δημοκρατίας).

Απάντηση - α) 420.55 χιλιόμετρα ή 261.32 μίλια, β) 4.94 χιλιόμετρα ή 3.07 μίλια.

 

Ερώτηση 6 - Ποιο είναι το συνολικό μήκος της ακτογραμμής της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία δεν βρίσκεται υπό κατοχή από την Τουρκία από τον καιρό της τουρκικής εισβολής το 1974 και δεν αποτελεί μέρος της ‘‘νεκρής ζώνης’’ των Ηνωμένων Εθνών; Με άλλα λόγια, ποιο το συνολικό μήκος της ακτογραμμής της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία βρίσκεται υπό τον αποτελεσματικό έλεγχο της Κυπριακής Δημοκρατίας;

Απάντηση - 316.19 χιλιόμετρα ή 196.47 μίλια

 

Ερώτηση 7 - Ποιο το μέγεθος της ακτογραμμής της ‘‘νεκρής ζώνης’’ των Ηνωμένων Εθνών: (α) προς τα δυτικά των Κοκκίνων, (β) προς τα ανατολικά των Κοκκίνων, (γ) προς τα ανατολικά του Κάτω Πύργου και (δ) προς τα βόρεια της Δεκέλειας;

Απάντηση - α) 0.89 χιλιόμετρα ή 0.55 μίλια, β) 0.64 χιλιόμετρα ή 0.4 μίλια, γ) 1.35 χιλιόμετρα ή 0.84 μίλια, δ) 1.33 χιλιόμετρα ή 0.82 μίλια.

 

Ερώτηση 8 - Παρακαλώ προμηθεύστε με αντίγραφα επισήμων χαρτών που καθορίζουν αυτές τις αποστάσεις που αναφέρονται πιο πάνω.

Απάντηση - Δεν έχουμε χάρτες που δείχνουν αυτές τις αποστάσεις».

 

Καμία απάντηση από την Κυπριακή Δημοκρατία

 

Στις 18.4.2016, το ίδιο ερωτηματολόγιο είχε σταλεί με ηλεκτρονικό μήνυμα και στον Ανώτερο Χαρτογράφο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στις 10.5.2016, και εφόσον μέχρι τότε δεν είχα πάρει καμία απάντηση, ούτε ενημέρωση παραλαβής του μηνύματος, το μήνυμα εστάλη ξανά (στις 10 Μαΐου 2016)…

 

Στην επιστολή μου, ημερ. 10.5. 2016, είχα επισημάνει ότι ανέμενα να λάβω τις πληροφορίες που ζήτησα μέχρι τις 18.5. 2016, έναν μήνα μετά την αρχική μου αίτηση (18 Απριλίου 2016), εφόσον αυτό καθορίζει η παράγραφος 3.2 του άρθρου 3 της Ευρωπαϊκής Οδηγίας…

 

Στις 20.5.2023 (7 χρόνια αργότερα), ο «Φιλελεύθερος» δημοσίευσε το κείμενο «Έτσι άλλαξε η Κύπρος σε 92 χρόνια – Ο πληθυσμός του νησιού». Αναφέρθηκε σε επιστολή του Υπουργείου Εξωτερικών, 1.6.2005, προς κρατικές υπηρεσίες, σε μελέτη του κ. Λουκά Παρτασίδη, και στην οποία σημειωνόταν ότι το ποσοστό της ακτογραμμής στις κατεχόμενες περιοχές είναι 409 χιλιόμετρα ή 51,3% των ακτογραμμών της Κύπρου, υπό τον έλεγχο της Κυπριακής Δημοκρατίας 307 χιλιόμετρα ή ποσοστό 38,5%, στη «νεκρή ζώνη» 3,6 χιλιόμετρα ακτογραμμής (0,4%) ενώ οι Βρετανικές Βάσεις ελέγχουν 76,3 χιλιόμετρα ή ποσοστό 9,6% της ακτογραμμής του νησιού. …

 

Αν και η διαφορά είναι πολύ μικρή από τη στατιστική των Βρετανών στις 25.5.2023, έγραψα στο Υπ. Εξωτερικών ζητώντας αντίγραφο της σχετικής επιστολής του ΥΠΕΞ, αλλά δεν πήρα και πάλι απάντηση…

