Η ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ ΤΗΣ ΜΕΣΣΙΑΝΙΚΗΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΑΣ

 

από το κανάλι Angelo Karageorgos 

 

Αφού δεν πρόλαβε να περάσει καν χρόνος από τον πόλεμο των 12 ημερών και την επίθεση του περασμένου καλοκαιριού στο Ιράν από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ όπου τότε το σύστημα προσπαθούσε να κομπάσει για τον πρόεδρο που έφερε ειρήνη στην περιοχή, έφτασε η ώρα να επανέλθουν για μια πιο γενικευμένη επίθεση όπως εμείς γνωρίζαμε ότι θα συνέβαινε. Επιτέθηκαν λέει για να προλάβουν τυχόν χτύπημα του Ιραν επειδή το Ισραήλ είχε σκοπό να τους βομβαρδίσει και ίσως να τολμούσαν να αντιδράσουν. Κι αφού τα μέσα εξαπάτησης στην αρχή το παρουσίασαν ως κάτι απλό και γρήγορο, όπως όλες οι προηγούμενες παρεμβάσεις σε χώρες του κόλπου που έχουν αφήσει πίσω χάος μηδεμίας εξαιρουμένης, λειτουργούν ξανά με το δόγμα του ουδέν μονιμότερο του προσωρινού σχεδιάζοντας πλέον ότι αναμένεται να πάρει καιρό όλη αυτή η υπόθεση, στέλνουν στρατό ξηράς ενώ υπολογίζουν να χρειαστούν άλλα 200 δις από τους Αμερικανούς πολίτες για την ώρα πέραν από τα 30 που έχουν ήδη ξοδευτεί.

Και μέσα σε αυτό το κοκτέιλ της καταιγιστικής επικαιρότητας και των εκατέρωθεν προθεσμιών, μπορεί να μην μπορούμε να είμαστε σίγουροι για το τι πραγματικά συμβαίνει είμαστε όμως σίγουροι για τις συνέπειες. Οι οποίες, όπως πάντα, όλως τυχαίως μας φέρνουν όλο και πιο κοντά στην ατζέντα 2030 στην οποία συμμετέχουν ενεργά όλες οι χώρες που στο σίριαλ που παρακολουθούμε κάνουν ότι μαλώνουν, όπως κάνουν οι ηθοποιοί που είναι και αναλώσιμοι καθώς αυτοί που τους φέρνουν είναι οι ίδιοι που τους διώχνουν και έτσι μέσα από τις συγκρούσεις τους πρέπει να πιστέψουμε ότι προκύπτουν κρίσεις.

Έχουμε, λοιπόν, μια ακόμα πολύ μεγαλύτερη ενεργειακή κρίση μετά την Ουκρανία όπου λόγω των τεράστιων καταστροφών σε ενεργειακές υποδομές αλλά και του περιορισμού της διέλευσης από τα στενά του Ορμούζ οι τιμές των ορυκτών καυσίμων έχουν εκτιναχθεί άρα θα πρέπει πρώτα εθελοντικά και σύντομα υποχρεωτικά να στραφούμε σε ανεμογεννήτριες και ηλιακά πάνελ, να χρησιμοποιούμε ηλεκτρικές συσκευές που είναι ή θα είναι σύντομα έξυπνες και βασικά να μειώσουμε τις μετακινήσεις και γενικότερα την κατανάλωση ενέργειας περισσότερο από ότι είχαμε εξαναγκαστεί όταν προέκυψε ο πόλεμος στην Ουκρανία που έτυχε να προκύψει μόλις είχαν αποφασίσει να σταματήσουν τα μέτρα του κοροϊδοϊού.

Παράλληλα πίσω από τα γεγονότα δεσπόζει η προσδοκία των Σιωνιστών για τον μεσσία τους που θα πρέπει να βρει καθαρό το τοπίο στη μέση ανατολή όπως και τον ναό του Σολομώντα χτισμένο εκεί που βρίσκεται το τζαμί Αλ Άκσα. Διότι παρά τις κρίσεις και το γενικότερο ρόλο του Τραμπ να καταστρέψει τη δύση χτίζεται ο νέος κόσμος της τεχνοκρατικής τυραννίας με την τεχνητή νοημοσύνη και τα ρόμποτς να εισέρχονται όλο και περισσότερο στην καθημερινότητα μας. Σε ένα κόσμο που μυρίζει θάνατο τόσο φυσικό όσο και πνευματικό τόσο σημαντική είναι η ύπαρξη του Ιησού Χριστού που μάλιστα τις επόμενες μέρες θα γιορτάσουμε τη νίκη Του απέναντι στον θάνατο δείχνοντας μας πως η αληθινή αγάπη και η θυσία τον διαπερνούν και μας χαρίζουν την πραγματική αθανασία. Καλό Πάσχα!

Η Εκπομπή στο Rumble: https://rumble.com/v77v1b8-436468580.html
Η Εκπομπή στο Odysee: https://odysee.com/@AngeloKar:6/i-energeiaki-epanekkinisi-tis-messianikis-prosdokias:b
Η Εκπομπή στο Bitchute: https://www.bitchute.com/video/VDwjUmvPwXdi 

Δείτε την νέα εκπομπή του Αγγελου στον ιστότοπό του ΕΔΩ 

Δείτε ένα σύντομο τρέιλερ της νέας εκπομπής του Αγγελου ΕΔΩ 

Με ποια στρατηγική ο Ν. Χριστοδουλίδης θ’ αντιμετωπίσει τους Εγγλέζους για τις Βάσεις;

Γράφει ο Σάββας Ιακωβίδης

 

Με αφορμή ιρανική επίθεση με αερόχημα εναντίον της Βρετανικής Βάσης στο Ακρωτήρι, άνοιξε ξανά το μέγα ζήτημα των Βρετανικών Βάσεων στην Κύπρο. Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Ν. Χριστοδουλίδης, στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο (19/3/2026), αναφέρθηκε σε τρία ζητήματα:

 

Στη θετική ανταπόκριση κρατών-μελών της ΕΕ προς την Κύπρο με αφορμή την κρίση στις Βρετανικές Βάσεις, η οποία αποτέλεσε έμμεση ενεργοποίηση του άρθρου 42 (7) της Συνθήκης της Λισσαβώνας για τη Ρήτρα Αμοιβαίας Συνδρομής. Στη συζήτηση που πρέπει ν’ ανοίξει μετά το τέλος του πολέμου για το καθεστώς των Βάσεων στην Κύπρο. Στην πρωτοβουλία που πρέπει ν’ αναληφθεί από πλευράς ΕΕ για αποκλιμάκωση στη Μέση Ανατολή.

 

Σε εκτενή συνέντευξή του στο Bloomberg Tv (20/3/2026), ο Πρόεδρος σημείωσε πως, ως Κύπρος, «έχουμε εξαιρετικές σχέσεις με την Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου. Συνεργαζόμαστε πολύ στενά, αλλά το ζήτημα των Βάσεων πρέπει να το συζητήσουμε».

 

Και υπογράμμισε: «Όλοι μας καταλαβαίνουμε ότι οι Βάσεις στην Κύπρο είναι συνέπεια της αποικιοκρατικής περιόδου. Έχουμε περισσότερους από 10.000 Κύπριους πολίτες στις Βρετανικές Βάσεις, έχουμε την ευθύνη γι’ αυτούς τους ανθρώπους, για την ασφάλειά τους, για την ευημερία τους, και, όταν τελειώσει αυτή η κατάσταση, πρέπει να έχουμε μια ειλικρινή, ανοιχτή συζήτηση με τη βρετανική Κυβέρνηση, σχετικά με το μέλλον των Βάσεων».

 

Ο Ν. Χριστοδουλίδης ορθά αναφέρθηκε στους 10.000 Έλληνες που ζουν στις Βρετανικές Βάσεις και έθεσε θέμα για το καθεστώς τους. Η πιο σημαντική αναφορά του εστιάζεται στο δεδομένο ότι οι Βρετανικές Βάσεις είναι αποικιοκρατικό κατάλοιπο, το μέλλον του οποίου πρέπει να συζητηθεί μεταξύ Λευκωσίας και Λονδίνου. Γιατί; Διότι οι Βρετανικές Βάσεις «αποτελούν συνέχιση της αποικιοκρατίας» μετά τις Συμφωνίες για εγκαθίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

 

Παλαιότερα, ο πρώην Βοηθός Γενικού Εισαγγελέα, Λουκής Λουκαΐδης, σε ανάλυσή του (10/3/1919), είχε υποστηρίξει ότι οι Βρετανικές Βάσεις δεν είναι κυρίαρχες:

 

«Κυριαρχία σημαίνει τη δυνατότητα χρησιμοποίησης του σχετικού χώρου αυτόνομα και χωρίς περιορισμούς χρήσεως, δηλαδή όπως χρησιμοποιεί ένα κράτος την επικράτειά του. Οι εξουσίες των Βρετανικών Βάσεων είναι συμβατικές. Δηλαδή στηρίζονται και ρυθμίζονται με βάση συμφωνίες. Οι συμφωνίες αυτές δημιουργούν προβλήματα που εξουδετερώνουν τη δυνατότητα να χαρακτηριστούν οι Βάσεις είτε κυρίαρχες είτε νομικά έγκυρες».

 

Ο Πρόεδρος Τ. Παπαδόπουλος είχε επιχειρήσει, το 2007, να θέσει ζήτημα Βάσεων, ειδικά μετά από μια στρατηγική συμφωνία που η Βρετανία υπέγραψε με την κατοχική Τουρκία. Τον πρόλαβε η εκλογή Δ. Χριστόφια, ο οποίος πραγματοποίησε την πρώτη επίσημη επίσκεψή του στο εξωτερικό, όχι στην Αθήνα, ως είθισται, αλλά στο Λονδίνο!

 

Είναι γνωστή και έμεινε στην ιστορία η αμίμητη δήλωση του πρώην Προέδρου, Δ. Χριστόφια, στον τότε Πρωθυπουργό της Βρετανίας, Μπράουν. Ότι η Κύπρος αφήνει το θέμα των Βάσεων «στα παιδιά και στα εγγόνια μας». Όμως, προηγήθηκε ο πρώην Πρόεδρος, Γ. Βασιλείου. Σύμφωνα με απόρρητο βρετανικό έγγραφο (31/3/1988), ο Βασιλείου διαβεβαίωσε την Πρωθυπουργό Θάτσερ: «So long as he remained President, the Sovereign Βases are absolutely safe and could remain».

 

Ανέκαθεν συντηρείται μια βολική αντίληψη, δείγμα και αυτό ευθυνοφοβίας ή και αγγλοφοβίας πολιτικών ηγετών. Ότι, εκκρεμούντος του Κυπριακού, δεν πρέπει ν’ ανοίξουμε «δεύτερο μέτωπο» με τους Εγγλέζους, αφού είναι γνωστές οι υπονομευτικές ενέργειές τους σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Καμώνονται να ξεχνούν ότι αυτό το μέτωπο είναι ανοικτό από το 1960.

