Περί βλάβης γενικώς

Γράφει ο Χρήστος Μπολώσης 

 

«Τα περασμένα ωραία χρόνια», είναι η μόνιμη επωδός που ακούμε από όσους τα κεριά της τούρτας των γενεθλίων τους, είναι πιο βαριά από την ίδια την τούρτα.

 

Είναι όμως έτσι; Τα περασμένα χρόνια ήταν πράγματι και ωραία; 

 

Όλοι έχουμε βρεθεί στην κατάσταση αναμονής στη σχετική αίθουσα ενός νοσοκομείου ή ενός ιατρείου. Άλλες φορές περιμένοντας τα ευχάριστα νέα και άλλες, τα όχι και τα απολύτως ευχάριστα. 

 

Όλες τις φορές όμως κρεμόμαστε από τα χείλη του γιατρού «επί τη εμφανίσει» του. Ακόμα και οι καθαρίστριες νομίζουμε ότι κάτι ξέρουνε. 

 

Κάτι σχεδόν ανάλογο, συμβαίνει και όταν πας το αυτοκίνητό σου στην αντιπροσωπεία για προγραμματισμένο σέρβις ή για κάποια έκτακτη βλάβη. 

 

Παλιά, τα σέρβις δεν τα πολυξέραμε και το όχημα πήγαινε στο συνεργείο της γειτονιάς όταν ξέμενε αμίλητο κι ακούνητο και με κάποιο τρόπο έφθανε στο συνεργείο του κυρ Γιώργη. Η οδική βοήθεια δεν είχε ακόμα ανακαλυφθεί και η μεταφορά γινόταν, συνήθως, με τη ρυμούλκηση από το φορτηγάκι του κυρ Γιώργη. 

 

Ήταν δε ο κυρ Γιώργης ή μάλλον ο μάστρο-Γιώργης, ένας άνθρωπος τίγκα στη λίγδα και το γράσο, που τις περισσότερες φορές, άγνωστο γιατί, φορούσε ένα επίσης κάργα λιγδιασμένο τζόκεϋ. Ήταν οι τίμιες μουτζούρες της δουλειάς, όπως είπε στον μεγαλομπακάλη Χαρίλαο Ντούκουρα (Γιάννης Ιωαννίδης) ο υπάλληλός του Κώστας (Νίκος Βασταρδής), που τον κατηγορούσαν άδικα για κλοπή, στην ταινία «Έλα στον θείο». 

 

Εξηγούσες λοιπόν τα καθέκαστα («εκεί που πήγαινε καλά ξαφνικά μούσβησε» ή «στην ανηφόρα σκορτσάρει το άτιμο» κ.λπ.) και ο μάστρο-Γιώργης, πέφτει με τα μούτρα στη μηχανή και αρχίζει το ψαχούλεμα. Ενίοτε συμμετείχες κι εσύ στο ψάξιμο ή μάλλον, για να το θέσω ορθότερα, ενοχλούσες τον μάστορα, είτε με τις συνεχείς ερωτήσεις σου, είτε με το να τον εμποδίζεις στις κινήσεις του. 

 

Κάποτε η βλάβη εντοπίζεται και μπορεί να λάβεις μέρος κι εσύ στην επιδιόρθωση εκτελώντας τις εντολές του μάστρο-Γιώργη, όπως «πιάσε μου σε παρακαλώ το μυτοτσίμπιδο» ή «κράτα εδώ σφιχτά τη ντίζα μέχρι να σου πω». 

 

Κάποτε η επισκευή τελείωνε, και ο μάστορας έκανε τον λογαριασμό στο επίσης τίγκα στη λίγδα σημειωματάριό του και ανακοίνωνε: «800 δραχμές. Δεν σου έβαλα εργατικά επειδή είσαι φίλος». Ψέματα. Και εργατικά χρέωσε και μάλιστα φουσκωμένα επειδή… «είσαι φίλος». Πλήρωνες ευχαριστημένος που γλύτωσες τα εργατικά και έφευγες. Για απόδειξη ούτε λόγος. 

 

Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει και επειδή ακριβώς έχουν αλλάξει, μου δόθηκε η αφορμή γι΄ αυτό το σημείωμα. 

 

Οι μάστρο-Γιώργηδες έχουν σχεδόν εκλείψει και αν υπάρχουν είναι αρκετά διαφορετικοί. 

 

Τώρα όλες οι επισκευές και τα σέρβις γίνονται στις αντιπροσωπείες ή σε εξουσιοδοτημένα μεγάλα συνεργεία. 

 

Πας το αυτοκίνητό σου για επισκευή και σου λένε: «άστο –σε άψογο ενικό βέβαια– και θα σε ειδοποιήσουμε». Πάει δηλαδή η συμμετοχική σου δημοκρατία στην επισκευή. 

 

Το ίδιο και καλύτερο συμβαίνει και με τις επίσημες αντιπροσωπίες. Εκεί το πας και το όχημα… εξαφανίζεται, ενώ εσύ περιμένεις στην Αίθουσα Αναμονής όπου ενίοτε προσφέρεται και καφές. 

 

Και έτσι φτάσαμε στην αρχή του σημειώματός μας. Δηλαδή στην Αίθουσα Αναμονής. 

 

Η αίθουσα αναμονής λοιπόν του συνεργείου έχει αρκετές ομοιότητες με αυτήν του γιατρού. Αγωνία μέχρι να σε εξετάσει και να σου πει ότι εκείνο το πονάκι δεν είναι κάτι ανησυχητικό μέχρι να αρχίσει τα «χρειαζόμαστε αξονική, μαγνητική, τρίπλεξ καρωτίδων, ακτινογραφία θώρακος, γενική αίματος και ούρων και βλέπουμε». Εσένα εν τω μεταξύ σου έχουν κοπεί τα πόδια, έχει ξεραθεί το στόμα σου, τα στομάχι σου ανακατεύεται, το κεφάλι σου πάει να σπάσει και γενικώς ετοιμάζεσαι για γενική κατάρρευση. Το βλέπει αυτό ο γιατρός, ο εξαίρετος καρδιολόγος μου, και σπεύδει να σε παρηγορήσει: 

– Άκουσε, εμείς οι γιατροί βλέπουμε τους ανθρώπους της ηλικίας σας, ως εξής: 

α. Τους μεταξύ 80 και 85 ετών, σαν μωρά 

β. Τους μεταξύ 85 με 90, σαν νήπια και 

γ. Τους μεταξύ 90 με 95 στην εφηβεία. 

 

Από το σπίτι μου έτυχα μιας τέτοιας ανατροφής, που δεν μου επέτρεψε να απαντήσω στον γιατρό… 

 

Ενδιαφέρουν 

 

α. Στον πρόλογο του σημειώματός μας της 16 Οκτωβρίου υπό τον τίτλο «Εσύ παππού πολέμησες στον Μακεδονικό Αγώνα;», αναφέραμε: «Η Ημέρα του Μακεδονικού Αγώνα, τιμάται κάθε χρόνο την πρώτη Κυριακή μετά τη 13η Οκτωβρίου (ημερομηνία θανάτου του Παύλου Μελά το 1904). Ψάχνοντας στο διαδίκτυο, βρήκα ένα καταπληκτικό κείμενο που είναι η επιτομή του «Μακεδονικού Αγώνα». Είναι μία συνομιλία ενός παππού με το εγγονάκι του. Ως συγγραφέας του, φέρεται ο ιατρός κ. Φώτης Μιχαήλ. 

 

Ε λοιπόν όχι μόνο «φέρεται» ως συγγραφέας του κείμενου που ακολούθησε ο ιατρός κ. Φώτης Μιχαήλ, αλλά είναι υπαρκτό πρόσωπο και ζει και βασιλεύει, πού αλλού, στα περίχωρα της Θεσσαλονίκης. 

 

Με πολύ χαρά καλωσορίζουμε τον γιατρό στην παρέα μας, ελπίζοντας ότι εκτός από την υγεία μας θα βοηθήσει να γιατρευτούν χρόνιες ασθένειες της ιστορικής μνήμης μερικών. 

 

β. Με αφορμή το κείμενο με τίτλο «Αστικές συγκοινωνίες της Αθήνας», ο παλιός συμμαθητής και φίλος κ. Κώστας Δ., ζωντανεύει κάποιες σκηνές, με φόντο το Περιστέρι των αρχών της δεκαετίας του ‘60: 

«Μου θύμισες πολλά με το άρθρο σου. 

 

Εποχή της μίας λεωφόρου και ενός “κοψομούρικου” λεωφορείου. Εκτός από τα προβλήματα αραιών δρομολογίων, με οδηγό το αδελφό της μητέρας μου και τη σαρδελοποίηση των επιβατών. 

 

Την τεράστια καθυστέρηση μέχρι να περάσει τη γέφυρα της Κολοκυνθούς, αφού οι έξοδοι προς Αθήνα ήσαν μόνο οι δύο γέφυρες, η δεύτερη του Ροσινιόλ. 

Υπήρξε και ατύχημα. Το κουτσομούρικο είχε σκοτώσει ένα παιδί. 

 

Το δεύτερο είναι το τραμ που τερμάτιζε στην Παναγίτσα στην Κολοκυνθού. 

Στο πίσω μέρος που τυλιγόταν το σχοινί του τρολέ υπήρχε ένα οβάλ άνοιγμα. 

 

Ο υποφαινόμενος έκανα τη μαγκιά μου. Πατούσα στο άνοιγμα και κρατιόμουν από εξόγκωμα που τυλιγόταν το σχοινί και πήγαινα σε όλη τη διαδρομή μέχρι το τέρμα της Αλεξάνδρας. 

Επιστροφή ή με τον ίδιο τρόπο ή με τα πόδια. 

Αριστερά από την εκκλησία υπήρχε ένα μπουζουκάδικο, το Ροσινιόλ. Προς την πλευρά της όχθης υπήρχε ένας καλαμιώνας όπου κρυβόμουν και παρακολουθούσα τα “τεκταινόμενα”. 

 

Η κοίτη του ποταμού ήταν το πεδίο έρευνας για μέταλλα που συγκέντρωνα και πουλούσα στο παλιατζή (απέναντι από το Δημοτικό του Αγ. Αντώνη) για χαρτζιλικάκι, που μεταφραζόταν σε καραμέλες τσάρλεστον ή κουρκουμπίνια. 

 

Στα Περιβόλια πριν τη γέφυρα υπήρχε μια τεράστια μουριά, όπου ήμουν σχεδόν καθημερινά σκαρφαλωμένος την εποχή των ώριμων μούρων. Δίπλα στη μουριά υπήρχε μια στέρνα με χρυσόψαρα, δύο/τρία από αυτά στόλιζαν μια γυάλα στο σπίτι μου. 