 

(*) Σημειώνεται ότι δύο χρόνια αργότερα: Αποικιακά κατάλοιπα οι βρετανικές περιοχές των στρατιωτικών Βάσεων Ακρωτηρίου και Δεκέλειας - Απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Supreme Court), 30 Ιουλίου 2018

http://www.bailii.org/ew/cases/EWCA/Civ/2017/397.html

https://simerini.sigmalive.com/article/2026/1/23/apoikiaka-kataloipa-oi-bretanikes-baseis-me-apophase-tou-anotatou-dikasteriou/

 

*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος

 

πηγή 

Κοίτα τον φίλο σου και θα δεις ποιος είσαι!...

Γράφει ο Γιώργος Πιπερόπουλος

 

Αφήνω σήμερα στην άκρη τα κοινωνικό-οικονομικό-πολιτικά θέματα φίλες και φίλοι αναγνώστες που θα φουντώσουν εντυπωσιακά σύντομα και καλώ την προσοχή σας σε ένα διαχρονικά και διαπροσωπικά σημαντικό θέμα: την φιλία!..

 

Ξεκινώ με αυτό που έγραψε ο Επίκουρος:

 

«Όπως η αρετή έτσι και η φιλία δεν μπορεί να χωριστεί από την ηδονή. Επειδή η μοναξιά και η ζωή χωρίς φίλους είναι γεμάτη επιβουλές και κινδύνους, η ίδια η λογική υπαγορεύει να αποκτήσουμε φιλίες. Όταν τις αποκτήσουμε ο νους αισθάνεται ασφάλεια. Και όπως η εχθρότητα, ο φθόνος και η περιφρόνηση αντιμάχονται την ηδονή, έτσι και οι φιλίες είναι οι πιο πιστές εγγυήτριες και γεννήτριες ηδονής τόσο για εμάς τους ίδιους όσο και για τους φίλους μας.»

 

Κλείνω προσθέτοντας την επίσης δική του εντυπωσιακή πρόταση:

«Δεν πρέπει να μας απασχολεί τι τρώμε και τι πίνουμε, αλλά με ποιους τρώμε και με ποιους πίνουμε!…»

 

Οι αρχαίοι έλεγαν «ο φίλος τον φίλο εν πόνοις και κινδύνοις ου λείπει…», και εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες συνηθίζουμε να λέμε «πες μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι…».

 

Σας ξαφνιάζω σήμερα προτρέποντάς σας «κοίτα τον φίλο σου για να δεις ποιος είσαι!…».

 

Στην εποχή μας, εγωπάθεια, κυνισμός και συναισθηματική ρηχότητα, συνεπικουρούμενα και από την οικονομική δυσπραγία, τη διάχυτη πλέον για όλους επαγγελματική και ψυχολογική ανασφάλεια και το υπαρξιακό άγχος, αντί να δρουν θετικά και να μας καθοδηγούν στη σύναψη φιλικών σχέσεων (που θα βοηθήσουν να μειωθεί η οδυνηρή μοναξιά και η αλλοτρίωσή μας), δυστυχώς δρουν ανασταλτικά, εντείνοντας την απομόνωσή μας, διογκώνοντας επικίνδυνα την εσωστρέφειά μας και τις εξαρτήσεις μας από το εντυπωσιακό μέσο μαζικής επικοινωνίας (προτιμώ τον τίτλο «Μαζικού Εκμαυλισμού»), την τηλεόραση.

 

Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον και η διαπίστωση του Αριστοτέλη για την «αγελαία φύση» μας επιβεβαιώνεται με διαπιστώσεις κοινωνιολογικών και ψυχολογικών ερευνών καθώς κρίνεται ότι δεν επαρκεί η διαπίστωση ούτε και η ανάλυση των απώτερων νοημάτων που περικλείονται στην παροιμιακή φράση «όμοιος ομοίω αεί πελάζει…».