 

Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης, σε τηλεφωνική επικοινωνία του με τον Βρετανό Πρωθυπουργό Στάρμερ (21/3/2026), και «σε σχέση με τις Βρετανικές Βάσεις στην Κύπρο, αναφέρθηκε τόσο σε προβλήματα που προέκυψαν όσο και σε διδάγματα που αντλήθηκαν από την μέχρι στιγμής διαχείριση της κρίσης. Στο πλαίσιο αυτό, παρουσίασε συγκεκριμένη πρόταση για έναρξη σχετικών συζητήσεων».

 

Ποια είναι αυτή η «συγκεκριμένη πρόταση»; Κατά συνέπειαν, ποια είναι η σοβαρά μελετημένη, επεξεργασμένη, τεκμηριωμένη στρατηγική του Ν. Χριστοδουλίδη για την αντιμετώπιση αυτού του πολύπλοκου, δυσεπίλυτου ζητήματος; Ποιος είναι ο στόχος; Οριστική κατάργηση των Βάσεων ή αναθεώρηση και διαχείριση του καθεστώτος τους με καταβολή ενοικίου; Η εγγυήτρια Ελλάδα πόσο είναι ενήμερη; Σύμμαχοι, φίλες και γείτονες χώρες ενημερώθηκαν εκ προοιμίου για τις προθέσεις της Λευκωσίας;

 

Ο Κυβ. Εκπρόσωπος αναφέρθηκε σε «εξελικτική διαδικασία» που να προχωρεί με «έναν δομημένο τρόπο». Πληροφορίες, που διέρρευσαν, αναφέρονται σε πρόταση της Λευκωσίας για σύσταση «Τεχνικής Επιτροπής» Κύπρου-Βρετανίας για το καθεστώς των Βάσεων. Υπάρχουν μερικά δεδομένα που η Κυβέρνηση καλείται να συνυπολογίσει και ν’ αξιοποιήσει:

 

Πρώτον, οι Βρετανικές Βάσεις είναι αποικιοκρατικό κατάλοιπο, που επιβεβαιώνεται και από απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της Βρετανίας (2018). Ο πρώην Γεν. Εισαγγελέας, Κώστας Κληρίδης, σε δηλώσεις του (2/3/2026) υπογράμμισε:

 

«Αυτό το κατάλοιπο αποικιοκρατίας ξεκάθαρα παραβιάζει τις αρχές του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και τα σχετικά ψηφίσματα, το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των λαών, όπως επίσης αντίκειται προς αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης».

 

Δεύτερον, είναι η περίπτωση Μαυρικίου, που δημιούργησε ισχυρό προηγούμενο. Ένα μικρό νησιωτικό κράτος προσέφυγε στη Γεν. Συνέλευση του ΟΗΕ, στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, για το σύμπλεγμα Τσάγκος και τη βάση Ντιέγκο Γκαρσία. Πέρυσι, Μαυρίκιος και Βρετανία προήλθαν σε συμφωνία, αναθεωρήθηκε το καθεστώς των Βάσεων και η Βρετανία θα πληρώνει ενοίκιο 120 εκ. τον χρόνο.

 

Τρίτον, στα συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, παρ. 6, υπογραμμίζονται τα εξής: «Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αναγνωρίζει την πρόθεση της Κύπρου να ξεκινήσει συζητήσεις με το Ηνωμένο Βασίλειο σχετικά με τις Βάσεις τού Ηνωμένου Βασιλείου στην Κύπρο και είναι έτοιμο να παράσχει βοήθεια, όποτε αυτό κριθεί απαραίτητο».

 

Το ζήτημα των Βρετανικών Βάσεων είναι πολιτικό και διπλωματικό, νομικά πολυσύνθετο επειδή συναρτάται προς τις Συμφωνίες Εγκαθίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, τις τρεις εγγυήτριες δυνάμεις, το Δυτικό σύστημα ασφάλειας (ΝΑΤΟ), τη γεωπολιτική αστάθεια στην Αν. Μεσόγειο, τα ελληνοτουρκικά και τη λύση του Κυπριακού.

 

Αφορά επίσης την ασφάλεια γειτόνων μας, ειδικά του Ισραήλ, που δεν θα αποδεχτεί λύση του Κυπριακού, η οποία θα παραδίδει τον έλεγχο της Κύπρου σε ένα νέο Ιράν, την Τουρκία. Η κατάργηση ή η αναθεώρηση του καθεστώτος των αποικιοκρατικών Βρετανικών Βάσεων είναι η μεγαλύτερη δέσμευση του Προέδρου Χριστοδουλίδη έναντι του τόπου και του λαού.

 

Αυτή προαπαιτεί αταλάντευτη αποφασιστικότητα, στρατηγική ετοιμότητα μακράς αντοχής, στήριξη σε συμμαχίες και φιλικά κράτη, σοβαρότητα και αξιοπιστία, ανεξαρτήτως πιέσεων και εκβιασμών, ώστε να καθαρίσει, επιτέλους, ο δύσοσμος λεκές των αποικιοκρατικών Βρετανικών Βάσεων.

 

πηγή 

Η απατηλή γοητεία της αεροπορικής υπεροχής – Τί δείχνει ο πόλεμος στο Ιράν

Γράφει ο ΤΣΙΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ  

 

Υπάρχει μια επίμονη παρανόηση, βαθιά ριζωμένη στη σκέψη όσων πιστεύουν ότι ένας εχθρός μπορεί να καταβληθεί αποκλειστικά μέσω της αεροπορικής ισχύος. Οι ιδέες των Τζούλιο Ντουέτ, Μπίλι Μίτσελ και άλλων πρωτοπόρων της αεροπορικής θεωρίας καλλιέργησαν την αντίληψη ότι ένας πόλεμος μπορεί να κερδηθεί από αέρος. Η ιστορία, ωστόσο, δείχνει το αντίθετο.

 

Η Luftwaffe επιχείρησε να εφαρμόσει αυτή τη λογική στη Μάχη της Αγγλίας, ενώ οι ΗΠΑ και η Βρετανία την υιοθέτησαν στους στρατηγικούς βομβαρδισμούς κατά της Γερμανίας και της Ιαπωνίας. Παρά τις τεράστιες καταστροφές σε υποδομές και οικονομία, οι εκστρατείες αυτές δεν οδήγησαν από μόνες τους σε καθεστωτικές καταρρεύσεις. Έτσι και με το Ιράν.

 

Παρά τα διδάγματα αυτά, η ίδια παρανόηση επιμένει: Πως ο έλεγχος του ουρανού ισοδυναμεί με νίκη. Στη σύγχρονη σύγκρουση με το Ιράν, οι Ηνωμένες Πολιτείες έρχονται αντιμέτωπες ξανά με την πραγματικότητα ότι η αεροπορική κυριαρχία είναι εργαλείο καταστροφής, όχι όμως εγγύηση στρατηγικού αποτελέσματος. 

 

Μελέτες αμερικανικών δεξαμενών σκέψης και στρατιωτικών ιδρυμάτων έχουν ήδη καταδείξει το ίδιο συμπέρασμα από τον πόλεμο του Βιετνάμ έως και το Αφγανιστάν: Ακόμη και με συντριπτική ή απόλυτη αεροπορική υπεροχή, οι ΗΠΑ δεν πέτυχαν τους τελικούς στρατηγικούς τους στόχους. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις, οι αντίπαλοι διέθεταν την δομή και την αντοχή να “αγοράζουν χρόνο”, μεταφέροντας το βάρος της σύγκρουσης στο εσωτερικό πολιτικό πεδίο των ΗΠΑ.

 

Το Ιράν, ωστόσο, αποτελεί ακόμη πιο σύνθετη πρόκληση. Η γεωγραφική του κλίμακα και το ανάγλυφό του υπερβαίνουν κατά πολύ αντίστοιχα παραδείγματα, όπως το Αφγανιστάν. Με περίπου 906.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα ορεινού και δύσβατου εδάφους – κυρίως στις οροσειρές Ζάγκρος και Άλμπορζ – διαθέτει φυσικά αμυντικά εμπόδια που μια δύναμη εισβολής πρέπει να υπερβεί, απλώς για να φτάσει στο κεντρικό οροπέδιο. 

 

Παράλληλα, το Ιράν έχει επενδύσει επί δεκαετίες σε υπόγειες υποδομές. Αναλύσεις επιβεβαιώνουν ότι “πόλεις πυραύλων” και κέντρα διοίκησης βρίσκονται βαθιά θαμμένα σε σκληρό βράχο, σε βάθη που καθιστούν περιορισμένης αποτελεσματικότητας, ακόμη και τα πιο ισχυρά διατρητικά όπλα. Η αεροπορική ισχύς μπορεί να πλήξει εισόδους και επιφανειακές εγκαταστάσεις, αλλά όχι να εξουδετερώσει πλήρως τέτοιες δομές.

 

Οι χερσαίες δυνάμεις του Ιράν 

 

Το Ιράν διατηρεί δύναμη άνω του ενός εκατομμυρίου ατόμων: Περίπου 350.000 στον τακτικό στρατό (Artesh), 190.000 στους Φρουρούς της Επανάστασης (IRGC) και περίπου 300.000 ενεργά μέλη στην παραστρατιωτική Basij, με δυνατότητα μαζικής κινητοποίησης. 

 

Η δομή αυτή βασίζεται στο δόγμα της “Μωσαϊκής Άμυνας”, που έχει διαιρέσει τη χώρα σε 31 αυτόνομες διοικήσεις. Σε περίπτωση εξουδετέρωσης της κεντρικής ηγεσίας, οι μονάδες αυτές μπορούν να επιχειρούν ανεξάρτητα. Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι μια εκστρατεία “αποκεφαλισμού” δεν τερματίζει τον πόλεμο, αλλά τον κατακερματίζει σε δεκάδες ταυτόχρονες συγκρούσεις, σε μια τεράστια και δύσβατη γεωγραφία.

 

Η αεροπορική υπεροχή δεν μπορεί να παρακολουθήσει – πόσο μάλλον να εξουδετερώσει – ένα τόσο μεγάλο, διασκορπισμένο και ευέλικτο σύνολο δυνάμεων, που επιχειρεί σε μικρές ομάδες και εκμεταλλεύεται το έδαφος για απόκρυψη και επιβίωση.

 

Τα Στενά του Ορμούζ 

 

Η γεωγραφία μετατρέπει ακόμη και την αεροπορική υπεροχή σε σχετικό μειονέκτημα. Οι οροσειρές παρέχουν κάλυψη (σκιά ραντάρ στα ανατολικά πρανή) για αντιπλοϊκά συστήματα και ταυτόχρονα λειτουργούν ως φυσικά σημεία επιτήρησης των Στενών. 