 

Να μην ξεχάσω και το μικρό ρέμα που διέρρεε την οδό Σμύρνης. Είχε πάντα λίγο νερό και συντηρούσε βατράχια. Όταν εκκολάπτονται οι γυρίνοι έπαιρνα αρκετούς και παρακολουθούσα τη διαδικασία της μεταμόρφωσής τους σε βατράχια. 

 

Στη μεγάλη πλημμύρα που έγιναν (σημείωση: αναφέρεται στις μεγάλες πλημμύρες του 1961 που το Περιστέρι πλήγηκε ιδιαιτέρως, από την υπερχείλιση του Κηφισού) τεράστιες καταστροφές με πολλούς νεκρούς, συνέβησαν ένα γελοίο, μια σωτηρία ατόμου και ένα θλιβερό γεγονότα. 

 

Ο κυρ Βασίλης, μανάβης και μεθύστακας μπήκε στη σκάφη της κυρά Μερσίνας και κωπηλατούσε προς το ξεχειλισμένο ορμητικό ρέμα. Ευτυχώς τον πρόλαβε η κυρά Μερσίνα και τον γλύτωσε από βέβαιο πνιγμό. 

 

Όταν χαμήλωσαν τα νερά πήγα μέχρι την πλατεία. Το νερό υπερκάλυπτε βίαια τη γέφυρα. Ένας βιαστικός αποφάσισε να διακινδυνεύσει να το περάσει. Όμως τον παρέσυρε το νερό και τον στρίμωξε, το μισό σώμα μέσα στο νερό και το επάνω τμήμα έξω. 

 

Ευτυχώς μια ομάδα ψυχωμένων νέων έκαναν ανθρώπινη αλυσίδα και τον έσωσαν. Σχεδόν συγχρόνως το νερό έφερε στα πόδια μου ένα πνιγμένο αγοράκι, που το ξαναείδα στο πίσω κάθισμα ενός περιπολικού. 

 

Συγγνώμη που σπατάλησα τον χρόνο σου, αλλά δεν μπόρεσα να συγκρατήσω την παρόρμηση να σου τα γράψω. Καλό ξημέρωμα». 

 

Τίποτα δεν σπατάλησες φίλε Κώστα ή μάλλον ναι. Μου ξόδεψες μερικά δάκρυα, που έφεραν η ανάμνηση αυτής της εποχής, αφού και το σπίτι μας, ευρισκόμενο στα Δυτικά των Δυτικών, είχε πλημμυρίσει τότε… 

 

 

Παράγραφοι 

 

§. Όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο που έλεγε και ο Πασχάλης και εκσφενδονίζαμε καμιά πέτρα, η οποία αναιδώς κατέβαζε κάνα τζάμι, ο δάσκαλος ρωτούσε: «Ποιος το έκανε αυτό;» ο δράστης αναλάμβανε την ευθύνη με συνέπεια να… φάει της χρονιάς του. Τώρα, ας πούμε σε κάποιο υπουργείο γίνεται ο κλέψας του κλέψαντος, οι φραπέδες πάνε κι έρχονται, οι ανακρίσεις προσπαθούν να βάλουν το μαχαίρι στο κόκαλο, ο υπουργός αναλαμβάνει την ευθύνη, τιμωρείται κάνας εισηγητής β΄ και πάμε για φρέσκα. Προχθές η ΑΕΚ, διασυρθείσα, εισέπραξε δύο τεμάχια από τον ΠΑΟΚ μέσα στο γήπεδό της και ο προπονητής ανέλαβε την ευθύνη. Και λοιπόν; Τι θα πει αυτό; Μπορεί να εξηγηθεί με απλά Ελληνικά; Φυσικά είναι αντιληπτό ότι σημαίνει «ξέρετε εγώ έκανα λάθη διότι δεν εφάρμοσα το 4-4-2 ή το 2-2-3-3 ή ο «σύστημα πλημμύρα» και μας βρήκε μπόσικους ο Κωνσταντέλιας και τα υπόλοιπα τα ξέρετε. Εν τάξει και το σφάλειν ανθρώπινο, αρκεί οι σφαλιάρες, όταν μάλιστα είναι και σβουριχτές όπως η προχθεσινή, να πιάνουν τόπο. Διότι με δυό τρία ακόμα «αναλαμβάνω την ευθύνη» πέταξε και το πρωτάθλημα και το κύπελλο. 

 

§. Ο δρόμος, εκτός από τη δική του ιστορία, είχε και πολύ κίνηση. Γι΄ αυτό σταμάτησα στην άκρη το αυτοκίνητο, άναψα τα «αλάρμ» και λέω στο στεφάνι μου «πήγαινε να πάρεις κανένα ξηροκάρπι, που ωφελεί και στον προστάτη» (νάτα και τα προσωπικά δεδομένα). Κάτι μουρμούρισε, κάτι σαν «όλο στο φαΐ έχεις στον νου σου», αλλά πήγε και σε λίγο γύρισε μ’ ένα σακουλάκι. Στο σπίτι διαβάζω τη μικρή ταμπελίτσα και παγώνει το αίμα μου: «Αράπικο φιστίκι ελληνικό». Τρελάθηκα. Αμέσως πήγα στο γραφείο του Παραρτήματος της ΚΙΓΕΑΚΡΟ (Κίνηση για την Ειρήνη, τον Αφοπλισμό, κατά του Ρατσισμού και της Ομοφοβίας) που είναι στη γειτονιά μου και κατήγγειλα το γεγονός. Αμέσως ειδοποιήθηκαν καμιά δεκαριά ακτιβιστές και πάμε στο ξηροκαρπάδικο, και αρχίζουμε να το πετροβολούμε, ώσπου του κατεβάζουμε τη βιτρίνα και το κάνουμε καλοκαιρινό. Μετά, γράψαμε ένα ψήφισμα προς όλους τους φορείς και τις συλλογικότητες, απαιτώντας τα φιστίκια να μετονομασθούν σε «μελαχρινά». Ένας-δυό που πήγαν να διαμαρτυρηθούν, τους πλακώσαμε δημοκρατικότατα στο ξύλο. Μετά, πήγαμε στο σουβλατζίδικο του Παντελή και πλακωθήκαμε στα σουβλάκια και στις μπύρες. Ε πώς! Οι αγώνες θέλουν και καλοπέραση. 

 

§. Στην παραλία της Θεσσαλονίκης υπάρχει μία μαρμάρινη πλάκα που γράφει: «Μνήμη των μαχητών του ΕΛΑΣ, που απελευθέρωσαν τη Θεσσαλονίκη από τα Ναζιστικά στρατεύματα κατοχής στις 30 Οκτωβρίου 1944». Συγκλονίστηκα. Δεν το ήξερα και βάλθηκα να ψάχνω να βρω ποια μάχη έγινε εκείνες τις μέρες μεταξύ ΕΛΑΣ και Ναζί, συνέπεια της οποίας ήταν η απελευθέρωση της Νύμφης του Θερμαϊκού. Δεν βρήκα κάτι. Το μόνο που βρήκα είναι ότι τα Γερμανικά στρατεύματα Κατοχής «εξεκκένωσαν», δηλαδή αποχώρησαν ήσυχα και ανεμπόδιστα, τη Θεσσαλονίκη στις 30 Οκτωβρίου. Άρα ο ΕΛΑΣ απελευθέρωσε την ήδη απελευθερωμένη Θεσσαλονίκη. Έτσι είναι όταν την ιστορία τη γράφουν κομμουνιστές δήμαρχοι, τη συντηρούν κομμουνιστές δήμαρχοι και τους το επιτρέπουν συντηρητικοί (λέμε τώρα) κυβερνώντες και συντηρητικοί (ξαναλέμε τώρα) υπουργοί εσωτερικών. Εγώ όμως να ρωτήσω κάτι και απάντηση δεν περιμένω. Γιατί ο ΕΛΑΣ δεν απελευθέρωσε τη Θεσσαλονίκη νωρίτερα και άφησε να περάσουν κοντά τέσσερα χρόνια και οι Θεσσαλονικείς, αλλά και η γύρω περιοχή, να υποφέρουν κάτω από τη μπότα του κατακτητού; Δεν μπορεί κάποιον λόγο θα είχαν. Ο σοβαρότερος πρέπει να ήταν, μάλλον το ότι περίμεναν πρώτα να φύγουν οι Γερμανοί και μετά να απελευθερώσουν τη Συμπρωτεύουσα, οπότε αξίζουν μία μαρμάρινη πλάκα. 

 

§. Αυτή τη μεγαλοστομία θα την ακούσαμε πολλές φορές αυτές τις μέρες, με αφορμή την Εθνική μας επέτειο. Ποιο «ΟΧΙ» όμως; Πόθεν προήλθε; Υπάρχουν αρκετές εκδοχές, όμως μη επαρκώς επιστημονικώς αποδεδειγμένες. Π.χ. φύτρωσε μόνο του, σαν χαμομήλι στους αγρούς ή ξεπήδησε από το αυγό, όπως τα χαρούμενα δεινοσαυράκια, σε ταινίες φαντασίας. Η άποψη ότι το ηρωικό ΟΧΙ ήταν του Ελληνικού λαού, στέκει μεν, αφού όμως δεχθούμε τις παρακάτω προϋποθέσεις. Προφανώς τότε θα υπήρχαν τα σάϊτ, τα τσατ και το «Χ» και μεμιάς οι (ορθώς πράττοντας) κοιμώμενοι Έλληνες εκλήθησαν, σε ένα ταχύτατο γκάλοπ, να απαντήσουν στο ερώτημα: «ΝΑΙ ή ΟΧΙ». Κάτι σαν τότε με τον Τσίπρα. Μετά τα σάϊτ, τα τσατ και το «Χ»… μπαζωθήκαν και ξαναβγήκαν στις μέρες μας. Τέλος πάντων. Και για να σοβαρευτούμε, αν μπορεί αυτό να γίνει σ’ αυτόν τον τόπο. Στο βιβλίο του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, πολιτικού κρατουμένου του καθεστώτος Μεταξά, «Τα χρόνια του Μεγάλου Πολέμου 1939-1944», διαβάζουμε: «……Λέγουν όσοι αντικρίζουν με εμπάθεια και αυτά τα ανάγλυφα γεγονότα της ιστορίας, ότι το ‘’Όχι’’ δεν το είπε Μεταξάς, ότι το είπεν ο Ελληνικός Λαός. Ναι το είπε ο Ελληνικός Λαός, αλλά αφού το είχε ειπεί ο Μεταξάς…» Άντε τώρα να του ‘ξηγάς του Κανελλόπουλου. Και άντε και του τα ‘ξήγησες, σάμπως θα τα καταλάβει; Ζήτω το Έθνος των Ελλήνων πατριώτες.