 

Τρία πρόσθετα ερωτήματα σχετίζονται με τη διαχρονική ισχύ αυτής της θέσης: γιατί, πότε και με ποιες συγκεκριμένες συνθήκες «ο όμοιος πηγαίνει στον όμοιο…».

 

Γιατί κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο μέσα από το ευρύτερο περιβάλλον των γνωριμιών μας απολήγει να γίνει επιστήθιος φίλος, εραστής ή ακόμη και σύζυγός μας;

 

Σίγουρα, το γεγονός ότι το συγκεκριμένο άτομο μας ικανοποιεί συνιστά τη βάση σύναψης φιλίας. Είναι κοινής αποδοχής η διαπίστωση ότι μόνο άτομα με ψυχολογικά προβλήματα θα επέλεγαν για σύντροφό τους άτομα που τα «τιμωρούν» και, έστω αν όλοι μας γνωρίζουμε τέτοιες περιπτώσεις, ουσιαστικά αυτές επιβεβαιώνουν και δεν αναιρούν τον κανόνα.

 

Μοιάζει η επιλογή ενός φίλου (ή μιας φίλης, ακόμη και συντρόφων), σύμφωνα με τις σύγχρονες ψυχοκοινωνικές θεωρίες, σε πολλές της διαστάσεις, με την οικονομική συνεργασία ή συναλλαγή χωρίς βέβαια να χαρακτηρίζεται από την ψυχρότητα ή την πεζότητα των οικονομικών παραμέτρων.

 

Πριν πολλά χρόνια, σε επιστημονικό συνέδριο στην Αυστρία έφτασα σε σημείο να λογομαχήσω με Ελβετό συνάδελφο, όταν ανερυθρίαστα, κατά την αρχική εκτίμησή μου, υποστήριξε ότι «η φιλία μοιάζει με έναν τραπεζικό λογαριασμό».

 

Σηκώθηκα να τον επιπλήξω, αλλά με καθησύχασε υπενθυμίζοντάς μου το κλασικό μας «πάταξον μεν, άκουσον δε!…»

 

Επέμενε ο Hans (έκτοτε αγαπητός και καλός φίλος) ότι «όπως και με τους τραπεζικούς λογαριασμούς, έτσι και με τη φιλία δεν μπορεί κανείς να κάνει ΜΟΝΙΜΩΣ αναλήψεις, εάν δεν κάνει πού και πού και… καταθέσεις!».

Σωστό!..

 

Επιλέγουμε για σύντροφο και φίλο το άτομο που μας προσφέρει περισσότερα από όσο μας κοστίζει… Θεωρητικά αυτή η επιλογή μας καθορίζεται από τις αξίες που ενσαρκώνονται στο πρόσωπο που επιλέγουμε και εξηγώ παρακάτω:

 

Διαλέγοντας ένα άτομο που είναι ενδιαφέρον, διαθέτει πλούσια φαντασία και έχει τις δυνατότητες να μας εισαγάγει σε νέους κύκλους γνωριμιών ή δραστηριότητες, ενεργούμε με βάση το κριτήριο της «ερεθιστικής του αξίας».

 

Όταν το πρόσωπο είναι συνεργάσιμο και μας βοηθά, διαθέτει μπόλικο ενθουσιασμό και θυσιάζει για εμάς ώρες και ενέργεια υποβοηθώντας μας να επιτύχουμε τους στόχους μας, τότε ενεργούμε με βάση «τη χρησιμότητά του».

 

Τελικά, το άτομο που μας συμπαραστέκεται, μας ενθαρρύνει στις δύσκολες στιγμές μας και μας επιβραβεύει αναγνωρίζοντας τις επιτυχίες μας, το επιλέγουμε για φίλο επειδή ενισχύει «το ψυχολογικό μας εγώ».

 

Στην ψυχοδυναμική θεωρία καθοριστικό ρόλο και στοιχείο αποτελεί και η βιωματική υποσυνείδητη οντότητα του ατόμου. Προσωπικά ανήκω σε εκείνη την ομάδα επιστημόνων της συμπεριφοράς, κοινωνιολόγων και ψυχολόγων που υιοθετούμε τις θέσεις του Σωκράτη και του Πλάτωνα, ότι στο κάθε άτομο υπάρχει ένα συγκεκριμένο αρχέτυπο, ένα είδος «ιδεώδους εαυτού» αναφορικά με άνδρες και γυναίκες που του ταιριάζουν.