 

Η ιρανική στρατηγική βασίζεται στον κορεσμό: Μαζική χρήση μικρών σκαφών και drones χαμηλού κόστους σε επαναλαμβανόμενα κύματα, με στόχο την υπερφόρτωση των αμυντικών συστημάτων. Σενάρια κάνουν λόγο για εκατοντάδες, ή και χιλιάδες drones σε σύντομο χρονικό διάστημα. 

 

Σε αυτό προστίθεται η απειλή ναρκοθέτησης. Ακόμη και με απόλυτη αεροπορική κυριαρχία, η εκκαθάριση ναρκών δεν μπορεί να επιτευχθεί από αέρος. Έτσι, τα Στενά του Ορμούζ μπορούν να μετατραπούν σε ζώνη υψηλού κινδύνου για τη ναυσιπλοΐα και την παγκόσμια οικονομία. Ένα και μόνο πλήγμα σε δεξαμενόπλοιο αρκεί για να προκαλέσει αλυσιδωτές οικονομικές επιπτώσεις. 

 

Η παγίδα του Kharg 

 

Η περίπτωση του νησιού Kharg συμπυκνώνει όλα τα παραπάνω. Παρά την ικανότητα των ΗΠΑ να πλήττουν με ακρίβεια στρατιωτικούς στόχους και να ελέγχουν τον εναέριο χώρο, η πιθανή κατοχή του νησιού δημιουργεί ένα διαφορετικό πρόβλημα: Τη μετατροπή μιας κινητής δύναμης σε στατικό στόχο. 

 

Το νησί, αν και μικρό και θεωρητικά διαχειρίσιμο, βρίσκεται εντός άμεσης εμβέλειας ιρανικών πυραύλων, drones και ταχύπλοων. Ο ανεφοδιασμός του είναι ευάλωτος, ενώ η ναρκοθέτηση επιβαρύνει ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Οι δυνάμεις που θα το κατέχουν θα πρέπει να υπερασπιστούν έναν εκτεθειμένο χώρο απέναντι σε έναν ευέλικτο αντίπαλο, που επιχειρεί από ευνοϊκότερο έδαφος.

 

Η κατοχή του Kharg δεν επιλύει το στρατηγικό πρόβλημα, ούτε ανοίγει τα Στενά του Ορμούζ. Δεν εξουδετερώνει τη δομή της ιρανικής άμυνας, ούτε επιβάλλει διαπραγματεύσεις. Αντίθετα, κινδυνεύει να παγιδεύσει μια ανώτερη τεχνολογικά δύναμη σε έναν πόλεμο φθοράς. 

 

Η ιστορία είναι σαφής: Η κατάληψη είναι συχνά εφικτή· η διατήρηση, όμως, είναι το πραγματικό πρόβλημα. Από τον Αλέξανδρο μέχρι τις σύγχρονες επεμβάσεις, το ιρανικό οροπέδιο έχει αποδείξει ότι ευνοεί τον αμυνόμενο. 

 

Συμπέρασμα για το Ιράν 

 

Η αεροπορική κυριαρχία παραμένει απαραίτητη, αλλά δεν είναι επαρκής. Ο πόλεμος κρίνεται από τη δυνατότητα διατήρησης αποτελέσματος στο έδαφος – και εκεί το Ιράν έχει σχεδιαστεί ακριβώς για να αντέχει. 

 

Το Kharg δεν είναι απλώς ένας στόχος. Είναι ένα τεστ στρατηγικής κατανόησης: Αν η τεχνολογική υπεροχή μπορεί να μεταφραστεί σε βιώσιμη νίκη ή αν – όπως τόσες φορές στο παρελθόν – μετατρέπεται σε βάρος, μέσα σε ένα περιβάλλον που ευνοεί τη φθορά. 

 

Με δεδομένη την κατάσταση στο Kharg, θα πρέπει οδηγηθούμε σε σκέψεις ότι οι συσσωρευόμενες αμερικανικές δυνάμεις στη Μέση Ανατολή ίσως έχουν άλλο αντικειμενικό σκοπό, που σχετίζεται αμεσότερα με τη διάνοιξη των Στενών του Ορμούζ, ένα ζήτημα το οποίο θα μας απασχολήσει στο εγγύς μέλλον.

 

πηγή 

Οι ΗΠΑ σχεδιάζουν χερσαία εισβολή στο ΙΡΑΝ με αιχμή το “Discombobulator” το όπλο που δοκιμάστηκε στη Βενεζουέλα;

Του «Στρατηγού Νοτίων Δυνάμεων»

 

Οι σύγχρονες συγκρούσεις δεν κρίνονται πλέον αποκλειστικά στο πεδίο της μάχης με τον παραδοσιακό τρόπο. Δεν είναι μόνο οι στρατιές, τα άρματα και τα αεροσκάφη που καθορίζουν την έκβαση μιας σύρραξης. Είναι, πρωτίστως, η τεχνολογία, η πληροφορία και κυρίως η ικανότητα αποδιοργάνωσης του αντιπάλου πριν ακόμη προλάβει να αντιδράσει.

 

Σε αυτό το πλαίσιο τίθεται ένα κρίσιμο ερώτημα: διαθέτουν οι Ηνωμένες Πολιτείες τον «άσσο στο μανίκι» ενόψει μιας πιθανής χερσαίας εισβολής στο Ιράν;

 

Και αν ναι, ποιος είναι ο πραγματικός ρόλος του αποκαλούμενου “Discombobulator”, του «αποσυντονιστή», ενός όπλου που ,κατά τις διαθέσιμες πληροφορίες, δοκιμάστηκε με εντυπωσιακά αποτελέσματα στη Βενεζουέλα;

 

Η φύση του σύγχρονου πολέμου

 

Η στρατιωτική ισχύς, όπως τη γνωρίζαμε, μετασχηματίζεται. Ο πόλεμος μεταβαίνει από την καταστροφή υλικών στόχων στην παράλυση συστημάτων.

 

Δεν είναι απαραίτητο πλέον να καταστρέψεις τα εχθρικά αντιαεροπορικά. Αρκεί να τα καταστήσεις άχρηστα.

Δεν είναι απαραίτητο να εξουδετερώσεις τον στρατιώτη. Αρκεί να του αφαιρέσεις τη δυνατότητα να λειτουργήσει.

Εδώ ακριβώς εντάσσεται η φιλοσοφία πίσω από τον «αποσυντονιστή».

 

Το «αόρατο όπλο» και η επιχειρησιακή του αξία

 

Σύμφωνα με όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας, το συγκεκριμένο σύστημα φαίνεται να συνδυάζει:

• Παρεμβολή ευρέος φάσματος επικοινωνιών
• Αχρήστευση συστημάτων καθοδήγησης πυραύλων
• Διακοπή λειτουργίας ραντάρ και δικτύων διοίκησης
• Επιπτώσεις στο ανθρώπινο νευρικό σύστημα μέσω ηχητικών ή ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων

Η φερόμενη χρήση του στην επιτυχή επιχείρηση στη Βενεζουέλα με τη σύλληψη Μαδούρο,κατέδειξε κάτι που οι στρατιωτικοί γνωρίζουν εδώ και χρόνια: όταν «τυφλώσεις» και «κουφάνεις» τον αντίπαλο, έχεις ήδη κερδίσει τη μάχη.

 

Οι μαρτυρίες που κάνουν λόγο για αιφνίδια κατάρρευση των συστημάτων, αδυναμία εκτόξευσης πυραύλων και φυσική αποδιοργάνωση του προσωπικού, δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως υπερβολές. Αντιθέτως, συνάδουν με την κατεύθυνση στην οποία εξελίσσονται τα σύγχρονα οπλικά συστήματα.

 

Το Ιράν ως επιχειρησιακό πεδίο

 

Το Ιράν δεν είναι Βενεζουέλα. Διαθέτει πολυεπίπεδη αεράμυνα, εμπειρία σε ασύμμετρες επιχειρήσεις και σημαντική τεχνογνωσία σε ηλεκτρονικό πόλεμο.

 

Ωστόσο, ένα όπλο τέτοιου τύπου θα μπορούσε να αλλάξει δραματικά τους όρους μιας πιθανής σύγκρουσης.

 

Σε ένα υποθετικό σενάριο χερσαίας εισβολής:

• Τα ιρανικά συστήματα διοίκησης θα μπορούσαν να «σιγήσουν» πριν την έναρξη των επιχειρήσεων
• Η αεράμυνα να καταστεί επιχειρησιακά ανενεργή χωρίς φυσική καταστροφή
• Οι επικοινωνίες να διακοπούν σε κρίσιμες στιγμές
• Το προσωπικό να υποστεί αποδιοργάνωση, μειώνοντας δραματικά την αντίδραση

Με απλά λόγια: η μάχη μπορεί να έχει κριθεί πριν πέσει η πρώτη σφαίρα.

 

Το στρατηγικό μήνυμα

 

Η ύπαρξη ενός τέτοιου όπλου, εφόσον επιβεβαιωθεί επιχειρησιακά, δεν αποτελεί απλώς τεχνολογική υπεροχή. Αποτελεί στρατηγικό εργαλείο επιβολής.

Στέλνει ένα σαφές μήνυμα:

Ότι η υπεροχή δεν βρίσκεται μόνο στην ισχύ πυρός και από αυτήν οι Η.Π.Α διαθέτουν τεράστια, αλλά στην ικανότητα ελέγχου του πεδίου της αντίληψης και της λειτουργίας του αντιπάλου.

 

Συμπερασματική εκτίμηση

 

Οι πόλεμοι του μέλλοντος δεν θα είναι απαραίτητα πιο αιματηροί. Θα είναι, όμως, πιο «αθόρυβοι» και πιο αποφασιστικοί.

Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν πράγματι ένα επιχειρησιακά ώριμο «Discombobulator», τότε δεν μιλάμε απλώς για ένα ακόμη όπλο.

Μιλάμε για αλλαγή δόγματος.

Και όποιος δεν αντιληφθεί έγκαιρα αυτή τη μεταβολή, θα βρεθεί να πολεμά σε έναν πόλεμο που έχει ήδη χαθεί πριν καν ξεκινήσει.

 

Στρατηγός Νοτίων Δυνάμεων

Προφίλ 

 

πηγή: newspull.gr

Η επιλογή της Ελλάδας: Ολική Επαναφορά τώρα ή Θάνατος

Γράφει ο Υποστράτηγος ε.α. – συγγραφέας, Δημήτρης Καμπισιούλης 

 

Η Ελλάδα σήμερα βιώνει μια εθνική τραγωδία. Ο πληθυσμός συρρικνώνεται κάτω από τα 10 εκ., η διάμεση ηλικία ξεπέρασε τα 47 έτη, οι γεννήσεις καταρρέουν, οι πολυμελείς οικογένειες αφανίζονται. Η ελληνική περιφέρεια θυμίζει νεκροταφείο, με τα χωριά να κατοικούνται μόνο από ηλικιωμένους, ενώ πάνω από μισό εκατομμύριο νέοι –το πιο παραγωγικό μας κεφάλαιο– έχουν φύγει στο εξωτερικό.  