 

Για γέλια και για κλάματα 

 

…ή και απλώς στη Γαλλία 

 

Μάλλον δίκιο είχε… 

 

Α, όλα κι όλα. Βουνό το δίκιο του Διγενή 

 

Προκήρυξη του ΚΚΕ με την οποία… εμψυχώνει τον μαχόμενο στη Βόρειο Ήπειρο Ελληνικό Στρατό!….

 

Μετά από λίγο ο ΕΛΑΣ… απελευθέρωσε τη Θεσσαλονίκη…

 

πηγή 

Ἡ παρουσία τῶν Στρατιωτικῶν Ἱερέων στὸ Ἔπος τοῦ 1940

Γράφει ο Ἰστρατόγλου Ἀλέξιος 

Ἀρχιμανδρίτης – Στρατιωτικός Ἱερέας Ἀρχηγείου Στόλου – Ναυστάθμου Σαλαμίνας 

 

Μέσα στὸν ἀπόηχο τῆς Ἐθνικῆς ἑορτῆς ποὺ προηγήθηκε, θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε καὶ στὴν σημερινή μας ἀναφορά, νὰ καταθέσω λίγες σκέψεις, γιὰ αὐτὸ τὸ μεγάλο γεγονός, ἐνῶ πολὺ σύντομα καὶ ἐπιφανειακά, θὰ προσεγγίσουμε τὴν παρουσία τῶν Στρατιωτικῶν Ἱερέων στὰ πεδία τῶν μαχῶν, βγάζοντας ἀπὸ τὸ χρονοντούλαπο τῆς ἱστορίας μας, ἡρωικὲς μορφές, ξεχασμένες καὶ πολλὲς φορὲς ἀδικημένες, ποὺ ἔδωσαν ὅμως ἕνα δυναμικὸ παρόν, σὲ ἐκείνη τὴ δύσκολη περίοδο γιὰ τὸ ἔθνος μας. 

 

Μὲ τὸν ἑορτασμὸ τῆς 28ης Ὀκτωβρίου, γιορτάσαμε τὴν εἴσοδο τῆς χώρας μας στὸν πόλεμο καὶ ὄχι τὴν λήξη αὐτοῦ. Ἀκόμα καὶ σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο φαίνεται ἡ διαφορετικὴ ἀντίληψη καὶ ἀντιμετώπιση αὐτῆς τῆς Ἐθνικῆς ἑορτῆς μέσα ἀπὸ τὴν κουλτούρα καὶ τὸν πολιτισμό μας, σὲ ἀντίθεση μὲ ἄλλες χῶρες ποὺ γιορτάζουν τὴν ἡμερομηνία λήξης τοῦ πολέμου καὶ ὄχι τὴν ἔναρξη. Μέσα ἀπὸ τὴν ἔναρξη τοῦ ἑλληνικοῦ ἀγώνα ἐναντίον τῶν ἐπιδρομέων Ἰταλῶν, ἡ πατρίδα μας ἔγραψε καινούριες σελίδες δόξας, ἡρωισμοῦ καὶ αὐτοθυσίας στὴ μεγάλη της ἱστορία καὶ φώτισε μὲ τὸ ὑπέροχο παράδειγμά της ὅλους τους λαοὺς τῆς γῆς, διδάσκοντας τὸ πνεῦμα τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς δικαιοσύνης, διδάσκοντας τὴν καλλιέργεια τοῦ ἀγωνιστικοῦ καὶ θυσιαστικοὺ φρονήματος ποὺ κατέχει τὸ λαό μας. 

 

Κατὰ τὴν περίοδο ποὺ προηγήθηκε πρὶν τὴν ἔναρξη τοῦ πολέμου ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν διάρκεια αὐτοῦ, οἱ τότε πνευματικοί, πολιτικοί, στρατιωτικοὶ καὶ θρησκευτικοὶ ταγοί, εἶχαν φροντίσει νὰ προβληθοῦν καὶ νὰ κατανοηθοῦν οἱ ὑποχρεώσεις τοῦ καθ’ ἑνὸς χωριστὰ καὶ ὅλων μαζὶ ὡς σύνολο, πρὸς τὴν πατρίδα. Ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ τὴν πλευρὰ του ἔδωσε τὸ μήνυμα τοῦ ἐθνικοῦ συναγερμοῦ, προκειμένου ἀπὸ κοινοῦ νὰ ἀντιμετωπίσουν τὸν ἐχθρὸ καὶ νὰ τὸν ἀπωθήσουν μακριά, χωρὶς νὰ βλάψει τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸν Ἕλληνα. Ὅλοι μαζὶ χάραξαν καὶ πορεύτηκαν μία κοινὴ πορεία χρέους καὶ εὐθύνης ἔναντί τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Φωτεινὰ παραδείγματα ἀντάξια της ἱστορίας καὶ τοῦ πολιτισμοῦ, στάθηκαν μπροστά, μὴ φειδόμενοι κόπου, μόχθου, θυσιῶν καὶ ὅλα αὐτὰ γιὰ τὸ καλό της πατρίδας. Κάποιων τὰ ὀνόματα γράφτηκαν, κάποιων ἄλλων ξεχάστηκαν ἢ δὲν ἀκούστηκαν τόσο πολύ. Αὐτὸ δὲν ἔχει καμία σημασία. Ὅ,τι ἔγινε δὲν ἔγινε γιὰ νὰ προβληθεῖ τὸ ἐγώ, ἀλλὰ τὸ ἐμεῖς. 

 

Ὁ Μαραθώνας, οἱ Θερμοπύλες, ἡ Ναυμαχία τῆς Σαλαμίνας, οἱ Πλαταιές, τὸ 1821, μᾶς ὁδήγησαν στὴν Πίνδο, στὶς μάχες στὸ Ἀλβανικὸ μέτωπο, στοὺς ἡρωικοὺς ἀγῶνες τοῦ λαοῦ μας στὰ χρόνια της κατοχῆς. Ὅλα αὐτά, ἀποτέλεσαν καὶ ἀποτελοῦν, φωτεινὰ ὁρόσημα ποὺ σημαδεύουν τὴν ἀνοδικὴ πορεία τοῦ λαοῦ μας καὶ δείχνουν στὸ σαστισμένο κόσμο, ὁράματα χαρᾶς καὶ νέας ζωῆς. Δίνουν μηνύματα ἀγῶνος, θυσίας καὶ προσφορᾶς, γιὰ κάτι ἀνώτερο καὶ οὐσιαστικότερο, ποὺ δὲν μετριέται καὶ δὲν λογίζεται μὲ καμία ἀξία ὑλική τοῦ κόσμου τούτου. Οἱ ἀγῶνες αὐτοὶ φανερώνουν, ὅτι τὸ σκοτάδι δὲν μπορεῖ νὰ κυριαρχήσει. Τὸ ψέμα δὲν μπορεῖ νὰ ἀντικαταστήσει τὴν ἀλήθεια. Ἡ βία δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιβληθεῖ στὴν ἐλευθερία τοῦ πνεύματος καὶ στὴ δημοκρατία. 

 

Μέσα ἀπὸ τοὺς ἀγῶνες ποὺ δόθηκαν τὸ 1940, γιὰ τὸν Ἕλληνα, ὁ ἀγώνας καὶ ἡ νίκη δὲν σήμαιναν μόνο τὴ φυσικὴ κατανίκηση τοῦ ἀντιπάλου, ἀλλὰ πέρα ἀπ’ αὐτὸ τὴν καταξίωση τῆς ἀρετῆς. Εἶχαν στὸ μυαλὸ τους αὐτὸ ποὺ ἔλεγε ὁ Θουκυδίδης: “Πάτριον ἡμῖν ἐκ τῶν πόνων τὰς ἀρετᾶς κτᾶσθαι”. Ἡ ἀγωνιστικότητα, ἦταν αὐτὴ ποὺ ἔδινε δύναμη καὶ κουράγιο στὸ Ἕλληνα νὰ προχωρᾶ μπροστά, μὲ τὸ κεφάλι ψηλὰ μὲ τὴν καρδιὰ γεμάτη, χωρὶς νὰ τὸν σκιάζει ἡ φοβέρα καὶ χωρὶς νὰ ὑπολογίζει τὸ σκοτάδι ποὺ σκόρπιζε ὁ κατακτητής. 

 

Μέσα σὲ ἕναν κόσμο σκοτεινὸ ἀπὸ τὸν πόλεμο καὶ τὴν ἐξαθλίωση, ἀλλὰ φωτεινό, ἀπὸ τὶς ἀξίες καὶ τὴν πίστη τοῦ Ἕλληνα, ἡ Ἐκκλησία ἔδωσε τὸ δικό της παρὸν καὶ τὸ δικό της μήνυμα τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, ποὺ ἔβγαινε μέσα ἀπὸ τὸ Σταυρὸ καὶ τὴν Ἀνάσταση. Αὐτὸ τὸ παρὸν τῆς Ἐκκλησίας, εἶχε μέσα του πολὺ δύναμη, εἶχε θυσιαστικὸ πνεῦμα καὶ πλημμύριζε ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Οἱ Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι κληρικοὶ ὑπῆρξαν «πρόσωπα- σύμβολα» γιὰ τὸν ἑλληνικὸ λαό. Ἱεράρχες, Ἱερεῖς, Ἱερομόναχοι, Μοναχοὶ ἀκόμη καὶ Μοναχές, πότισαν μὲ τὸ αἷμα τοὺς τὴν εὐλογημένη ἑλληνικὴ γῆ, «διὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστιν τὴν ἁγίαν καὶ τῆς πατρίδος τὴν ἐλευθερίαν». Ἔδωσαν χωρὶς φόβο τὴν «Ὀρθόδοξη μαρτυρία»,ὑπὲρ τοῦ δοκιμαζομένου καὶ μαρτυρικῶς καταδιωκὸμενου ἑλληνικοῦ λαοῦ, μπολιασμένοι «ὡς ἕνα σῶμα καὶ μία ψυχὴ» μὲ τὸν λαό, ὡς παιδιὰ καὶ οἱ ἴδιοι αὐτοῦ τοῦ περήφανου καὶ ἀδούλωτου λαοῦ. 

