Η ανθρωπότητα σε σταυροδρόμι: Ο «Τραμπισμός» και η ανάγκη για μια αυτόνομη Ευρώπη.

Γράφει ο Γιώργος Βενετσάνος

 

Βρισκόμαστε πλέον στον δεύτερο χρόνο της προεδρίας Τραμπ και η ανθρωπότητα φαίνεται να διανύει μια εξαιρετικά επικίνδυνη στροφή. Ο «τραμπισμός» μετουσιώνεται σταδιακά σε ένα κυρίαρχο δόγμα, όπου η ισχύς του ισχυρότερου υποκαθιστά το Διεθνές Δίκαιο και ο κυνισμός παραμερίζει τη νομιμότητα. Στο επίκεντρο αυτής της πολιτικής βρίσκονται τα συμφέροντα των κολοσσών της πολεμικής βιομηχανίας και των ορυκτών καυσίμων, υπονομεύοντας την παγκόσμια ειρήνη και τον αγώνα για την κλιματική ουδετερότητα.

 

Η εφαρμογή αυτού του δόγματος αποτυπώνεται ανάγλυφα στις δραματικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, στον απάνθρωπο οικονομικό στραγγαλισμό της Κούβας, καθώς και στις ωμές παρεμβάσεις στη Βενεζουέλα ή τις επεκτατικές βλέψεις στη Γροιλανδία. 

 

Μέσα σε αυτό το ασταθές περιβάλλον, η ανάγκη για μια πολυδιάστατη και φιλειρηνική εξωτερική πολιτική είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Η υπεράσπιση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων απέναντι στον αυταρχισμό, η καθαρή στάση κατά των πυρηνικών και η προσήλωση σε ένα μοντέλο βιώσιμης και δίκαιης ανάπτυξης αποτελούν τη μόνη απάντηση στην κρίση. 

 

Σε αυτό το δυστοπικό περιβάλλον, η ελληνική κυβέρνηση και προσωπικά ο κ. Μητσοτάκης εμπλέκουν τη χώρα σε επικίνδυνα μονοπάτια. Η άκριτη πρόσδεση στο «άρμα» των Τραμπ και Νετανιάχου, σε συνδυασμό με την ανοχή στην καταπάτηση του Διεθνούς Δικαίου, ναρκοθετεί τον παραδοσιακό ρόλο της Ελλάδας ως πυλώνα σταθερότητας. Η ταύτιση με πολιτικές που προτάσσουν την ισχύ έναντι της νομιμότητας στερεί από τη χώρα τη δυνατότητα να ασκήσει μια κυρίαρχη, πολυδιάστατη και φιλειρηνική διπλωματία, καθιστώντας την απλό ακόλουθο σε μια διεθνή σκηνή που φλέγεται. 

 

Σε αυτό το πλαίσιο, η στρατηγική αυτονομία της Ευρώπης δεν είναι πλέον επιλογή, αλλά μονόδρομος. Οφείλουμε να αγωνιστούμε για να έχουμε μια Ευρώπη, που θα διασφαλίζει την ειρήνη και θα προωθεί τη διπλωματία ως το μοναδικό εργαλείο επίλυσης των διεθνών διαφορών.