 

Οι προβλέψεις είναι εφιαλτικές: Το Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου αναφέρει πως το 2100 θα είμαστε μόλις 6 εκατομμύρια, ενώ ο τελευταίος Έλληνας ενδέχεται να γεννηθεί μεταξύ 2135 και 2148. Ωστόσο, η χώρα θα καταρρεύσει πολύ νωρίτερα λόγω της οικονομικής ασφυξίας, της διάλυσης του ασφαλιστικού επειδή η αναλογία εργαζομένων-συνταξιούχων καθίσταται μαθηματικά αδύνατη και της αποδυνάμωσης της εθνικής άμυνας. 

 

Η Πολιτική και Κοινωνική Σήψη 

 

Οι κυβερνήσεις, εγκλωβισμένες σε μια κοντόφθαλμη τακτική επανεκλογής, αξιοποιούν την πλειοψηφία των ηλικιωμένων ψηφοφόρων με υποσχέσεις και «εκβιασμούς» για τις συντάξεις και την υγεία, αδιαφορώντας για το μέλλον, ενώ το πελατειακό κράτος βασιλεύει. Αντί για ουσιαστική στήριξη των ελληνικών πολυμελών οικογενειών, τις εγκαταλείπουν και δεν δίνουν κανένα κίνητρο για τεκνογονία, ενώ σχεδιάζουν την αντικατάσταση του πληθυσμού μέσω της εισαγωγής «νόμιμων» αλλοδαπών εργατών. 

 

Οι τρεις διακριτές από το Σύνταγμα εξουσίες δεν είναι ανεξάρτητες μεταξύ τους. Σε ένα πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα η εκτελεστική εξουσία (κυβέρνηση) είναι ενός ανδρός αρχή, η νομοθετική εξουσία προστατεύει τον εαυτό της (άρθρο 86) και υπακούει πλήρως στην εκτελεστική καταργώντας πλήρως την ελεύθερη βούληση των βουλευτών ενώ και η δικαστική είναι πειθήνια στην εκτελεστική όπως έδειξε πχ η τελευταία απόφαση για την υιοθεσία παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια. Ο δε εγγυητής του πολιτεύματος ΠτΔ είναι ουσιαστικά ένα πρόσωπο χωρίς καμία αρμοδιότητα που διορίζεται από τον πρωθυπουργό μόνο για να κάνει δηλώσεις. 

 

Την ίδια στιγμή, η κοινωνία μαραζώνει. Το ρουσφέτι, η υπέρμετρη ακρίβεια, τα σκάνδαλα και η ατιμωρησία κυριαρχούν. Η παραδοσιακή οικογένεια διαλύεται, ο γάμος μεταξύ ομοφύλων και η υιοθεσία παιδιών συμπλήρωσε το παζλ της ηθικής παρακμής. Τα παιδιά μεγαλώνουν από προχωρημένους σε ηλικία γονείς απομονωμένα σε διαμερίσματα, χωρίς πρότυπα και αξίες, παραδομένα στον βίαιο κόσμο του διαδικτύου. Την κακή ανατροφή μεταφέρουν στο σχολείο, το οποίο αντί να μορφώνει, καλλιεργεί την επιβαλλόμενη από το κράτος παπαγαλία, αθεΐα και εθνομηδενισμό. Για τη νέα γενιά, οι έννοιες «οικογένεια» και «τεκνογονία» φαντάζουν ξένες και οικονομικά ανέφικτες. 

 

Το Σχέδιο της Ολικής Επαναφοράς 

 

Η λύση δεν είναι η διαχείριση της παρακμής με το υπάρχον πολιτικό προσωπικό, αλλά η Ολική Επαναφορά με νέο, άφθορο, πατριωτικό και ηθικό προσωπικό που δεν συμμετείχε στη μνημονιακή πολιτική και στο αλισβερίσι του παρελθόντος. Αυτή πρέπει να βασιστεί στους εξής άξονες: 

 

Δημογραφική ανάπτυξη: Θέσπιση τολμηρών κινήτρων για την τεκνογονία και την πολυτεκνία. Επιδόματα χωρίς εισοδηματικά κριτήρια, πρόταξη των παιδιών αντί του χρήματος σε ό,τι αφορά στην κρατική υποστήριξη, φορολογικές απαλλαγές, εργασιακές και ασφαλιστικές ρυθμίσεις για μητέρες, εξασφάλιση πρώτης κατοικίας για πολυμελείς οικογένειες και νέα ζευγάρια. 

 

Επιστροφή στην περιφέρεια: Κατασκευή υποδομών, αναγέννηση του πρωτογενούς τομέα με έξυπνη και σύγχρονη γεωργία και κτηνοτροφία και κίνητρα για μεταποίηση και μετακίνηση στην επαρχία, με φορολογικές ελαφρύνσεις για επιχειρήσεις και φυσικά πρόσωπα. Ενίσχυση των κέντρων υγείας και των σχολείων στην περιφέρεια, ώστε η διαβίωση εκεί να είναι ποιοτική και ασφαλής. Κατασκευή οδικού δικτύου χωρίς διόδια καθώς και σιδηροδρόμου. Η Ελλάδα είναι μικρή χώρα και μπορούν οι εργαζόμενοι με σύγχρονα και ασφαλή μέσα μεταφοράς να εργάζονται σε διαφορετικό τόπο από αυτόν της κατοικίας τους. 

 

Επαναπατρισμός των νέων: Αποφυγή αναπλήρωσης των ελλείψεων εργατικού δυναμικού με μετανάστες, αλλά δημιουργία θέσεων εργασίας υψηλής εξειδίκευσης με φορολογικά και μισθολογικά κίνητρα για όσους Έλληνες επιστρέφουν από το εξωτερικό, ώστε να ανακοπεί πλήρως το brain drain και να μετατραπεί σε brain gain. 

 

Παιδεία και αξίες: Επιστροφή στην ελληνορθόδοξη παιδεία, στα ήθη και τις παραδόσεις μας και καλλιέργεια του κοινοτισμού και της αξιοκρατίας, ενάντια στον δικαιωματισμό, την ευδαιμονία, τις πλάγιες συναλλαγές και την ηθική κατάπτωση που επιβάλλει ο σύγχρονος προοδευτισμός. 

 

Η προσπάθεια θα είναι τιτάνια. Το πολιτικό κατεστημένο θα αντισταθεί λυσσαλέα για να προστατεύσει τα προνόμιά του, να παραμείνει εσαεί στην εξουσία και να αποφύγει την απόδοση ιστορικών ευθυνών. 

 

Όμως τα δημογραφικά, χρονικά, οικονομικά και ηθικά περιθώρια στέρεψαν πλήρως. Η Ελλάδα ή κάνει τώρα την ολική επαναφορά ή περνάει οριστικά στις επόμενες πολύ δύσκολες δεκαετίες στα βιβλία της ιστορίας. 

 

πηγή 

ΠΑΛΙΩΝΟΥΝ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ

Γράφει ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Τα σπίτια παλιώνουν,
με τον χρόνο στοιχειώνουν·
μάταια να τα επισκευάσεις —
πόσο ακόμη θα κάτσεις;

Όπως ο νοικοκύρης τους κι εκείνα,
που κάποτε άνθιζαν σαν κρίνα,
τώρα, μαζί του, ρυτιδιασμένα,
χαλαρωμένα και σκεβρωμένα

Μάταια πια να τα συντηρήσεις·
ποιος γόνος σου εκεί να κατοικήσει;

Κατάντησαν πια παλαιοπωλεία,
στοίβες μνήμης και τα βιβλία·
σπίτι – μουσείο·
πώς να πετάξεις του παιδιού σου το βραβείο;

Σαν να πετάς τον ίδιο σου τον βίο,
σαν να αρνείσαι το θείο·
κι όμως, μια μέρα, όλα θα χαθούν
σαν αστρόσκονες στο σύμπαν θα πετούν

Έφυγαν οι αυλές και τα σπίτια τα μόνα,
ήρθαν κουτιά — πολυκατοικίες με τα χρόνια·
κι αυτές γερνούν, κι αυτές φθαρμένες,
κι οι ακτές γεμίζουν βίλες ξεχασμένες.

από το Δοξιάδη σχεδιάστημε— μα δεν εισακούστηκε,
η ασχήμια συνέχισε και δεν σταμάτησε.

Ξεθωριάζουν κι’ οι φιλίες φρούδες 
σπάνε σαν τις φυσαλίδες

Καμιά φιλία δεν έμεινε ζωντανή,
μόνο η συγγένεια, γνώριμη, θαλπωρή

Νέοι «φίλοι» — γιατροί και νοσοκομεία,
παρηγοριά πικρή σε άδεια κοινωνία·

ανθεκτικές μόνο οι ελπίδες 
τριγυρνούν σαν τις πεταλούδες. 

Οι φίλοι λιγοστεύουν, χάνονται σιωπηλά,
μα το σπίτι γεμάτο — ζωή και παλιά·
κι όπου κι αν πας, θα το ζητάς νοσταλγικά
αυτό που σου έδωσε ψυχή και καρδιά.

Τώρα όλα γρήγορα παλιώνουν —
κι αν εσύ δεν αλλάζεις, τα κύματα σε κουκουλώνουν.

Υπερήλικες άλλης εποχής,
στέκουν ακόμη όρθιοι, ανθεκτικοί·
κι ενώ θα ’πρεπε στάχτη να ’χουν γίνει,
άλλοι φεύγουν νωρίτερα , στης άσφαλτου τη δίνη.

Αν τον Ρουβίκωνα των ενενήντα περάσεις,
τον αιώνα κοιτάς — κι ίσως τον φτάσεις·
με μέτρο στο φαγητό και στο βήμα,
με σκέψη ήρεμη, χωρίς κύμα και κρίμα

Η νέα τεχνολογία τα γηρατειά κουράζει —
πώς να μάθει ψηφιακά που η οθόνη προστάζει;
κι αν δεν μπορεί, τον πετούν σαν σκιά στην μπάντα
απομονωμένα τα γηρατειά για πάντα

Παιδιά άλλης εποχής, άλλης ζωής εκείνοι
πιο φυσικής, πιο απλής με πειθαρχία και ευθύνη
χάθηκε η αθωότητα, ο ρομαντισμός και η ουσία 
το μέτρο, την ευπρέπεια και τον πατριωτισμό 
αντικατέστησε η βία

Μα η προσδοκία ποτέ δεν πεθαίνει —
και ο πόλεμος προβάλλει και πάλι ανασαίνει·
η αλλαγή σαν χείμαρρος κυλά
και τα πάντα μαζί της παρασέρνει ορμητικά.