 

Εἶναι μάλιστα χαρακτηριστικὴ ἡ στιχομυθία, μεταξύ τοῦ κατοχικοῦ πρωθυπουργοῦ Τσολάκογλου, μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό, ὅταν μὲ ἀφορμὴ τὶς σκληρὲς ἀπὸ ἄμβωνος ὁμιλίες του κατὰ τῶν Γερμανῶν, τοῦ εἶπε: «Μακαριώτατε, προσέχετε μήπως οἱ Γερμανοὶ σᾶς τουφεκίσουν». Ὁ Δαμασκηνὸς τότε μὲ ἀγέρωχο ὕφος τοῦ ἀπάντησε: «Οἱ στρατηγοὶ τουφεκίζονται, οἱ ἀρχιερεῖς ἀπαγχονίζονται καὶ εἶμαι ἕτοιμος πρὸς τοῦτο». Λόγια μοναδικά, λόγια καρδιακά, λόγια γεμάτα ἀπὸ ἐπίγνωση τῆς ἀρχιερατικῆς ἀποστολῆς καὶ τοῦ χρέους, ἔναντί τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἀνθρώπων, ποὺ ζητοῦσαν τὴν ἐποχὴ ἐκείνη καὶ κάτω ἀπὸ τὶς συνθῆκες τὶς ὁποῖες βρίσκονταν, πραγματικοὺς ἡγέτες, ἀληθινὰ στηρίγματα, ζωντανὰ πρότυπα. 

 

Τὸ τιμημένο καὶ αἱματοβαμμένο «ὀρθόδοξο ράσο», στὸ πρόσωπο τῶν ἁπλῶν Ἱερέων, μεταξὺ αὐτῶν καὶ τῶν Στρατιωτικῶν, οἱ ὁποῖοι στάθηκαν πλησίον τῶν ἀγωνιστῶν Ἱεραρχῶν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, σήκωσε ὅλο τὸ βάρος τοῦ διμέτωπου ἀγώνα, τόσο στὴ διακονία τοῦ ἀποδεκατισμένου καὶ δοκιμαζομένου ἀπὸ τὴν πείνα, τὶς ἀσθένειες, τὴν ἀνέχεια, ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὅσο καὶ στὸ μέτωπο τῆς ἀντιστασιακῆς δράσεως ἐναντίον τοῦ δυνάστη κατακτητῆ. Οἱ Ἱερεῖς προσεύχονταν γιὰ τοὺς ἀγωνιζόμενους στρατιῶτες, ἐκφωνοῦσαν πύρινους λόγους μὲ τοὺς ὁποίους ἐνθάρρυναν καὶ παρηγοροῦσαν, ἐνῶ παράλληλα στέκονταν ὡς ἀκλόνητοι βράχοι κοντὰ στὶς οἰκογένειες ποὺ σήκωναν τὸ βάρος τῆς ἀπώλειας ἀγαπημένων προσώπων τους, τὰ ὁποία ἔπεσαν μαχόμενα, «ὑπὲρ βωμῶν καὶ ἑστιῶν». 

 

Ἡ ἱστορία ἔγραψε αὐτὴ τὴν ἀληθινὴ καὶ μοναδικὴ θυσία τῶν ἁπλῶν Ἱερέων, ποὺ μποροῦμε νὰ τοὺς κατατάξουμε χωρὶς κανέναν δισταγμό, μέσα στοὺς ἐθνομάρτυρες τῆς περιόδου ἐκείνης. Δὲν μποροῦμε νὰ ἀμφισβητήσουμε μὲ τίποτα, ὅτι αὐτοὶ οἱ ἁπλοὶ Ἱερεῖς τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ἀνώνυμοι ἢ οἱ ἐπώνυμοι, ὑπῆρξαν μεταξὺ τῶν ἄλλων πρωτεργατῶν, γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς πατρίδας. Δὲν μποροῦμε νὰ μὴν ἀναγνωρίσουμε, τὶς ἡρωικές τους μορφές, στὴν πρώτη γραμμὴ τοῦ ἀγώνα, στὸ πολεμικὸ μέτωπο, στὶς μυστικὲς ἀντιστασιακὲς ὁμάδες, στὰ νοσοκομεῖα, στὰ σανατόρια, στὰ σχολεῖα, στὶς φυλακές, στὰ ὑπόγεια τῆς Γκεστάπο, στὰ στρατόπεδα, στοὺς τόπους ἐκτελέσεων τῶν ἀντιστασιακῶν ἀγωνιστῶν καὶ στοὺς τόπους ἀναγνωρίσεων τῶν νεκρῶν καὶ ἐνταφιασμοῦ τους, στὰ συσσίτια. Ἐκεῖ ποὺ ἀπουσίαζαν κάποιοι ἄλλοι, ἦταν παρὼν οἱ παπάδες μας. 

 

Ἡ Ἐκκλησία ἐξ ἀρχῆς ἀναγνώρισε τὴν ἀναγκαιότητα τῆς παρουσίας τοῦ Ἱερέως στὰ πεδία τῶν μαχῶν. Γι’ αὐτὸ τὸ λόγο, γιὰ νὰ ἐνισχύσει τοὺς ἀγωνιστὲς τῆς περιόδου ἐκείνης ἔστειλε στὸ μέτωπο διακόνους ἱερεῖς καὶ ἱεροκήρυκες. Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος μὲ ἔγγραφό της, ζητοῦσε ἀπὸ τὴ κυβέρνηση νὰ μεριμνήσει γιὰ τὴν ταχύτερη ἔκδοση εἰδικῶν φύλλων ἐλεύθερης πρόσβασης τῶν Στρατιωτικῶν Ἱερέων στὸ χῶρο τοῦ μετώπου, γιὰ τὴν ἐκπλήρωση τῶν θρησκευτικῶν ἀναγκῶν, τῶν ὑπηρετούντων καὶ ἀγωνιζομένων. Κάτω ἀπὸ ἀντίξοες συνθῆκες καὶ περιστάσεις, μὲ φόβο Θεοῦ καὶ ἐπίγνωση, τοῦ ποῦ βρίσκονταν καὶ ποῦ θὰ μποροῦσαν ἀνὰ πάσα στιγμὴ νὰ βρεθοῦν, οἱ Ἱερεῖς τελοῦσαν τὶς Ἱερὲς Ἀκολουθίες, κοινωνοῦσαν, ἐξομολογοῦσαν, ἔκαναν μία ἁπλὴ προσευχὴ γιὰ τὴν προστασία τους ἀπὸ τὸν κίνδυνο τοῦ πολέμου, κήδευαν τοὺς σκοτωμένους ἀδελφούς τους. 

 

Θὰ μπορούσαμε νὰ ἀναφέρουμε ἕναν μακροσκελέστατο κατάλογο μὲ ὀνόματα Στρατιωτικῶν Ἱερέων, ποὺ πολέμησαν ἢ καὶ θυσιάστηκαν τὴν περίοδο ἐκείνη. Τὸ Ἀρχεῖο τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καὶ συγκεκριμένα ὁ φάκελος τῶν Στρατιωτικῶν Ἱερέων, εἶναι γεμάτος ἀπὸ ὀνόματα κληρικῶν, ποὺ δὲ δίστασαν, δὲν ὀπισθοχώρησαν, δὲν συμβιβάστηκαν, ἀλλὰ ἔβαλαν μπροστὰ τὸν ἑαυτό τους, γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὴν πατρίδα μας, μὲ ὅποιο τίμημα καὶ ἂν εἶχε αὐτή τους ἡ ἐπιλογή. Τὸ πνεῦμα τῆς προσφορᾶς καὶ τῆς αὐτοθυσίας τους, προκαλεῖ τὸ θαυμασμὸ καὶ τὸν ἔπαινο. Στὴ σημερινή μας ἀναφορὰ θὰ ἀρκεστοῦμε νὰ ἀναφερθοῦμε ἐπιγραμματικὰ σὲ κάποια ὀνόματα καὶ περιστατικὰ καὶ ὅταν σὺν Θεῷ φτάσουμε στὴν περίοδο αὐτή, θὰ ἔχουμε τὴν δυνατότητα νὰ γνωρίσουμε πολλὰ πράγματα, ποὺ μέχρι σήμερα δὲν γνωρίζουμε, νὰ γράψουμε περισσότερα, ἀλλὰ καὶ νὰ φέρουμε στὸ φῶς τῆς δημοσιότητας ἀνέκδοτες πτυχὲς τῆς ζωῆς καὶ προπαντός της προσφορᾶς αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων. 

 

Θὰ ἀναφέρουμε τὸν Ἀρχιμανδρίτη Χρυσόστομο Τσάκωνα, ὁ ὁποῖος κατευθυνόμενος μὲ κάποιους στρατιῶτες στὸ χωριὸ Περιστέρι, σκοτώνεται ἀπὸ μία ἐχθρικὴ βόμβα, στὸ Κεράσοβο Πωγωνίου τὸ 1940. Τὸ θάρρος καὶ ἡ πίστη, τοῦ Ἀρχιμανδρίτη Χρυσοστόμου Δεληγιανόπουλου, μετέπειτα Μητροπολίτου Ἀργολίδος, δὲν περιγράφεται μὲ λόγια καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἀποτυπωθεῖ σὲ κανέναν πίνακα σύγχρονης τέχνης. Μὲ τὴν τέλεση τῆς Θείας Λειτουργίας στὸ μέτωπο τοῦ πολέμου, κάτω ἀπὸ ἐπικίνδυνες συνθῆκες, ὅπως περιγράφονται ἀπὸ αὐτόπτες μάρτυρες καὶ κατὰ τὴν διάρκεια τῆς φρικτῆς ἱερουργίας, ἕνας ὅλμος νὰ ξύνει τὸν τοῖχο τοῦ δωματίου, ποὺ χρησίμευε ὡς Ναός, ἀλλὰ χωρὶς νὰ σκάσει καὶ ἕνας ἄλλος, νὰ ἔχει βυθιστεῖ πιὸ πέρα στὸ χῶμα, χωρὶς νὰ προκαλέσει καμία ζημιά, φανερώνουν τὴν ζωντανὴ παρουσία τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν σκέπη Του, σὲ ἀνθρώπους ποὺ ἀγωνίζονταν τίμια καὶ εὐσυνείδητα, γιὰ ὅ,τι ἱερὸ καὶ ὅσιο εἶχαν . 