 

Το κλασικό λαϊκό απόφθεγμα δηλώνει ευρηματικά «πες μου τον φίλο σου να σου πω ποιος ή ποια είσαι» και, με το σημερινό άρθρο μου, προτείνω εφεξής να λέμε «κοίτα τον φίλο σου για να δεις ποιος είσαι!…».

 

Κοιτώντας τον φίλο σου θα μπορέσεις να αξιολογήσεις τα δικά σου βιώματα, συμπλέγματα, ανάγκες και διαδικασίες που σε οδήγησαν στη συγκεκριμένη επιλογή σου…

 

Και όπως διαπιστώνω, και υποθέτω το διαπιστώνετε και εσείς ότι συμβαίνει συχνά στις μέρες μας να είσαι «ά-φιλος»,ή «ά-φιλη», τότε το θέμα απαιτεί πολύ ψάξιμο, σε κάποιες περιπτώσεις ίσως και βοήθεια ειδικού στις ανθρώπινες σχέσεις, καθώς τη σύγχρονη μοναξιά των Ελλήνων δεν «γεμίζει» με τηλεόραση και βίντεο που δεν ικανοποιούν τις ψυχοκοινωνικές μας ανάγκες για αυθεντική ανθρώπινη επαφή. Σταματήστε να ζείτε κλεισμένοι στο «ά-φιλο» κλουβί σας!…

Η ιστορία του Γιώργου και η δύναμη της αλληλεγγύης

Φίλες και φίλοι, Χριστός Ανέστη,

 

(συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησής μας με την έκκληση για τον Γιώργο ΕΔΩ) 

 

Δεν σας γράψαμε τότε απλώς για να ενημερώσουμε. Σας γράψαμε γιατί ένας νέος άνθρωπος, ο Γιώργος, 27 ετών, βρέθηκε ξαφνικά μπροστά σε μια σκληρή και απρόβλεπτη πραγματικότητα, σε μια μάχη που δεν διάλεξε αλλά έπρεπε να δώσει. Μια σπάνια και σοβαρή πάθηση στο εσωτερικό μέρος του αυτιού του έφερε την υγεία του σε οριακό σημείο, με βαριές επιπλοκές και με τον χρόνο να πιέζει ασφυκτικά. Η μόνη του ελπίδα ήταν ένα δύσκολο και εξειδικευμένο χειρουργείο στο εξωτερικό, στο Birmingham της Αγγλίας, ένα χειρουργείο που έπρεπε να γίνει άμεσα για να μην χαθεί πολύτιμος χρόνος. Και τότε υψώθηκε μπροστά του ένα εμπόδιο που δεν είχε σχέση με την ιατρική, αλλά με την πραγματικότητα που όλοι γνωρίζουμε: το κόστος. Ένα ποσό που καμία οικογένεια δεν μπορεί να καλύψει μόνη της, ένα βάρος που δεν αντιμετωπίζεται με ευχές ή λόγια, αλλά μόνο με πράξεις. 

 

Σας καλέσαμε τότε να σταθείτε δίπλα του, όχι με πίεση αλλά με καρδιά, να δώσετε ο καθένας ό,τι μπορεί, γιατί η αλήθεια είναι απλή και βαθιά: δεν χρειάζονται λίγοι με πολλά, χρειάζονται πολλοί με λίγα. Και εσείς ανταποκριθήκατε. Σταθήκατε. Δώσατε. Δεν προσπεράσατε. Δεν είπατε «κάποιος άλλος θα βοηθήσει». Κάνατε αυτό που δίνει νόημα στη λέξη άνθρωπος. 