Κι εσένα αλλάζει χωρίς να το νιώσεις,
ώριμο σ ’έκανε σου πήρε τη νιότη
η μοίρα σιωπηλά σε οδηγεί και εσένα
στης ειμαρμένη της τράτα τα πάντα πορεύονται αγκαλιασμένα

Σαν μεγαλώσεις — και παιδιά αποκτήσεις,
τότε τον χρόνο βαθιά θα εννοήσεις ·
όλα τρέχουν, όλα παλιώνουν,
σε μουσεία οι εποχές τελειώνουν

Ό,τι χθες ήταν μόδα, σήμερα σβήνει,
σαν ρόδο που ανθίζει και γρήγορα κλείνει·
κι εσύ τρέχεις — μα τι να προλάβεις;
ουδείς το χρόνο μπόρεσε να τον δαμάσει.

Ποτέ δεν διερωτήθηκες δεν μπήκες σε σκέψη 
Μπρος στην αιωνιότητα ο χρόνος σου τι σχέση έχει; 
για ποιο σκοπό έχεις έρθει στη ζωή; 
και στο άπειρο τι εκπροσωπείς; 

Κι οι πόλεμοι παλιώνουν — και σαν Κρόνοι ξαναγεννιούνται,
νέα όπλα στον κόσμο πουλιούνται·
στα εργαστήρια τελειοποιούνται,
τα παλιά και τα νέα το ίδιο σκοτώνουν 
και από τις θρησκείες ευλογούνται

Και οι πολεμοκάπηλοι τρελά τα οικονομούν 
Κι ο στοχαστής, μόνος πια προχωρεί,
με στεντόρεια φωνή 
Στοπ στον πόλεμο ισλαμιστές, εβραίοι και χριστιανοί. 

Και η δημοκρατία γερνά και λυγίζει,
η φωνή του λαού αχνά μόνο αντηχεί·
μα ο λαός επιμένει — ακόμη ελπίζει,
πως κάποτε η δύναμη του θα ακουστεί.

Οι φωτογραφίες ξεθωριάζουν στο φως,
οι μνήμες μπερδεύονται σαν παλιός ιστός·
το σέβας χάνεται, η ντροπή σιωπά,
κι ο καθένας μόνος του νόμους κρατά.

Παλιώνουν οι θρησκείες — μα αξίες μένουν,
ήθη και γιορτές τον κόσμο δένουν·
μα χωρίς μέτρο, χωρίς αρμονία,
έρχεται πόλεμος — φέρνει μελαγχολία

Τύμπανα πολέμου και καχυποψία 
Ποιος θα σταματήσει την κερδοσκοπία; 
Τέρας έγινε πριν καν αρχίσει,
των λαών τα σωθικά έχει καταβροχθίσει.

Κι όμως — όλα γερνούν, μα όχι η Ευρυβία·
με νέκταρ τρέφεται η κομματοκρατία·
λόγια τα ίδια, πληγές βαθιές,
και η αλήθεια χάνεται σε σκιές.

Τα μέσα κρατούν των μαζών το νου,
και φέρνουν καταιγίδες παντού·
οι ιδεολογίες σαν θύελλες περνούν,
και πίσω τους ερείπια αφήνουν πριν εξαφανιστούν.

Κι οι μεγάλες δυνάμεις γερνούν κι αυτές,
σεισμοί γεωπολιτικοί, φέρνουν ανατροπές·
νέοι λαοί αναδύονται στη γη,
κι οι παλιοί χάνονται στην αλαζονεία και ενοχή.

Μόνο ένα δεν γερνά — η πατρίδα η γλυκιά, Η ΕΛΛΑΣ
όρθια στέκει σε κάθε συμφορά 
κι όταν ο άνεμος άγριος φυσά,
εκείνη ενώνεται πανστρατιά · 
και ο Ελληνικός πολιτισμός σαν δροσερός βασιλικός 
αείζωος και διαχρονικός μοσχοβολά

(29/3/26)

Αμφικτύων– Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
http://www.amphiktyon.blogspot.com

Η ΣΦΙΓΓΑ

Γράφει ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

 

Η Σφίγγα βρίσκεται κοντά στην Πυραμίδα του Χέοπος. Οι μελετητές πιστεύουν ότι ήταν φρουρός των πυραμίδων. Έχει ύψος περίπου 20 μ. και μήκος 72 μ. Η μορφή της είναι ένα τεράστιο λιοντάρι ξαπλωμένο, αλλά με ανδρικό κεφάλι. Σκαλίστηκε πάνω σε συμπαγή πέτρινο λόφο-ογκόλιθο. Εκτός από το κεφάλι, που χτίστηκε, συμπληρώθηκε με πελεκητούς λίθους.

 

Οι Έλληνες περιγράφουν τη Σφίγγα σαν τερατώδες θηρίο, επειδή είχε πρόσωπο παρθενικό, στήθος, πόδια και ουρά λέοντος και φτερούγες όρνιου. Κατ’ άλλη εκδοχή είχε πρόσωπο, χέρια και φωνή ανθρώπου, σώμα σκύλου, ουρά δράκοντος, νύχια λέοντος και πτέρυγες όρνεου. Είχαν και άλλες παραλλαγές σφιγγός, όπως εμπρός όψη λέοντος και πίσω ανθρώπου και φτερά αετού. Διδάχθηκε και πολλά αινίγματα από τις Μούσες της Κοιλάδας των Μουσών στη Βοιωτία.

 

Η θεά Ήρα έβαλε τη Σφίγγα στο Φίκιον όρος κοντά στη Θήβα και της έδωσε εντολή να απευθύνει στους διαβάτες το εξής αίνιγμα: «Ποιο ζώο έχει μία φωνή και δύο, τρεις και τέσσερις πόδες; Το πρωί χρησιμοποιεί τέσσερις, το μεσημέρι δύο και το εσπέρας τρεις».

 

Αν οι διαβάτες δεν έλυναν το αίνιγμα, έτρωγε έναν από αυτούς. Έτρωγε λοιπόν κάθε μήνα από έναν και την έδιωξε ο σκύλος Λαίλαψ του Κεφάλου, όταν έγινε η συμμαχία Αμφιτρύωνος και Κεφάλου για αυτήν. Ήταν δε πεπρωμένο να συλλαμβάνει ό,τι αυτή επιθυμούσε και να μην συλλαμβάνεται από τους ανθρώπους. Για αυτόν τον σκοπό ο Ζευς απολίθωσε και αυτή και τον σκύλο.

 

Πολλές ιστορίες έχουν γραφτεί γύρω από τη Σφίγγα. Είπαν ότι ήταν νόθος κόρη του Λάϊου, ονόματι Σφήγξ, και επειδή ο Λάϊος την αγαπούσε, της φανέρωσε κάποιον μυστικό χρησμό, ο οποίος φυλασσόταν μυστικός για να μη το μάθει ο Κάδμος και το γνώριζαν μόνο οι βασιλείς και τα γνήσια παιδιά της βασιλικής οικογένειας. Επειδή ο Λάϊος είχε πολλά παιδιά και ζητούσαν τη βασιλεία λέγοντας ότι δεν είναι νόθα, έβαλε κριτή τη Σφίγγα να τα ελέγχει αν γνώριζαν το χρησμό, τον οποίο γνώριζαν μόνο τα γνήσια παιδιά του Λάϊου. Έτσι ξεφορτώθηκε τα νόθα παιδιά του που φιλονικούσαν για τη βασιλεία. Όμως ο Οιδίποδας είδε το χρησμό στον ύπνο του, γκρέμισε τη Σφίγγα και κέρδισε τη βασιλεία. Καθ’ οδόν προς τις Θήβες φόνευσε τον Λάϊο χωρίς να γνωρίζει ότι είναι πατέρας του και παντρεύτηκε τη γυναίκα του Λάϊου, την Ιοκάστη, χωρίς να γνωρίζει ότι είναι μητέρα του. Έτσι έγινε πατροκτόνος και μητρομίκτης. Και όμως το μαντείο προηγουμένως, με χρησμό, τον είχε προειδοποιήσει ότι θα σκοτώσει τον πατέρα του και θα παντρευτεί τη μητέρα του.

 

Οι Αιγύπτιοι με τη Σφίγγα σήμαιναν τον μήνα Αύγουστο και Ιούλιο, όπου ο Ήλιος είναι στο ζώδιο του Λέοντος και της Παρθένου, και γίνεται πλημμύρα του Νείλου.

 

Βρέθηκε και άγαλμα αυτής πλησίον των Πυραμίδων με τεράστιο μέγεθος. Μόνο η περιφέρεια της κεφαλής του είναι άνω των εκατό ποδών, το δε μέγεθος από της κεφαλής του μέχρι τα πόδια ήταν 43 πόδια. Εκεί έλεγαν ότι ήταν ο τάφος του Αμάσιδος. Σύμφωνα με ανακοινώσεις ερευνητών και αρχαιολόγων, προκύπτουν τα κάτωθι συμπεράσματα:

 

1. Η Σφίγγα είναι καθαρά ελληνικό σύμβολο.

2. Είναι το αρχαιότερο ελληνικό μνημείο στην Αίγυπτο.

3. Κατασκευάστηκε από έμπειρους τεχνίτες σε πανάρχαια προϊστορικά χρόνια, όταν πρωτοπάτησαν το πόδι τους οι Ρόδιοι και Βοιωτοί στη χώρα του Νείλου.

4. Έγινε πάνω σε νησίδα σαν φάρος για τα πλοία, πριν αναδυθεί πλήρως η έρημος Σαχάρα, που ήταν τότε θάλασσα. Στα βάθρα της Σφίγγας υπάρχουν ενδείξεις θαλάσσιας φθοράς (σε βάθος 20 μ. βρήκαν σκαλοπάτια από παράκτιες τεχνικές ενδείξεις).

5. Κάτω από τη Σφίγγα υπάρχουν αίθουσες πανάρχαιες με τάφους και θησαυρούς.

6. Εκτιμάται ότι η Σφίγγα χτίστηκε περίπου γύρω στο 25.000 π.Χ. από Έλληνες τεχνίτες για να φιλοξενήσει τα ιστορικά κειμήλια που φυλάσσονταν αρχικά στο Μουσείο του Δωδωναίου Δία της Θεσσαλίας. Μετά τον Κατακλυσμό του Ωγύγου (γύρω στα 23.000 π.Ε.), μεταφέρθηκαν από την Ελλάδα σε ασφαλές σημείο στη Σαχάρα. Κάτω από τη Σφίγγα, σε αίθουσες, λέγεται ότι υπάρχουν ελληνικά αρχεία που τοποθέτησαν ιερείς.