 

Συνεχίζουμε μὲ τὸν Στρατιωτικὸ Ἱερέα τοῦ 31ου Συντάγματος, Ἀρχιμανδρίτη Κωνσταντῖνο Πλατή, μετέπειτα Μητροπολίτη ἀπὸ Κοζάνης, Πατρῶν, ὅπου κάποια Κυριακή τοῦ Μάρτιου τοῦ 1941, τελοῦσε τὴν Θεία Λειτουργία καὶ κατὰ τὴν ὥρα τοῦ ἐκκλησιάσματος, φάνηκαν νὰ πετᾶνε πέντε βομβαρδιστικὰ ἀεροπλάνα τοῦ ἐχθροῦ. Μία βόμβα νὰ ἔριχναν, καθὼς ἦταν συγκεντρωμένοι, θὰ γίνονταν ὅλοι τους κομμάτια. Ἡ Θεία Λειτουργία συνεχίστηκε, δὲν μετακινήθηκε κανένας ἀπὸ τὴ θέση του, τὰ ἀεροπλάνα συνέχισαν τὴν πορεία τους, μολονότι τὰ καταφύγια ἦταν κοντά. Μία ἄλλη ἐξέχουσα προσωπικότητα εἶναι ὁ Ἀρχιμανδρίτης Ἰερόθεος Μπαζιώτης. Ἐπιστρατεύθηκε στὶς 12 Ἰουνίου τοῦ 1940 καὶ τοποθετήθηκε ὡς ἔφεδρος ὑπολοχαγὸς στὸ 67ο Σύνταγμα Πεζικοῦ, τῆς ΧVΙΙ Μεραρχίας. Ἔπεσε ὑπὲρ Πατρίδος στὶς 3 Δεκεμβρίου 1940 στὴν Μάχη τοῦ Πόγραδετς. Τέλος θὰ ἀναφέρουμε καὶ τὸ ὄνομα τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Ἰσιδώρου Ρουσοχατζάκη, τοῦ μετέπειτα Μητροπολίτου Λάμπης καὶ Σφακίων, ὁ ὁποῖος ὡς Στρατιωτικὸς Ἱερέας τῆς 5ης Μεραρχίας, πῆρε μέρος στὸ ἀλβανικὸ μέτωπο. 

 

Ὁ κατάλογος μὲ τὰ ὀνόματα ἄξιων Λειτουργῶν τοῦ Ὑψίστου δὲν ἔχει τέλος. Ὅλοι κάτι ἔχουν νὰ μᾶς ποῦν, ὅλοι κάτι ἔχουν νὰ μᾶς διδάξουν. Μέσα στὸν ἀπόηχο τῆς ἐθνικῆς μας ἑορτῆς, ὅπως εἴπαμε καὶ στὴν ἀρχή, κάναμε καὶ σήμερα μία μικρὴ ἀναφορὰ σὲ προσωπικότητες, μπροστὰ στὶς ὁποῖες ὑποκλινόμαστε μὲ βαθύτατο σεβασμό, ζητώντας τὶς προσευχὲς των, γιὰ τὴν δική μας παρουσία καὶ τὸ ἔργο τὸ ὁποῖο ἐπιτελοῦμε, σὲ καιρὸ εἰρήνης, ἀλλὰ ἔντονης ἀνησυχίας καὶ ἀνασφάλειας, ποὺ κυριαρχεῖ σὲ ὁλόκληρο τὸν πλανήτη. Ζητοῦμε τὶς προσευχὲς των, προκειμένου νὰ μὴν ξαναβιώσει ἡ ἀνθρωπότητα, καταστάσεις ὅπως ἐκείνης τῆς ἐποχῆς, ἀλλὰ καὶ ὅσοι βιώνουν ἢ ζοῦν κάτω ἀπὸ τὴν ἀπειλὴ τοῦ πολέμου, γρήγορα νὰ βροῦν τὴν ἠρεμία καὶ τὴν ἡσυχία των καὶ νὰ ἐπιστρέψουν στὰ ἔργα τῆς εἰρήνης καὶ τῆς προόδου.

 

Νὰ παρακαλέσουμε τὸ Θεό, νὰ μᾶς βοηθήσει ὥστε νὰ σταματήσει ὁ πνευματικὸς καὶ σωματικὸς βιασμὸς τὸν ὁποῖο ὑφιστάμεθα μὲ διαφόρους τρόπους. Ἂς καλλιεργήσουμε μὲ τὸν τίμιο ἀγώνα μας, τὴν ἀγάπη γιὰ τὴν πατρίδα, τὸ σεβασμὸ γιὰ τὶς ἀξίες καὶ τὶς παραδόσεις τοῦ τόπου μας, τὴν ἐμμονὴ στὴν διατήρηση καὶ στὴ γνώση τῆς ἱστορίας, τὴν πορεία μας στὸ δρόμο τῆς ἀλήθειας τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῆς Ὀρθοδόξου πίστεώς μας καὶ τὴν προστασία τῆς ἑνότητας, ποὺ θὰ μᾶς προφυλάξει καὶ θὰ μᾶς προστατεύσει. Ἑνωμένοι καὶ ἀγαπημένοι, ἔχοντας τὶς παρακαταθῆκες τοῦ παρελθόντος, θὰ μπορέσουμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὸ παρὸν καὶ νὰ πορευτοῦμε μὲ ἀσφάλεια στὸ μέλλον, ποὺ δὲν πρέπει σὲ καμία περίπτωση νὰ εἶναι ἀβέβαιο, ἀλλὰ σίγουρο καὶ ἀσφαλὲς γιά μας καὶ τὰ παιδιά μας. 

 

Πηγή: Αγία Ζώνη

ΑΒΕΡΩΦ 

Οι «νέες» ταυτότητες και η απαξίωση της προφητείας

Tου Νικολάου Κατσιαβριά 

 

Όταν ήμουν φοιτητής είδα σε ένα τοίχο στο Φυσικό Τμήμα του ΕΚΠΑ γραμμένο ότι «η εξέλιξη του homosapiens θα είναι ο homobufo»! Το θυμήθηκα τον τελευταίο καιρό καθώς η δεύτερη κυβέρνηση Μητσοτάκη θέλει να μας εφοδιάσει με νέες ψηφιακές ταυτότητες και έχει απολύσει υπουργούς και κληρικούς να πείσουν τους χριστιανούς ότι οι ταυτότητες δεν έχουν τίποτα αντιχριστιανικό και απλώς μας κάνουν σύγχρονους και μας… διευκολύνουν. 

 

Ρωτούν: «Για μια προφητεία θα αρνηθείτε την νέα ταυτότητα;» 

 

Ας δούμε πώς έχουν τα πράγματα σε ό, τι αφορά την προφητεία: 

 

Στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο κεφ. 21, ο Ιησούς και οι μαθητές βρίσκονται έξω από τον ναό του Σολομώντος, όπως αυτός είχε ανακαινισθεί από τον Ηρώδη. Οι μαθητές θαυμάζουν λιθάρια και αφιερώματα. Ο Χριστός λέει: θα έλθουν ημέρες και από αυτά που βλέπετε δεν θα μείνει λίθος επί λίθον. Ρωτούν οι μαθητές πότε θα γίνουν αυτά; Ανάμεσα στα άλλα ο Ιησούς λέει: «όταν δε ίδητε κυκλουμένην υπό στρατοπέδων την Ιερουσαλήμ, τότε γνώτε ότι ήγγικεν (έφτασε) η ερήμωσις αυτής, τότε οι εν τη Ιουδαία φευγέτωσαν εις τα όρη και οι εν μέσω αυτής εκχωρείτωσαν, και οι εν ταις χώραις μη εισερχέσθωσαν εις αυτήν». 

 

Το χειμώνα 69-70 μ.Χ. κάποιοι Εβραίοι στασίασαν εναντίον των Ρωμαίων. Την άνοιξη του 70 άρχισαν να φτάνουν ρωμαϊκές μονάδες και να στρατοπεδεύουν γύρω από την Ιερουσαλήμ. Ήταν μάλιστα και καιρός γιορτής και έρχονταν στην πόλη και από τα περίχωρα. Η Ιερουσαλήμ καταστράφηκε ολοσχερώς. Έμεινε μόνο λίγο τείχος … των δακρύων! 

 

Οι Χριστιανοί κάτοικοι της Ιερουσαλήμ, οι οποίοι γνώριζαν τα λόγια του Χριστού έπρεπε να φύγουν στα γύρω βουνά ή έπρεπε να μείνουν μέσα να υποστούν την καταστροφή, την πείνα, τη σφαγή και τα δεινά της σκλαβιάς; Τους είχε υποδείξει ο Χριστός πριν 40 χρόνια τι να κάνουν ή όχι; Δεν θα ήταν ανόητοι αν δεν το ελάμβαναν υπ’ όψιν εκείνη την ώρα; 

 

Λέει παρακάτω στο ίδιο κεφάλαιο ο Ιησούς: «Και Ιερουσαλήμ έσται πατουμένη υπό εθνών άχρι πληρωθώσι καιροί εθνών». Έκτοτε, λοιπόν, η Ιερουσαλήμ γίνεται για 20 σχεδόν αιώνες Ρωμαϊκή, Ρωμαίικη, Περσική, Αραβική, … έως το 1967, όποτε επανέρχεται στο ιδρυθέν το 1947 κράτος του Ισραήλ! Ό, τι είπε ο Χριστός επαληθεύτηκε στο ακέραιο! Ή όχι; 

 

Δεν είναι ανοησία να περιφρονεί κανείς τα λόγια του Χριστού; Μετά από αυτά τα ιστορικώς τεκμηριωμένα δεν είναι προφανές ότι, όποιος παίζει με τα λόγια του Χριστού και των αγίων είναι ή άσχετος ή ανόητος; 

 

Αλλά υπάρχουν και άλλα. 

 

Αυτή τη φορά από την Αποκάλυψη: Ο υπέργηρος άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος υπαγόρευσε όσα είδε «γενόμενος εν πνεύματι» στον μαθητή του άγιο Πρόχορο στο γνωστό Σπήλαιο στην Πάτμο γύρω στο 100 μ. Χ. Με πολλή συντομία και λιτό τρόπο αναφέρεται στην από εκεί κει πέρα εξέλιξη της Ιστορίας, στην οποία ο Χριστός είναι κυρίαρχος. «Το άλφα και το ωμέγα». «Η αρχή και το τέλος», «οων, ο ην και ο ερχόμενος», ο οποίος «εξήλθε νικών και ίνα νικήσει». Φοβερά πράγματα σε μόνο 17 μεσαίου μεγέθους φύλλα! 

 

Στην αρχή το Πνεύμα του Θεού ελέγχει κάποιες από τις εκκλησίες της Μικράς Ασίας. «Ο έχων ους ακουσάτω τι το Πνεύμα λέγει ταις Εκκλησίαις». Στον επίσκοπο της Εφέσου λέει « … μετανόησον και τα πρώτα έργα ποίησον: ει δε μη, έρχομαί σοι ταχύ και κινήσω την λυχνίαν σου εκ του τόπου αυτής …». 

 

Μήπως δεν είδαμε τον 20ο αιώνα (πόσα χρόνια μετά;) τον εκτοπισμό των χριστιανικών πληθυσμών από τη Μικρά Ασία; Δεν είδαμε Θυατείρων να λέγεται ο Μεγάλης Βρετανίας, τον Φιλαδελφείας να έχει έδρα τη Βενετία; Δεν είδαμε ο Νέας Σμύρνης να βρίσκεται ανατολικά της Αθήνας και ο Νικαίας στα Δυτικά, ο Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας κάπου εκεί γύρω, ο Ναζιανζού, ο Τελμησού, … Όλοι εκτός! Τυχαίο; Προφανώς όχι! 