 

Σήμερα, σας γράφουμε για να σας πούμε ότι αυτή η ανταπόκριση δεν ήταν απλώς συγκινητική, ήταν καθοριστική. Χάρη σε εσάς, το απαιτούμενο ποσό συγκεντρώθηκε. Χάρη σε εσάς, ο Γιώργος έχει πλέον τη δυνατότητα να μεταβεί στο εξωτερικό τις επόμενες ημέρες και να υποβληθεί εγκαίρως στο χειρουργείο που χρειάζεται. Χάρη σε εσάς, εκεί όπου υπήρχε αγωνία, υπάρχει πλέον ελπίδα. Και μαζί με αυτή την ευγνωμοσύνη, οφείλουμε να σας ενημερώσουμε με καθαρότητα και σεβασμό ότι η οικονομική ανάγκη που υπήρχε έχει πλέον καλυφθεί και δεν χρειάζεται να σταλούν άλλα χρήματα για τον συγκεκριμένο σκοπό. Αυτό που ζητήθηκε, δόθηκε. Αυτό που φαινόταν βαρύ, μοιράστηκε. Και αυτό που έμοιαζε αδύνατο, έγινε εφικτό μέσα από την κοινή στάση όλων σας. Δεν πρόκειται απλώς για μια επιτυχημένη συγκέντρωση χρημάτων. Πρόκειται για μια πράξη που αποδεικνύει ότι η αλληλεγγύη δεν είναι ιδέα αλλά πραγματικότητα όταν γίνεται πράξη. Και αυτό είναι που θέλαμε να σας πούμε σήμερα: ότι ήσασταν παρόντες σε μια στιγμή που είχε σημασία. Και αυτή η παρουσία… σώζει.

 

Αυτό που ζήσαμε όλοι μαζί αυτές τις ημέρες δεν είναι απλώς μια ιστορία βοήθειας που είχε αίσιο τέλος. Είναι κάτι περισσότερο. Είναι μια ζωντανή απόδειξη ότι, ακόμη και μέσα σε έναν κόσμο που συχνά μοιάζει κουρασμένος, απομακρυσμένος και αδιάφορος, υπάρχει ακόμη κάτι που δεν έχει χαθεί: η δυνατότητα του ανθρώπου να σταθεί δίπλα στον άνθρωπο. Όταν σας γράψαμε για τον Γιώργο, δεν γνωρίζαμε ποια θα είναι η ανταπόκριση. Δεν γνωρίζαμε αν θα προλάβουμε τον χρόνο, αν θα καλυφθεί το ποσό, αν θα υπάρξει αυτή η σιωπηλή αλλά καθοριστική κίνηση καρδιάς που δεν φαίνεται αλλά αλλάζει τα πάντα. Και όμως, εσείς αποδείξατε ότι αυτή η κίνηση υπάρχει. Δεν απαντήσατε με λόγια, αλλά με πράξεις. Δεν αναζητήσατε εξηγήσεις, αλλά τρόπους να βοηθήσετε. Και μέσα από αυτή τη στάση, κάτι που έμοιαζε αδύνατο, έγινε πραγματικότητα. 

 

Ο Γιώργος δεν είναι πια μόνος σε αυτή τη δοκιμασία. Κουβαλά μαζί του κάτι που δεν μετριέται σε αριθμούς: τη στήριξη, την προσευχή και την έμπρακτη αγάπη τόσων ανθρώπων που δεν τον γνώριζαν, αλλά τον ένιωσαν ως δικό τους. Αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό που πρέπει να κρατήσουμε. Ότι η ζωή του κάθε ανθρώπου δεν είναι μια υπόθεση απομονωμένη. Είναι κάτι που μας αφορά όλους. Γιατί η αξία της δεν καθορίζεται από το αν τον γνωρίζουμε, αλλά από το ότι είναι άνθρωπος. Και αυτό ακριβώς υπηρέτησε το Δίκτυο Ελληνισμού από την πρώτη στιγμή και συνεχίζει να υπηρετεί: την πίστη ότι κάθε ανθρώπινη ζωή είναι ιερή και ανεκτίμητη, ανεξάρτητα από το ποιος είναι, από πού προέρχεται ή τι έχει περάσει. 