7. Υπήρχε και υπόγειος υδάτινος δρόμος που ένωνε τη Σφίγγα με τις Πυραμίδες.

8. Έχουν βρεθεί μη ανακοινώσιμα αρχαιολογικά ευρήματα κάτω από τη Σφίγγα.

9. Επειδή ο ελληνικός μύθος της Σφίγγας είναι αρχαιότερος από τον αιγυπτιακό, τούτο δηλώνει ότι οι Αιγύπτιοι πήραν τα περί σφιγγός από τους Έλληνες, με τη διαφορά ότι η ελληνική Σφίγγα είχε γυναικείο κεφάλι. Τις Θήβες της Αιγύπτου έχτισαν οι Έλληνες Βοιωτοί και μετέφεραν τους θεούς, τους μύθους και τα έθιμά τους εκεί. Να σημειωθεί ότι για τους Αιγυπτίους το λιοντάρι συμβολίζει τον φύλακα στις πύλες του Άδη.

10. Η Σφίγγα, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, κατοικούσε στο όρος Φίκιον ή Φίνιον ή Φαγά, που δεσπόζει στον κάμπο του χωριού Βάγια, δυτικά της Θήβας. Η περιοχή φέρει έντονη την ανάμνησή της Σφίγγας, η οποία σκότωνε τους διαβάτες που δεν μπορούσαν να λύσουν τους γρίφους της. Ο Οιδίποδας όχι μόνο κατάφερε να απαντήσει, αλλά και εκμεταλλεύτηκε το σάστισμά της για να τη σκοτώσει και να απαλλάξει τους Θηβαίους από αυτήν.

(27/3/26)

 

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

http://www.amphiktyon.blogspot.com

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΓΟΣ, Ὁ Στρατάρχης τῆς νίκης (Βιβλιοπαρουσίαση)

Πρόλογος 

 

Ἰωάννης Β. Ἀθανασόπουλος
Δρ Νεότερης καί Σύγχρονης Ἑλληνικῆς Ἱστορίας 

 

Ο Αλέξανδρος Παπάγος υπήρξε αδιαμφισβήτητα μία από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες της Σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας. Άφησε το στίγμα του τόσο ως στρατιωτικός όσο και ως πολιτικός, συμμετέχοντας σε όλες σχεδόν τις κρίσιμες για τον Ελληνισμό ιστορικές περιστάσεις. Το ανά χείρας πόνημα της πολυγραφότατης και ακαταπόνητης ιστορικού Ευαγγελίας Λάππα αποτελεί μια ευσύνοπτη και άκρως ουσιώδη περιγραφή και ανάλυση της σημαντικής αυτής προσωπικότητας, στην οποία η Ελλάδα του σήμερα οφείλει πολλά. 

 

Η συγγραφέας, βασισμένη σε σοβαρή και επιλεκτική βιβλιογραφία αλλά και άγνωστο αρχειακό υλικό, κατορθώνει να μας παρουσιάσει τον Αλέξανδρο Παπάγο χωρίς να επηρεάζεται από τον θρύλο και τη βαρύτητα του ονόματος που βιογραφεί. Ο Στρατάρχης ακολούθησε μια ένδοξη στρατιωτική καριέρα και πρωταγωνίστησε στα μεγάλα διπλωματικά και στρατιωτικά γεγονότα, από τους Βαλκανικού Πολέμους του 1912-1913 μέχρι το 1940. Η συγγραφέας περιγράφει με ενάργεια όλη αυτή την περίοδο. Αναμφίβολα το προσωπικό μεγαλείο του Παπάγου υπήρξε η θητεία του ως Αρχιστράτηγου του Ελληνικού Στρατού την περίοδο 1940-1941. Αν αναλογιστεί κανείς και την κατάσταση που είχε περιέλθει ο Στρατός μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 1930 -κατάσταση που σύμφωνα με βρετανικές εκθέσεις παρομοιαζόταν με «τσίρκο!»- αποτελεί πράγματι επίτευγμα του Παπάγου αλλά και του τότε πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά το γεγονός της ετοιμότητας του στρατεύματος παραμονές της ιταλικής επίθεσης, κάτι που επισημαίνει η Λάππα. 

 

Ακολούθως, στα χρόνια της Κατοχής ο Παπάγος αρνήθηκε τις προτάσεις συνεργασίας τόσο της κατοχικής κυβέρνησης Τσολάκογλου όσο και των Γερμανών κατακτητών. Μάλιστα στη πρότασή τους να λάβει τιμητική σύνταξη Αρχιστράτηγου, ο Παπάγος απάντησε με εξώδικο, στο οποίο αναφερόταν μεταξύ άλλων: […], λαμβάνω την τιμήν να δηλώσω υμίν ότι, το κατ’ εμέ, δεν θα αποδεχθώ τοιαύτην ειδικήν σύνταξιν τυχόν χορηγηθησομένην εμοί συμφώνως τη εν λόγω πληροφορία». Στράφηκε στη δημιουργία αντιστασιακής οργάνωσης, με την ονομασία «Στρατιωτική Ιεραρχία». Με στόχο να ενσωματωθούν στην οργάνωση όλοι οι μόνιμοι και έφεδροι αξιωματικοί του Ελληνικού Στρατού και την κατάλληλη στιγμή να πολεμήσουν τους κατακτητές. Μέχρι τότε η «Στρατιωτική Ιεραρχία» παρείχε όποια υπηρεσία μπορούσε στις οργανώσεις ΕΔΕΣ-ΕΟΕΑ του Ναπολέοντα Ζέρβα, ΕΚΚΑ-5/42Σ.Ε. του Δημ. Ψαρρού, ΠΑΟ, ΕΣ Πελοποννήσου, Χ του Γεωργίου Γρίβα και οργάνωση Τσαούς Αντών στην Ανατολική Μακεδονία. Η σύλληψή του το καλοκαίρι του 1943 από τους Γερμανούς, ματαίωσε τα σχέδιά του και τον έστειλε δέσμιο αρχικά στο στρατόπεδο Σαχσενχάουζεν και κατόπιν στο Νταχάου. Όπως επεξηγεί η Λάππα η αντιμετώπιση του Παπάγου από τους Γερμανούς εκεί ήταν «φρικτή» και η υγεία του, όπως και των περισσοτέρων κρατουμένων, επιδεινώθηκε. Στο σημείο αυτό είναι σημαντική η σύγκριση της αντιμετώπισης του Παπάγου και του Νίκου Ζαχαριάδη από τους Γερμανούς στο ίδιο στρατόπεδο. Ο Ζαχαριάδης, όπως μαρτυρούν οι πηγές, είχε σκανδαλωδώς ιδιαίτερη μεταχείριση ως κρατούμενος στο Νταχάου και βεβαίως δεν ταλαιπωρήθηκε η υγεία του. 

 

Σημείο τομής για τη νίκη των εθνικών δυνάμεων έναντι του ΔΣΕ θεωρείται και είναι η επιστροφή του Παπάγου στα στρατιωτικά πράγματα τον Ιανουάριο του 1949. Μετά από ομόφωνη πρόταση της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητος του Πρωθυπουργού Θεμιστοκλή Σοφούλη τού ανατίθεται η αρχιστρατηγία του Ελληνικού Στρατού στις επιχειρήσεις κατά του Δημοκρατικού Στρατού. Ο Παπάγος δέχθηκε να αναλάβει αφού έγιναν δεκτοί όλοι οι όροι που ζήτησε. Η συγγραφέας αναλύει επαρκώς τα γεγονότα που οδήγησαν στη νίκη του Ελληνικού Στρατού και στην απονομή του τίτλου του Στρατάρχη στον Αλέξανδρο Παπάγο με νομοθετικό διάταγμα που ψηφίστηκε ομόφωνα από την Ελληνική Βουλή τον Οκτώβριο του 1949. 

 

Το 1951 ίδρυσε τον «Ελληνικό Συναγερμό» και κατέβηκε στην πολιτική. Στις εκλογές του Νοεμβρίου 1952 ο «Συναγερμός» σχημάτισε κυβέρνηση λαμβάνοντας τις 240 από τις 300 έδρες. Το Κόμμα του Παπάγου θεωρείται και είναι το πρώτο μεταπολεμικό σταθερό κυβερνητικό σχήμα με μεγάλη λαϊκή απήχηση. Επιπλέον, μεταξύ των εκλεγέντων βουλευτών του «Ελληνικού Συναγερμού» συμπεριλαμβανόταν και η πρώτη Ελληνίδα βουλευτής Ελένη Σκούρα. Ιδεολογικά ο σχηματισμός βασιζόταν στην πατριωτική Δεξιά με ανοίγματα στον Κεντρώο πολιτικά χώρο. Η στρατηγική αυτή δεν ήταν αποκλειστικά πολιτική που στόχευε μόνο σε εκλογικά κέρδη, αλλά ήταν και συνενωτική καθώς ο Παπάγος ήθελε να ξεπεραστεί ο διχασμός Βενιζελικών-Βασιλικών των προηγούμενων δεκαετιών, όπως επίσης και ο διχασμός της δεκαετίας του 1940 μεταξύ κομμουνιστών και μη κομμουνιστών, ώστε οι «παρασυρθέντες» να επιστρέψουν στον εθνικό κορμό. 

 

Στην εσωτερική πολιτική, ο Παπάγος έλαβε δραστικά μέτρα με στόχο την οικονομική αναδιάρθρωση της χώρας μετά από τα δίσεκτα χρόνια της γερμανικής κατοχής και του εμφυλίου (1943-1949). Η αναδιοργάνωση της δομής του τραπεζικού συστήματος πέτυχε με την ενσωμάτωση της Εθνικής Τράπεζας και της Τράπεζας των Αθηνών. Η οικονομική πολιτική και οι αντίστοιχες μεταρρυθμίσεις έφεραν σε μεγάλο βαθμό την υπογραφή και την έγκριση του Υπουργού Συντονισμού, Σπυρίδωνα Μαρκεζίνη. Σημαντική τομή στην ανάπτυξη του τουρισμού αλλά και στην ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων στις αγορές του εξωτερικού, αποτέλεσε η υποτίμηση της δραχμής κατά 50%. Το μέτρο αυτό αν και αρχικά αντιμετωπίσθηκε με σκεπτικισμό και δισταγμό κατάφερε να σταθεροποιήσει τη δραχμή και να προσφέρει μακροπρόθεσμα οφέλη. Επιπλέον, ως απόστρατος, ο πρωθυπουργός πλέον Αλέξανδρος Παπάγος έδωσε μεγάλη σημασία στην αναδιοργάνωση των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. 