 

Η Αποκάλυψη, λοιπόν, έχει λόγο και μεγάλη αξία. 

Ποιος θα τολμήσει να περιφρονήσει τα λόγια των Aγίων και την προφητεία; 

Και τώρα στο προκείμενο: ταυτότητες και 666. 

 

Στο 13o κεφάλαιο στη Αποκάλυψη λέει το Πνεύμα του Θεού ότι το θηρίο, το οποίο αναδύεται από τη θάλασσα (θάλασσα είναι οι λαοί), θα αναγκάσει «τους μικρούς και τους μεγάλους, τους πλούσιους και τους φτωχούς, του ελεύθερους και τους δούλους να φτιάξουν χάραγμα πάνω στο δεξί τους χέρι ή στα μέτωπά τους, ώστε να μην μπορεί κανείς να πουλήσει ή να αγοράσει παρά μόνο αυτοί που έχουν το χάραγμα. Και το χάραγμα θα έχει τον αριθμό 666»! 

 

Είναι όχι απλά εντυπωσιακό αλλά και εκπληκτικό. Το διαβάζαμε πριν 30 ή 40 χρόνια και απορούσαμε πώς μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο; Και ιδού. Σήμερα επιχειρείται να γίνει αυτό κατ’ αρχήν με τις ψηφιακές ταυτότητες. Όσοι δεν θα τις έχουν δεν θα μπορούν να πουλούν ή να αγοράσουν. Γίνονται δηλαδή περιθωριακοί στην κοινωνία! Επί πλέον οι ταυτότητες, όπως όλα τα προϊόντα, έχουν στο barcode το 666! 

 

Εννοείται ότι οι «ταυτότητες» είναι το τελευταίο σκαλί πριν το χάραγμα στο χέρι ή στο μέτωπο. Εάν η οργάνωση, η οποία έως τώρα ήταν κρυμμένη στους λαούς και πλέον θέλει να αναδυθεί ως παγκόσμιο κράτος, επιβάλλει τις νέες ταυτότητες από εκεί και πέρα το χάραγμα είναι εύκολο. 

 

Εδώ και 1.900 και χρόνια περιγράφεται ακριβώς αυτό που μεθοδεύεται σήμερα! Είναι τόσο εντυπωσιακή η περιγραφή της Αποκάλυψης, που θα έπρεπε να προβληματιστούν όλοι και όχι μόνο οι συνειδητοί χριστιανοί. Υποτίθεται ότι ζούμε όχι μόνο στην εποχή της επιστήμης και της γνώσεως αλλά στην εποχή της «πληροφορίας». Και όμως μια τέτοια εντυπωσιακή και σημαντική πληροφορία από δοκιμασμένους ανθρώπους όχι μόνο δεν μας προβληματίζει όσο θα έπρεπε αλλά προσπαθούμε να την απαξιώσουμε ως τιποτένια και κατάλληλη για βλαμμένους, οπισθοδρομικούς και αντιδραστικούς. 

 

Προτείνουν, λοιπόν, οι νέοι «φωστήρες» άσχετοι και αδιάβαστοι οι ίδιοι, δοκιμασμένοι αναξιόπιστοι και προπαγανδιστές να πιστέψουμε αυτούς και να ξεχάσουμε τα παραπάνω. Αλλά, αν δεχθούμε αυτή τη στάση, σημαίνει πως έχουμε πάρει διαζύγιο από Χριστό, ιστορία και στοιχειώδη λογική. Τόση ανοησία;! Φτάσαμε, λοιπόν, στο homobufo;! 

 

Το να μην γνωρίζεις δεν είναι τόσο κακό. Το να νομίζεις ότι ξέρεις και να μη ρωτάς και επί πλέον να διαβάλλεις αυτούς που γνωρίζουν είναι μέγα πρόβλημα για τη δημοκρατία. Την καταργεί! 

 

Εννοείται ότι με τα παραπάνω δεν εξαντλείται ούτε το θέμα της προφητείας – Αποκαλύψεως ούτε το θέμα των «νέων» ταυτοτήτων. Σε ό, τι μας αφορά με το παρόν συνεισφέρουμε στα κοινά αυτό που καλώς γνωρίζουμε και εκπληρώνουμε το δημοκρατικό μας καθήκον. Από εκεί και πέρα ο καθένας είναι υπεύθυνος για τις επιλογές του. 

 

taxydromos 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ 12/11/23

 

πηγή 

Αγγλία: Το Πανεπιστήμιο του Σέφιλντ «μαρκάρει» επίσημα την Αγία Γραφή ως βιβλίο «βίας και σεξουαλικής κακοποίησης»!

Η woke παράνοια περνάει σε άλλο επίπεδο - Οι φοιτητές θα προειδοποιούνται για το «σκληρό περιεχόμενο» της Βίβλου και ιδιαίτερα της Σταύρωσης!
 

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης

 

Πριν λίγες εβδομάδες γράφαμε από αυτή εδώ τη στήλη ότι δεν είναι πολύ μακριά μια εποχή που η Αγία Γραφή θα ποινικοποιηθεί ως «μισαλλόδοξο» και «τρομοκρατικό» βιβλίο. Και τώρα έρχεται μια δυστοπική είδηση από το Πανεπιστήμιο του Σέφιλντ να μας επιβεβαιώσει ότι πράγματι το Ευαγγέλιο προορίζεται για την ορθοπολιτική «πυρά». 

 

Αφού η αρχή της λογοκρισίας έγινε με το να τεθούν στο στόχαστρο (ανάμεσα σε άλλα) ο Όμηρος, ο Σαίξπηρ και ο Κάρολος Ντίκενς, η woke μάστιγα περνάει στο «κυρίως πιάτο» που δεν είναι άλλο από το – μισητό για εκείνους – Ευαγγέλιο, δηλαδή την άπαξ δια παντός αλήθεια του Θεού για τον αιώνιο προορισμό του ανθρώπου. 

 

Όπως αναφέρουν τα βρετανικά μέσα, οι φοιτητές αγγλικής λογοτεχνίας που από εδώ και πέρα θα μελετούν βιβλικές πηγές, θα προειδοποιούνται με σχετικές οδηγίες από το Πανεπιστήμιο του Σέφιλντ ότι τα τέσσερα Ευαγγέλια περιλαμβάνουν σκηνές «ωμών σωματικών τραυματισμών και σεξουαλικής βίας»! Η επισήμανση του Πανεπιστημίου επικεντρώνεται κυρίως στα γεγονότα των παθών και της Σταύρωσης του Χριστού, προσδίδοντας σε αυτά μια εξωφρενική ερμηνεία που φιλτράρει τα Ευαγγέλια μέσα από το… woke πρίσμα! 

 

Όμως αυτή η εξέλιξη δεν ήρθε από το πουθενά. Η woke ακαδημαϊκή κοινότητα της Αγγλίας (και όχι μόνο), προωθεί εδώ και μερικά χρόνια τη συγκεκριμένη θεωρία. Κι όμως, το ιστορικό πρόσωπο του Χριστού χρησιμοποιήθηκε ευρέως από ακαδημαϊκούς ως σύμβολο κακοποίησης που το οικειοποιείται το κίνημα «metoo»! Υπήρξαν πολλές δηλώσεις πανεπιστημιακών που διεκδικούσαν να «χωρέσουν» τον Χριστό στα νοσηρά μέτρα τους. 

 

Ως «σεξουαλική βία» ερμηνεύουν τα ταπεινωτικά πάθη που υπέστη ο Ιησούς βάσει του ανδρικού φύλου του, δηλαδή τον εξευτελισμό της απογύμνωσης, αλλά και τη σταύρωση που οι Ρωμαίοι επέβαλλαν ως μια σωματική, συναισθηματική και ψυχολογική «υπέρτατη τιμωρία». Το γεγονός ότι η χριστιανική παράδοση «έντυσε» το άχραντο σώμα του εσταυρωμένου Χριστού για λόγους ευσχημοσύνης, εκείνοι το ερμηνεύουν ως «υποκριτικό πουριτανισμό» και αποσιώπηση της «έμφυλης βίας» που υπέστη! 

 

Με λίγα λόγια οι ακαδημαϊκοί επιχειρούν να μιάνουν τα Ευαγγέλια με δικαιωματιστικές βλασφημίες και μεταμοντέρνες μπούρδες εκτός θέματος, που αγνοούν πλήρως το ευαγγελικό μήνυμα των παθών του Χριστού. Βγάζοντας από τη μέση το πάνσοφο σχέδιο της θείας ενανθρώπισης, τα Ευαγγέλια ούτε λίγο – ούτε πολύ παρουσιάζονται σαν ένα σαδιστικό κείμενο βίας που πρέπει να επισημανθεί για την «αγριότητα» του ή στην καλύτερη περίπτωση να εκτιμηθεί για τα… woke μηνύματα του! Βέβαια το ακόμη προτιμότερο για εκείνους είναι απλά να μη διαβάζουμε Γραφή. Αυτός είναι άλλωστε και ο απώτερος στόχος τους. 

 

Και πριν πει κάποιος ότι αυτές είναι θεωρίες μερικών σχιζοφρενών στο Σέφιλντ, καλύτερα να το ξανασκεφθεί. Η επιρροή που ασκούν τα βρετανικά πανεπιστήμια σε παγκόσμιο επίπεδο μόνο αμελητέα δεν είναι. Φτάνει να σκεφτούμε ότι το Ηνωμένο Βασίλειο διαθέτει τα 5 από τα 10 καλύτερα βαθμολογημένα πανεπιστήμια παγκοσμίως, και κάθε χρόνο προσελκύει περίπου 700.000 φοιτητές από όλες τις χώρες του κόσμου. Τα πανεπιστήμια του ΗΒ δίνουν ακαδημαϊκές «γραμμές» που διοχετεύονται σε ολόκληρη τη Δύση, μέσω στρατευμένων ερευνών και προγραμμάτων εκπαίδευσης. 

 

Μέχρι πριν κάμποσα χρόνια η παραποίηση του Ευαγγελίου ήταν κορυφαίο γνώρισμα των αιρετικών, αλλά τώρα γίνεται επίσημη πανεπιστημιακή θέση. Η βιομηχανία του θεάματος έχει πλημμυρίσει τις τηλεοράσεις με σκηνές ασύλληπτης βίας και νοσηρότητας, αλλά η ακαδημαϊκή «ελίτ» ενοχλείται από τη βία που μεταφέρουν οι Ευαγγελιστές, οι οποίοι λογοκρίνονται επειδή κάνουν το «έγκλημα» να περιγράφουν ιστορικά γεγονότα. 