 

Αυτό που έγινε για τον Γιώργο είναι μια υπενθύμιση. Ότι μπορούμε, όταν θέλουμε, να υπερβούμε τον εαυτό μας. Να δώσουμε από το λίγο μας και να το δούμε να γίνεται πολύ. Να ενώσουμε μικρές πράξεις και να δημιουργήσουμε κάτι που μόνοι μας δεν θα μπορούσαμε ποτέ. Και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο μήνυμα αυτής της προσπάθειας: ότι η ελπίδα δεν είναι κάτι αφηρημένο. Είναι κάτι που χτίζεται, πράξη την πράξη, άνθρωπο τον άνθρωπο. Σήμερα, καθώς ο Γιώργος ετοιμάζεται να ταξιδέψει για το χειρουργείο του, δεν φεύγει μόνος. Φεύγει με τη δύναμη όλων σας. 

 

Με τη βεβαιότητα ότι υπάρχουν άνθρωποι που στάθηκαν δίπλα του την πιο κρίσιμη στιγμή. Και αυτό… είναι κάτι που δεν ξεχνιέται. Σας ευχαριστούμε από καρδιάς για όσα κάνατε. Και σας ευχαριστούμε όχι μόνο για τη βοήθεια, αλλά για το παράδειγμα που δώσατε. Γιατί αυτό που αποδείξατε είναι ότι, όταν χρειαστεί, μπορούμε να γίνουμε ο ένας για τον άλλον αυτό που πραγματικά έχει σημασία: στήριγμα, ελπίδα και ζωή.

 

Φίλες και φίλοι,

 

Ίσως τελικά αυτό που ζήσαμε να μην αφορά μόνο έναν άνθρωπο, μια ασθένεια ή μια ανάγκη που καλύφθηκε εγκαίρως. Ίσως αυτό που συνέβη να είναι κάτι βαθύτερο, κάτι που μας ξεπερνά και ταυτόχρονα μας αποκαλύπτει. Γιατί μέσα σε αυτή τη δοκιμασία δεν φάνηκε μόνο η αγωνία, αλλά και η απάντηση. Δεν φάνηκε μόνο η αδυναμία, αλλά και η δύναμη που γεννιέται όταν οι άνθρωποι ενώνονται.

 

Σε έναν κόσμο όπου συχνά κυριαρχεί η απόσταση, η καχυποψία και η αδιαφορία, εσείς αποδείξατε ότι υπάρχει ακόμη ένας άλλος τρόπος. Ότι υπάρχει ακόμη η δυνατότητα να δούμε τον πόνο του άλλου και να μην τον προσπεράσουμε. Να σταθούμε, να συμμεριστούμε, να δώσουμε. Και αυτό… δεν είναι μικρό.

 

Γιατί κάθε φορά που ένας άνθρωπος σώζεται, δεν σώζεται μόνος του. Σώζεται μαζί του κάτι από όλους μας. Σώζεται η εμπιστοσύνη ότι δεν είμαστε μόνοι. Σώζεται η ελπίδα ότι ο κόσμος δεν έχει χάσει το νόημά του.

 

Ο Γιώργος θα προχωρήσει τώρα στον δρόμο της θεραπείας του. Όμως αυτό που θα τον συνοδεύει δεν είναι μόνο η ιατρική φροντίδα. Είναι η παρουσία σας. Η αγάπη σας. Η σιωπηλή δύναμη που του δώσατε χωρίς να τον γνωρίζετε. Η προσευχή σας. Τι κερί που θα ανάψετε.

 

Και ίσως αυτό είναι το πιο σημαντικό που μπορούμε να κρατήσουμε:

Ότι, όταν έρχεται η στιγμή, μπορούμε να γίνουμε ο ένας για τον άλλον αυτό που πραγματικά χρειάζεται. Όχι με μεγάλα λόγια, αλλά με απλές πράξεις που έχουν βάρος και αλήθεια.

 

Σας ευχαριστούμε.

Όχι μόνο για όσα προσφέρατε, αλλά για αυτό που αποδείξατε ότι είμαστε ακόμη ικανοί να γίνουμε.

 

Με εκτίμηση και ευγνωμοσύνη.

 

Σας ευχαριστούμε για την στήριξή σας.

Για τα Δίκτυο Ελληνισμού,

 

Μάρκος Χρηστίδης, Πρόεδρος

Γιώργος Παύλος, ιδρυτής Δικτύου Ελληνισμού