 

Ο Στρατάρχης άφησε την τελευταία του πνοή τον Οκτώβριο του 1955 ενώ ήδη η υγεία του ήταν ταλαιπωρημένη τον τελευταίο χρόνο. Τη θέση του στην πρωθυπουργία ανέλαβε, παρά τη θέληση του Στρατάρχη, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Αξίζουν θερμά συγχαρητήρια στη συγγραφέα για τη μεθοδολογία της κατά την παρουσίαση της σημαίνουσας αυτής προσωπικότητας, όπως άλλωστε συνηθίζει αν κρίνει κανείς από τα 7 προηγούμενα έργα της.

 

Κείμενο ἀπό τό ὀπισθόφυλλο τοῦ βιβλίου 

 

Εὐαγγελία Κ. Λάππα,

Φοιτήτρια τοῦ τμήματος Ἱστορίας καί Ἀρχαιολογίας τοῦ Ε.Κ.Π.Α. 

 

Ὁ Ἀλέξανδρος Παπάγος εἶναι ἰδιαιτέρως γνωστὸς γιὰ τὴν Ἀρχιστρατηγία του στὸν Ἑλληνοϊταλικὸ Πόλεμο τοῦ 1940 – 1941, τὸ ἔνδοξο Βορειοηπειρωτικὸ Ἔπος, ποὺ τοῦ προσέδωσε τὸ προσωνύμιο «Στρατάρχης τῆς νίκης», μὲ τὴν χρήση τοῦ ὁμώνυμου στρατιωτικοῦ τίτλου, ποὺ τοῦ ἀποδόθηκε ἀργότερα. Σὲ αὐτὸ τὸ βιβλίο, ἐπιχειρεῖται ἡ καταγραφὴ τοῦ βίου του καὶ τῶν πεπραγμένων του, βάσει πρωτογενῶν πηγῶν, ἀλλὰ καὶ δευτερογενοῦς βιβλιογραφίας. 

 

Ἡ ἐξιστόρηση ἀρχίζει ἀπὸ τὴν γέννηση τοῦ Παπάγου, τὰ παιδικά του χρόνια καὶ τὶς στρατιωτικὲς σπουδές του. Ἔπειτα, γίνεται ἀναφορὰ στὴν συμμετοχή του σχεδὸν σὲ ὅλους τοὺς ἀγῶνες τοῦ Ἔθνους καὶ τὴν συμβολή του στὴν προετομασία τοῦ Ἔπους τοῦ ’40. Στὴν συνέχεια, παρουσιάζεται ὁ ρόλος του στὸν Ἑλληνογερμανικὸ Πόλεμο τοῦ 1941, στὴν Ἀντίσταση ἐπὶ Κατοχῆς (1941 – 1944) καὶ στὸν Ἀντισυμμοριακὸ Ἀγῶνα (1946 – 1949). 

 

Ἐπίσης, ἀναλύονται οἱ συνθῆκες, ὑπὸ τὶς ὁποῖες κατῆλθε στὴν πολιτικὴ καὶ ἀνεδείχθη ὡς Πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδος τὸ 1952, ἐνῷ γίνεται ἀναφορὰ στὸ ἔργο τῆς Κυβερνήσεώς του στοὺς περισσότερους κρατικοὺς τομεῖς. Δίνεται ἰδιαίτερη ἔμφαση στὴν ἀνακίνηση τοῦ Κυπριακοῦ Ζητήματος ἀπὸ τὴν Κυβέρνησή του, τὶς συγκρούσεις του μὲ τὶς Ξένες Δυνάμεις, ἀλλὰ καὶ μὲ στενούς του συνεργάτες γι αὐτὸ τὸν λόγο, τὶς διπλωματικὲς μάχες γιὰ τὴν Ἕνωση τῆς Κύπρου μὲ τὴν Ἑλλάδα στὸν Ο.Η.Ε. καὶ τὴν ἔγκρισή του γιὰ τὴν ἔναρξη τοῦ Ἀγῶνα τῆς Ε.Ο.Κ.Α. τὴν 1η Ἀπριλίου 1955. 

 

Τέλος, παρουσιάζονται ἡ ἔσωθεν καὶ ἔξωθεν ὑπονόμευσή του, ἡ μυστηριώδης καὶ ἀνεξιχνίαστη ἀσθένειά του, οἱ συνθῆκες τοῦ θανάτου του καὶ τῆς διαδοχῆς του στὴν Πρωθυπουργία ἀπὸ τὸν μέχρι τότε Ὑπουργὸ Δημοσίων Ἔργων Κωνσταντῖνο Καραμανλῆ.

 

Τό βιβλίο κυκλοφορεῖ ἀπό τίς Ἐκδόσεις ΠΕΛΑΣΓΟΣ (https:// hellasbooks.gr) Δ/νση Χάρ. Τρικούπη 14 (ἐντός τῆς στοᾶς). Τηλ. παραγγελιῶν 210 6440021 ἤ 210 3628976. 

Ἐπίσης μπορεῖτε νά προμηθευτεῖτε τό βιβλίο ἀπό ὅλα τα βιβλιοπωλεῖα πού συνεργάζονται μέ τίς ἐκδόσεις.

 

πηγή 

Ρητορική μίσους το «άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς»

Γράφει ο Νικόδημος Καλλιντέρης, Νομικός. 

 

Δημοσιεύτηκε στις 26 Μαρτίου 2026 η πολυαναμενόμενη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Φινλανδίας με πρωταγωνίστρια την Päivi Räsänen, πρώην Υπουργό Εσωτερικών της χώρας, μέλος του φινλανδικού κοινοβουλίου από το 1995, ιατρό στο επάγγελμα, πολύτεκνη μητέρα 5 παιδιών και γιαγιά 12 εγγονών.

 

Η περίπτωσή της είχε εξ αρχής προκαλέσει το διεθνές ενδιαφέρον καθώς άπτεται της ελευθερίας της έκφρασης και της θρησκευτικής ελευθερίας σε μια εποχή κατά την οποία επελαύνει η υστερία της πολιτικής ορθότητας που επιδιώκει τη φίμωση κάθε «παρεκκλίνουσας» φωνής.

 

Τον Ιούνιο του 2019 η Päivi Räsänen τέθηκε υπό ποινική έρευνα για μια δημοσίευση στον προσωπικό της λογαριασμό στο X (πρώην Twitter) με την οποία αμφισβητούσε την απόφαση της ηγεσίας των Λουθηρανών για τη συμμετοχή τους στις «εκδηλώσεις υπερηφάνειας» (LGBT pride) στο Ελσίνκι. 

 

Στην επίμαχη ανάρτησή της παρέθετε ένα απόσπασμα από την «Προς Ρωμαίους» επιστολή του Αποστόλου Παύλου και συγκεκριμένα απ’ το 1ο Κεφάλαιο στιχ. 27 όπου ο γράφονται τα εξής: «ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἄρσενες ἀφέντες τὴν φυσικὴν χρῆσιν τῆς θηλείας ἐξεκαύθησαν ἐν τῇ ὀρέξει αὐτῶν εἰς ἀλλήλους, ἄρσενες ἐν ἄρσεσι τὴν ἀσχημοσύνην κατεργαζόμενοι καὶ τὴν ἀντιμισθίαν ἣν ἔδει τῆς πλάνης αὐτῶν ἐν ἑαυτοῖς ἀπολαμβάνοντες» (Μετάφραση: «Κατά παρόμοιο τρόπο και οι άνδρες άφησαν την φυσική σχέση και χρήση της γυναίκας και φλογίστηκαν με τις εμπαθείς ορέξεις μεταξύ τους, ώστε άνδρες σε άνδρες να ενεργούν αναίσχυντες και εξευτελιστικές πράξεις και να λαμβάνουν τον μισθό που τους έπρεπε για την πλάνη τους απ’ τον ίδιο τους τον εαυτό»). 

 

Στο πλαίσιο της ποινικής έρευνας εις βάρος της ανακαλύφθηκε ότι το 2004 είχε συγγράψει ένα δοκίμιο σε ένα εκκλησιαστικό περιοδικό με τίτλο «άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς» ενώ στοχοποιήθηκε και για μια ραδιοφωνική της συνέντευξη κατά την οποία επανέλαβε τις βασικές χριστιανικές θέσεις της για το γάμο και τα δύο φύλα. 

 

Κατά τη Γενική Εισαγγελία της Φινλανδίας η δημοσίευσή της στο Χ με το αποστολικό χωρίο παραβίαζε την ισότητα και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια των ομοφυλοφίλων και, ως εκ τούτου, υπερέβαινε τα όρια της ελευθερίας της έκφρασης και της θρησκευτικής ελευθερίας. 

 

Η μέχρι σήμερα δικαστική της περιπέτεια οδήγησε τελικά σε δύο ομόφωνες αθωωτικές αποφάσεις τον Απρίλιο του 2022 και τον Νοέμβριο του 2023 ενώ με την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Φινλανδίας ολοκληρώνεται σε εγχώριο επίπεδο η δικαστική της περιπέτεια. 

 

Ενώπιον του Εφετείου, η Φινλανδή εισαγγελέας Anu Mantila ισχυρίστηκε ότι «μπορείτε να αναφέρετε τη Βίβλο, αλλά η ερμηνεία και η γνώμη της Räsänen σχετικά με τα εδάφια της Βίβλου είναι εγκληματική». 

 

Στην οριακή απόφασή του (3 υπέρ και 2 κατά) το Ανώτατο Δικαστήριο της Φινλανδίας έκρινε την Päivi Räsänen ένοχη για «ρητορική μίσους» (hate speech) για την έκφραση των χριστιανικών πεποιθήσεών της σχετικά με το γάμο και τη σεξουαλική ηθική στο εκκλησιαστικό περιοδικό πριν από 20 χρόνια. 

 

Η καταδίκη αφορά τη «δημιουργία και τη διάθεση στο κοινό ενός κειμένου που προσβάλλει μια ομάδα». 

 

Το Ανώτατο Δικαστήριο από την άλλη αθώωσε ομόφωνα την Päivi Räsänen για το tweet της που περιείχε το εδάφιο από την «Προς Ρωμαίους» επιστολή. 

 

Η καταδίκη της για «ρητορική μίσους» βασίστηκε στο κεφάλαιο του φινλανδικού ποινικού κώδικα με τίτλο «εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας». 

 

Το Δικαστήριο έκρινε ένοχους την Päivi Räsänen από κοινού με τον έναν Λουθηρανό επίσκοπο επειδή «διέθεσαν στο κοινό απόψεις που προσβάλλουν τους ομοφυλόφιλους ως ομάδα λόγω του σεξουαλικού τους προσανατολισμού». 

 

Επιπλέον, κατά την δικαστική ετυμηγορία «πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι το κείμενο που αποτελεί τη βάση της καταδίκης δεν περιείχε υποκίνηση βίας ή παρόμοια απειλητική υποκίνηση μίσους. 

 

Η συμπεριφορά, επομένως, δεν είναι ιδιαίτερα σοβαρή από την άποψη της φύσης του αδικήματος». 