 

Η απόφαση του Πανεπιστημίου του Σέφιλντ ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων από χριστιανικές οργανώσεις, θεολόγους αλλά και ιστορικούς που τη θεωρούν απλά εξωφρενική. Η Άντρεα Γουίλιαμς, διευθύνουσα σύμβουλος του Christian Legal Center, δήλωσε σχετικά ότι: 

 

«Η εφαρμογή προειδοποιήσεων για μια αφήγηση που έχει να κάνει με τη σωτηρία μας και που έχει διαμορφώσει τον πολιτισμό μας, δεν είναι μόνο λανθασμένη, αλλά και παράλογη. Το να ξεχωρίζει κανείς τη Βίβλο με αυτόν τον τρόπο είναι μεροληπτικό και εξαιρετικά παραπλανητικό. Το να υπονοεί κανείς ότι η ιστορία της σταύρωσης περιλαμβάνει ‘’σεξουαλική βία’’ δεν είναι απλώς ανακριβές, είναι μια βαθιά εσφαλμένη ερμηνεία του κειμένου. Η αφήγηση του θανάτου του Ιησού δεν είναι μια ιστορία τραύματος, είναι η απόλυτη έκφραση αγάπης, θυσίας και λύτρωσης, κεντρικής σημασίας για τη χριστιανική πίστη». 

 

Φοιτητές σε woke σαπουνόφουσκα 

 

Φυσικά το πρόβλημα των δυτικών πανεπιστημίων είναι μόνο η άμωμη Αγία Γραφή, ενώ κανένας δεν ασχολείται λ.χ. με το Κοράνι όπου κάλλιστα θα μπορούσαν να μπουν δεκάδες προειδοποιητικές επισημάνσεις για ρητορική μίσους, υποκίνηση σε βία, ρατσισμό, μισογυνισμό και άλλα πολλά που όντως έχουν βάση. Όμως το ζήτημα είναι να μην πατρονάρονται οι φοιτητές από κανένα ακαδημαϊκό σύστημα προπαγάνδας, να μην αποστειρώνεται η διανόηση και η εσωτερική αναζήτηση, αλλά να αξιολογεί ο καθένας με τη δική του κρίση τα ιερά κείμενα της κάθε θρησκείας. 

 

Εάν σήμερα χρησιμοποιούνται προειδοποιητικές ενδείξεις για το Ευαγγέλιο σε Πανεπιστήμια, αύριο θα επεκταθούν σε σχολεία, σε βιβλία, σε πολιτιστικά προγράμματα, σε δημόσιες εκδηλώσεις, σε πολιτικές θέσεις, ακόμα και σε νόμους που θα ποινικοποιήσουν τις αιώνιες αλήθειες της Εκκλησίας. Τόση είναι η λύσσα τους να εξαφανίσουν τη Σταύρωση και την Ανάσταση του Χριστού σαν να μην έγιναν ποτέ ή σαν να είναι ένα ψυχοπαθολογικό αντικείμενο μελέτης. 

 

Ολόκληρος ο κόσμος βυθίζεται σε ένα χάος πολιτικής, κοινωνικής και εικαστικής βίας ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΠΕΙΔΗ απομακρύνεται από το νόημα του Ευαγγελίου, αλλά οι κρετίνοι της πανεπιστημιακής «διανόησης» θέλουν να απομονώσουν τους φοιτητές σε μια woke σαπουνόφουσκα όπου θα προσβάλλονται από οτιδήποτε αφορά τον Χριστό. 

 

Εκείνοι που όντως χρειάζονται προειδοποιητικές ενδείξεις, είναι όλα αυτά τα νοσηρά μυαλά που απεργάζονται τον αποχριστιανισμό της Ευρώπης χρησιμοποιώντας – οργουελικού τύπου – τακτικές λογοκρισίας. Εκείνοι ασκούν ρατσιστική βία στις ζωές των χριστιανών. Και – όπως γνωρίζουμε – το επόμενο βήμα μετά τις προειδοποιήσεις είναι οι απαγορεύσεις…

 

πηγή

Οικόπεδα έκαναν οι Αλβανοί νεκροταφείο Ελλήνων στρατιωτών – Αποκαλυπτικά ντοκουμέντα

Γράφει ο ΜΠΕΤΣΗΣ ΟΡΦΕΑΣ  

 

Είναι ιδιαιτέρως συγκινητικά και διαπερνούν το σύνολο του Ελληνισμού, όσα αφορούν τους Πεσόντες στρατιωτικούς που έμειναν στα Βορειοηπειρωτικά βουνά, ενώ είχαν νικήσει τον εισβολέα στη αλβανική επικράτεια, την φασιστική Ιταλία. Παρόλο που πέρασαν έκτοτε τόσες δεκαετίες, οικογένειες απογόνων σε πόλεις και χωριά, έχουν ένα νήμα που τους επαναφέρει πίσω στο χρόνο, στο Έπος που καθιστά περήφανο το Ελληνικό Έθνος…  

 

Θα αποπειραθούμε να φέρουμε στο φως ένα δράμα δεκαετιών – ένεκα και των πολιτικών-κρατικών συγκυριών – που καθιστά ακόμα πιο δραματική την υπόθεση της εξεύρεσης των Πεσόντων στρατιωτικών. Πεσόντων, που θυσιάστηκαν στον υπέρ πάντων αγώνα για την Πατρίδα, αλλά και για την ελευθερία του ανθρώπου, σε όλη την ευρωπαϊκή Ήπειρο. Σε μερικές περιπτώσεις δε, η υπόθεση αυτή καθίσταται ακόμα και τραγική…

 

Πρωτοβουλίες του αειμνήστου Αρχιεπισκόπου Αναστασίου – με το ανάλογο πολιτικό και ανθρώπινο κόστος βέβαια, αφού ήρθε η συγκυρία του ιστορικού ανοίγματος της Αλβανίας – βοήθησαν να κερδηθεί ο χαμένος χρόνος δεκαετιών, σε αυτό το ζήτημα. Οι πρωτοβουλίες αυτές, που έφεραν στο φως τις μνήμες ανθρώπων που γνώριζαν, δημιούργησαν ανάλογο ενδιαφέρον στους κόλπους του γηγενούς Ελληνισμού και ευρύτερα του Ορθόδοξου κόσμου. Έθεσε τα κράτη και τις κυβερνήσεις προ των ευθυνών μιας εθνικής εκκρεμότητας και ανθρωπιστικής υποχρέωσης. Κυρίως δε, συνέβαλαν στην δημιουργία κατάλληλων χώρων για Στρατιωτικά Νεκροταφεία. 

 

Η δύσκολη εφαρμογή 

 

To 2009, επί κυβερνήσεως Κώστα Καραμανλή ολοκληρώθηκε και κυρώθηκε η διμερής-διακρατική συμφωνία για την αναζήτηση, περισυλλογή και ενταφιασμό των Πεσόντων Ελλήνων στρατιωτικών. Δεν ήταν μία εύκολη υπόθεση, λόγω ενός περίεργου πολέμου προπαγάνδας από συγκεκριμένα κέντρα και μέσα στην Αλβανία.

 

Ενδεικτικό της δυσκαμψίας είναι το γεγονός ότι η υλοποίηση της Συμφωνίας πήρε στην πράξη σχεδόν άλλα 12 χρόνια, ένα κρίσιμο χρονικό διάστημα, δεδομένου ότι η γενιά των ανθρώπων που είχαν μνήμες και γνώσεις έφευγε σταδιακά από την ζωή. Ωστόσο, παρά τις δυσκολίες, είναι σε εξέλιξη η διαδικασία, με την συνεργασία Ελλήνων και Αλβανών εμπειρογνωμόνων, με θετικά αποτελέσματα. Στο σύνολο των 8000 Πεσόντων στην αλβανική επικράτεια, πάνω από 1500 έχουν ταφεί στα ως άνω Στρατιωτικά Νεκροταφεία, με όλες τις επιβεβλημένες θρησκευτικές και στρατιωτικές τιμές-ακολουθίες. 

 

Σε ό,τι αφορά τους ρυθμούς και την γεωγραφική επέκταση των εργασιών, αυτά αποτελούν ζητήματα που ίσως θέλουν άλλη διπλωματική προσέγγιση – και ίσως αυστηρότερη αντιμετώπιση από τους αρμόδιους. Ειδικά σε ό,τι αφορά την εκκρεμούσα-υποσχόμενη επέκταση των εγκαταστάσεων του Κοιμητηρίου στα Στενά της Κλεισούρας, με τις σχετικές εγκρίσεις των εργασιών…

 

Πρεμετή: Ντοκουμέντα για το προσωρινό νεκροταφείο 

 

Αξίζει να σταθούμε στην περίπτωση ενός τόπου ταφής – του προσωρινού κοιμητηρίου, που οι αποχωρήσοντες Ιταλοί (όχι λόγω ήττας από τον Ελληνικό Στρατό ή συνθηκολόγησης, αλλά λόγω της γερμανικής εισβολής στην Ελλάδα) οργάνωσαν στις παρυφές της Πρεμετής, δίπλα στον Αώο. Εκεί μετέφεραν σορούς Ελλήνων στρατιωτών και αξιωματικών που είχαν ταφεί στα σημεία των μαχών στην γύρω περιοχή. Πρόκειται για την Τρεμπεσίνα, το Μπαλαμπάνι, το Μπούμπεσι και πόσα άλλα, τοποθεσίες που βρίσκει κανείς στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη… 

 

Στο Κεντρικό Κρατικό Αρχείο της Αλβανίας βρήκαμε αρχειακό υλικό, μέρος του οποίου αναρτούμε, το οποίο αναφέρεται ακριβώς σε αυτό το ζήτημα. Εκείνη την περίοδο εξελίσσεται η εργασία της ομάδας των εμπειρογνωμόνων του ελληνικού υπουργείου Αμύνης για την περισυλλογή των οστών και όσων ευρημάτων έχουν περισωθεί απ’ τον χρόνο, των 900 και πλέον ανδρών που είχαν ταφεί…

 

Η απαντητική επιστολή της Εκτελεστικής Επιτροπής Επαρχίας Πρεμετής που αποδεικνύει την εργασία και τα αποτελέσματα που είχαν επιτευχθεί ήδη, μέχρι τον Ιούλιο του 1985. 

 

Θα πρέπει να εστιάσουμε στην εργασία που έγινε αμέσως μετά από την διατύπωση σχετικού αιτήματος από τον τότε υπουργού Εξωτερικών, τον αείμνηστο Κάρολο Παπούλια. Ο πρωθυπουργός της Αλβανίας είχε αποστείλει στις 12 Φεβρουαρίου του 1985 σχετική-επίσημη επιστολή στις Νομαρχίες (Εκτελεστικές Επιτροπές των Επαρχιών). Η γεωγραφία των παραληπτών έχει ειδική σημασία: Αργυρόκαστρο, Αυλώνα, Άγιοι Σαράντα, Πρεμετή, Κορυτσά, Πόγραδετς, Δέλβινο, Ερσέκα, Σκραπάρι… Οι υπηρεσίες των Νομαρχιών ανταποκρίθηκαν άμεσα.