 

Το Δικαστήριο οδηγήθηκε στην καταδίκη με το σκεπτικό ότι «μετά την έναρξη προκαταρκτικής έρευνας για το θέμα το 2019, η Räsänen συνέχισε να μοιράζεται το άρθρο στις δικές της σελίδες στο διαδίκτυο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το 2019 και το 2020». 

 

Όσον αφορά το tweet με το αποστολικό χωρίο, με το οποίο η Räsänen αμφισβήτησε την απόφαση της ηγεσίας των Λουθηρανών να χρηματοδοτήσουν μια εκδήλωση «υπερηφάνειας», το Δικαστήριο έκρινε ομόφωνα ότι δεν πληρούσε τα κριτήρια για το αδίκημα της υποκίνησης, καθώς η Räsänen «αιτιολόγησε τη γνώμη της επικαλούμενη ένα βιβλικό χωρίο». 

 

Το Ανώτατο Δικαστήριο τελικά επέβαλε χρηματική ποινή ύψους αρκετών χιλιάδων ευρώ και αποφάσισε ότι οι αμφισβητούμενες δηλώσεις πρέπει «να μην είναι προσβάσιμες στο κοινό και να καταστραφούν». 

 

Αμέσως μετά την δημοσίευση της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου η Päivi Räsänen έκανε τις εξής δηλώσεις: 

«Είμαι συγκλονισμένη και βαθιά απογοητευμένη που το Δικαστήριο δεν αναγνώρισε το θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμά μου στην ελευθερία της έκφρασης. 

 

Παραμένω πιστή στις διδασκαλίες της χριστιανικής μου πίστης και θα συνεχίσω να υπερασπίζομαι το δικαίωμά μου, αλλά και το δικαίωμα κάθε ανθρώπου, να μοιράζεται τις πεποιθήσεις του στο δημόσιο χώρο. 

 

Ζητώ νομική συμβουλή σχετικά με μια πιθανή προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. 

 

Δεν πρόκειται μόνο για την δική μου ελευθερία έκφρασής, αλλά για εκείνη κάθε ατόμου στη Φινλανδία. 

 

Μια θετική απόφαση θα βοηθούσε να αποτραπεί η υποβολή άλλων αθώων ανθρώπων στην ίδια δοκιμασία απλώς και μόνο επειδή μοιράζονται τις πεποιθήσεις τους». 

 

Τέλος, αξίζει να επισημανθεί ότι το βρετανικό περιοδικό Εconomist στο ειδικό αφιέρωμα τον Μάϊο του 2025 για την σταδιακή οπισθοχώρηση της Ευρώπης στην προστασία του θεμελιώδους δικαιώματος της ελευθερίας της έκφρασης έκανε ειδική μνεία στη συγκεκριμένη υπόθεση.

 

πηγή 

Εκτός Ολυμπιακών Αγώνων οι τρανς αθλητές από όλα τα γυναικεία αθλήματα -Θα γίνεται τεστ φύλου

Οι επικεφαλής των Ολυμπιακών Αγώνων απέκλεισαν τους τρανς αθλητές και κάποιους αθλητές DSD από όλα τα γυναικεία αθλήματα.

 

Οπως γράφει η «Daily Mail», αυτό προκύπτει αφού η ΔΟΕ ανακοίνωσε υποχρεωτικά τεστ φύλου βάσει νέων κανόνων.

 

Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) αναφέρει ότι ένα τεστ γονιδίων SRY, που γίνεται μια φορά στη ζωή, θα βοηθήσει στην «προστασία της δικαιοσύνης, της ασφάλειας και της ακεραιότητας στην γυναικεία κατηγορία».

 

Είχε προηγηθεί η Παγκόσμια Ομοσπονδία Στίβου που κατέστησε υποχρεωτική την εξέταση για τις αθλήτριες ώστε να συμμετάσχουν σε μεγάλα πρωταθλήματα ή διοργανώσεις του Diamond League.

 

Η απόφαση αυτή έρχεται μετά την οξύτατη διαμάχη στους Ολυμπιακούς του Παρισιού το 2024, όταν ο πυγμάχος Ιμάν Κέλιφ βρέθηκε στο επίκεντρο, μετά από ισχυρισμούς ότι απέτυχε στις εξετάσεις επιλεξιμότητας φύλου της Διεθνούς Ομοσπονδίας Πυγμαχίας (IBA).

 

Οποιοσδήποτε αθλητής με Διαταραχή Ανάπτυξης Φύλου (ΔΑΦ) πρέπει να αποδείξει ότι «δεν ωφελείται από τις αναβολικές ή/και βελτιωτικές της απόδοσης επιδράσεις της τεστοστερόνης».

 

Ο Κελίφ, ο οποίος κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία ημιμεσαίων βαρών γυναικών στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού το 2024, αρνείται επανειλημμένα ότι είναι τρανς και λαμβάνει θεραπεία για τη μείωση των επιπέδων τεστοστερόνης.

 

Ο Αλγερινός είναι επίσης ανοιχτός στο να κάνει τεστ φύλου για να αγωνιστεί, λέγοντας τον περασμένο μήνα: «Φυσικά, θα δεχόμουν να κάνω οτιδήποτε απαιτείται για να συμμετάσχω σε αγώνες. Θα πρέπει να προστατεύουν τις γυναίκες, αλλά πρέπει να προσέχουν ώστε, ενώ προστατεύουν τις γυναίκες, να μην βλάπτουν άλλες γυναίκες».

 

Η πρόεδρος της ΔΟΕ, Κίρστι Κόβεντρι, δήλωσε: «Ως πρώην αθλήτρια, πιστεύω ακράδαντα στα δικαιώματα όλων των Ολυμπιονικών να συμμετέχουν σε δίκαιους αγώνες. Η πολιτική που έχουμε ανακοινώσει βασίζεται στην επιστήμη και έχει καθοδηγηθεί από ιατρικούς εμπειρογνώμονες».

 

«Στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ακόμη και κάτι μικρό μπορεί να κάνει τη διαφορά μεταξύ νίκης και ήττας. Επομένως, είναι απολύτως σαφές ότι δεν θα ήταν δίκαιο για τους βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στην κατηγορία των γυναικών. Επιπλέον, σε ορισμένα αθλήματα απλώς δεν θα ήταν ασφαλές».

 

«Κάθε αθλητής πρέπει να αντιμετωπίζεται με αξιοπρέπεια» και σεβασμό, και οι αθλητές θα πρέπει να υποβάλλονται σε εξετάσεις μόνο μία φορά στη ζωή τους. Πρέπει να υπάρχει σαφής εκπαίδευση σχετικά με τη διαδικασία και διαθέσιμη συμβουλευτική, παράλληλα με εξειδικευμένες ιατρικές συμβουλές.

 

Περισσότερες από 80 ομάδες υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του αθλητισμού κάλεσαν πρόσφατα τη ΔΟΕ να εγκαταλείψει τα σχέδιά της για υποχρεωτικά τεστ φύλου.

 

πηγή 

το είδαμε ΕΔΩ 

Θ. Μαλκίδης: Για τα οικονομικά της Επανάστασης του 1821 στο ΔΕΛΤΑ TV

Γράφει ο Θεοφάνης Μαλκίδης 

 

Για τα οικονομικά της Επανάστασης του 1821 

 

Η εκπομπή «CASH REPORT» στο τηλεοπτικό κανάλι ΔΕΛΤΑ TV, με καλεσμένο το Θεοφάνη Μαλκίδη, επικεντρώθηκε στην οικονομική διάσταση της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και την ίδρυση του ελληνικού κράτους.

 

Τα βασικά σημεία της συζήτησης συνοψίζονται στα εξής:

 

1. Πηγές Χρηματοδότησης πριν την Επανάσταση

 

Πριν το 1821, ο αγώνας στηρίχθηκε σε τρεις βασικούς πυλώνες:

Οι Κοινότητες: Η τοπική αυτοργάνωση των Ελλήνων.

Οι Έμποροι: Η οικονομική συνεισφορά της ελληνικής διασποράς (Βουκουρέστι, Βιέννη, Παρίσι, Λονδίνο).

Η Ναυτιλία: Τα ελληνικά καράβια (π.χ. από Ύδρα, Σπέτσες, Ψαρά, Αίνο) κυριαρχούσαν στο Αιγαίο και εξασφάλιζαν τη μεταφορά πολεμοφοδίων.

 

2. Ο Ρόλος της Φιλικής Εταιρείας

 

Η οργανωμένη οικονομική προετοιμασία ξεκίνησε το 1814 από την Οδησσό.

Πλούσιοι έμποροι και προσωπικότητες (όπως οι Υψηλάντηδες, ο Βαρβάκης και ο Καποδίστριας) διέθεσαν ολόκληρες τις περιουσίες τους στον αγώνα.

 

3. Τα «Δάνεια της Ανεξαρτησίας»

 

Η εκπομπή ανέλυσε τις σκληρές συνθήκες των πρώτων εξωτερικών δανείων από την Αγγλία:

Δάνειο 1824: Ονομαστικό ποσό 800.000 λίρες, αλλά στην Ελλάδα έφτασαν μόνο περίπου 300.000 λίρες λόγω προκρατήσεων και προμηθειών.

Δάνειο 1825: Ονομαστικό ποσό 2.000.000 λίρες, από τα οποία έφτασε στην Ελλάδα μόλις το 10% (περίπου 200.000-240.000 λίρες).

 

Τα δάνεια αυτά χρησιμοποιήθηκαν συχνά για εσωτερικές διαμάχες (εμφύλιοι) ή κατασπαταλήθηκαν στο εξωτερικό, και η αποπληρωμή τους διήρκεσε δεκάδες χρόνια .

 

4. Η Διακυβέρνηση του Ιωάννη Καποδίστρια

 

Ο Καποδίστριας παρέλαβε ένα κράτος υποθηκευμένο και με άδειο ταμείο [05:32].

Προσπάθησε να δημιουργήσει τις πρώτες υγιείς κρατικές δομές: εθνικό νόμισμα (Φοίνικας), τακτικό στρατό, σχολεία και κεντρικό προϋπολογισμό.

Υποθήκευσε ακόμα και την προσωπική του περιουσία για να στηρίξει το κράτος.

 

5. Η Συμβολή της Θράκης

 

Επιπλέον ο κ. Μαλκίδης τόνισε ότι η Θράκη είχε τεράστια συμμετοχή που συχνά παραλείπεται από την επίσημη ιστορία, ενώ κατέληξε στο ότι η οικονομική εξάρτηση από τις ξένες δυνάμεις ξεκίνησε ταυτόχρονα με την επανάσταση, δημιουργώντας μια κατάσταση που θυμίζει τις σύγχρονες δανειακές καταστάσεις. 

 

Η συνέντευξη στη Δέλτα Τηλεόραση 

https://youtu.be/nLj3ZYnoLks