 

Βεβηλώθηκε το νεκροταφείο 

 

Από τα ντοκουμέντα αυτά διαπιστώνουμε ότι υπήρχε γνώση από το αλβανικό κράτος για την ύπαρξη του προσωρινού Στρατιωτικού Νεκροταφείου των Ελλήνων πεσόντων, δίπλα στο στάδιο της κωμόπολης. Ο δε χάρτης δίνει μια λεπτομερή αποτύπωση της επιφάνειας, των συντεταγμένων και των διαστάσεων. 

 

Το φωτογραφικό υλικό από τις εργασίες τεκμηριώνει την περιγραφή στο κείμενο. Αναφέρει μάλιστα τον αριθμό των 808 ταφών, τις διαστάσεις των φέρετρων, ευρήματα κ.α. Ωστόσο, σε σημειώσεις με μολύβι, ο αριθμός τους προσεγγίζει αυτών των ιταλικών πηγών, για πλέον των 1200 ανδρών που είχαν ταφεί εκεί…

 

Το τραγικό όμως είναι, όπως δείχνει και η κατάσταση που επικρατεί στην περιοχή – που ενδεικτικά παρουσιάζουμε και απ’ τις υπηρεσίες του googlemaps – ότι αυτή είχε χαρακτηριστεί ως ελεύθερος χώρος, περίπου στην δεκαετία του 2000. Μάλιστα, οι υπηρεσίες του Δήμου και της Νομαρχίας παραχώρησαν μέρος της περιοχής ως οικόπεδα και ορισμένα εξ’ αυτών δομήθηκαν. 

 

Πρόκειται προφανώς για σύληση και μάλιστα ενός τόπου ιδιαίτερης σημασίας. Δεν υπάρχει το παραμικρό άλλοθι περί άγνοιας, με δεδομένη και την προ ετών χαρτογράφηση από τις ίδιες τις δημοτικές υπηρεσίες. 

 

Δεν είναι η ώρα αναζήτησης ευθυνών, ή αναζήτησης επεξηγήσεων… Εκείνο που ζητείται, ως ελάχιστη ένδειξη σεβασμού, είναι η διευκόλυνση για την περισυλλογή, μέσω της προσήκουσας διαδικασίας, ό,τι έχει απομείνει απ’ τα λείψανα των Ελλήνων Ηρώων, για την οριστική-τιμητική τους ταφή…

 

πηγή 

Η σκοτεινή ύλη εμφανίζεται για πρώτη φορά: Απόκοσμη εικόνα δείχνει αόρατη ουσία που αποτελεί το 25% του σύμπαντος

Aινιγματική λάμψη ακτίνων γάμμα αποκαλύπτει πού «κρύβεται» το πιο αόρατο στοιχείο του Σύμπαντος.
 

Για δεκαετίες, η σκοτεινή ύλη, που υπολογίζεται ότι αποτελεί πάνω από το ένα τέταρτο του Σύμπαντος, παραμένει αόρατη στα τηλεσκόπια των επιστημόνων. Τώρα, ερευνητές του Πανεπιστημίου Johns Hopkins πιστεύουν ότι μπορεί να έχουν εντοπίσει το πρώτο της ίχνος, το οποία είναι μία μυστηριώδη λάμψη ακτίνων γάμμα από το κέντρο του Γαλαξία μας.

 

Η σκοτεινή ύλη δεν εκπέμπει φως ή ενέργεια, αλλά η βαρυτική της επίδραση είναι καθοριστική, καθώς συγκρατεί τα άστρα και τους γαλαξίες από το να διαλυθούν. Σύμφωνα με τον καθηγητή Joseph Silk: «Η σκοτεινή ύλη κυριαρχεί στο Σύμπαν και κρατά τους γαλαξίες ενωμένους. Το φως των ακτίνων γάμμα που βλέπουμε στο κέντρο του Γαλαξία μπορεί να είναι η πρώτη μας ένδειξη για την παρουσία της».

 

Το παράξενο φως στο κέντρο του Γαλαξία: Βρέθηκε η σκοτεινή ύλη;

 

Από το 2008, το διαστημικό τηλεσκόπιο Fermi της NASA καταγράφει εικόνες του Γαλαξία σε ακτίνες γάμμα. Οι επιστήμονες παρατήρησαν μια διάχυτη λάμψη στην καρδιά του Γαλαξία, η οποία δεν φαίνεται να προέρχεται από κάποιον συγκεκριμένο αστρικό σχηματισμό.

 

Υπήρχαν δύο πιθανές εξηγήσεις:

• Να οφείλεται σε περιστρεφόμενους πυρήνες νεκρών άστρων (νετρονίων).
• Ή να προκαλείται από συγκρούσεις σωματιδίων σκοτεινής ύλης, που παράγουν εκρήξεις ακτίνων γάμμα.

Προσομοίωση του αόρατου: Είναι μια πιθανή «έμμεση ανίχνευση»

 

Στη νέα μελέτη, δημοσιευμένη στο περιοδικό Physical Review Letters, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν υπερυπολογιστές για να δημιουργήσουν έναν τρισδιάστατο «χάρτη» της σκοτεινής ύλης στον Γαλαξία μας, λαμβάνοντας υπόψη την εξέλιξη του Γαλαξία από τη δημιουργία του.

 

Σύμφωνα με τον Silk: «Ο Γαλαξίας μας σχηματίστηκε μέσα σε ένα τεράστιο νέφος σκοτεινής ύλης. Η κανονική ύλη, τα αέρια και η σκόνη, έπεσαν προς το κέντρο, παρασύροντας μαζί τους και σκοτεινή ύλη. Με τον καιρό, οι συγκρούσεις ανάμεσα στα σωματίδιά της αυξήθηκαν».

 

Όταν οι επιστήμονες συνέκριναν τα δεδομένα των προσομοιώσεων με τις πραγματικές εικόνες του Fermi, τα αποτελέσματα ταίριαζαν εντυπωσιακά. Αν και δεν πρόκειται ακόμη για «καπνίζον όπλο», τα νέα στοιχεία ενισχύουν σημαντικά την πιθανότητα ότι η σκοτεινή ύλη έχει εντοπιστεί έμμεσα.

 

«Το μοντέλο μας ταιριάζει εξίσου καλά με τα δεδομένα όσο και η υπόθεση των αστρικών νετρονίων», είπε ο Silk στην Daily Mail. «Έχουμε αυξήσει τις πιθανότητες ότι η σκοτεινή ύλη έχει ανιχνευθεί, έστω και έμμεσα».

 

Το επόμενο βήμα: το τηλεσκόπιο που θα λύσει το μυστήριο της σκοτεινής ύλης

 

Η ελπίδα των επιστημόνων είναι ότι το νέο Cherenkov Telescope Array, που κατασκευάζεται στη Χιλή, θα δώσει την τελική απάντηση. Το τηλεσκόπιο αυτό θα είναι το ισχυρότερο στον κόσμο για ακτίνες γάμμα, με ικανότητα να διακρίνει αν η ακτινοβολία προέρχεται από σκοτεινή ύλη ή από περιστρεφόμενα νετρονικά άστρα.

 

Εναλλακτικά, θα μπορέσει να εστιάσει σε μικρούς γειτονικούς γαλαξίες, που θεωρείται ότι αποτελούνται σχεδόν εξ ολοκλήρου από σκοτεινή ύλη: «Αν εντοπίσουμε το ίδιο σήμα και εκεί, τότε θα έχουμε επιβεβαιώσει την υπόθεση της σκοτεινής ύλης», καταλήγει ο Silk.

 

πηγή 

Θα εξισορροπήσουν τα τουρκικά Eurofighter τα ελληνικά Rafale;

Γράφει ο ΑΝΑΣΤΑΣΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ  

 

Πολύς λόγος έγινε σχετικά με την τουρκική παραγγελία 20 Eurofighter από την Βρετανία και άλλων 24 μεταχειρισμένων από το Κατάρ και το Ομάν. Λόγω των δεσμεύσεων που έχουν επιβάλει οι ΗΠΑ στις εξαγωγές πολεμικού υλικού, η Τουρκία καταφεύγει στην ευρωπαϊκή αγορά, όπως και σε επιμέρους συμφωνίες με αραβικά κράτη, για την προμήθεια αεροσκαφών. 

 

Μήπως η Τουρκία, με την προμήθεια ευρωπαϊκών αεροσκαφών (Eurofighter) – και “σπρώχνοντας” χρήματα στις μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες κατασκευής των αεροσκαφών – εξασφαλίσει τελικώς την εύνοιά τους σε άλλα θέματα της Ανατολικής Μεσογείου; Μήπως αλλάζει η ισορροπία δυνάμεων στον αέρα; Ας δούμε την ιστορία από την αρχή, ξεκινώντας με μία ιστορική αναδρομή.

 

Η ιδέα σχεδίασης και κατασκευής ενός ευρωπαϊκού αεροσκάφους ξεκίνησε αρχές της δεκαετίας του ’80, κυρίως για την αντιμετώπιση της απειλής από τα αεροσκάφη του Συμφώνου της Βαρσοβίας εκείνης της εποχής. Οι χώρες που αρχικά ξεκίνησαν μαζί ήταν: Γαλλία, Δυτική Γερμανία, Αγγλία, Ισπανία, Ιταλία. Η Γαλλία επιθυμούσε το υπό σχεδίαση αεροσκάφος να είναι ικανό και για επιπλέον δυνατότητες, από το να αντιμετωπίζει απλώς την απειλή των Σοβιετικών αεροσκαφών. 

 

Για το λόγο αυτό το 1985 αποχώρησε από τη συνεργασία και ανέθεσε στην εταιρεία Dassault την σχεδίαση του Rafale, ενώ οι υπόλοιπες χώρες παρέμειναν στα αρχικά σχέδια και ανέθεσαν στις εταιρείες Airbus, BAE Systems, Leonardo τη σχεδίαση του Eurofighter.

 

Σύγκριση Eurofighter και Rafale 

 

Το Eurofighter ως αεροπορική πλατφόρμα ήταν έτοιμο πριν το έτος 2000, αλλά λόγω πολλών εμπλεκομένων (εταιρειών και κρατών) καθυστέρησε η πιστοποίηση συστημάτων και όπλων. Επισημαίνεται ότι επειδή είναι εφοδιασμένο και με Αμερικανικά ηλεκτρονικά συστήματα και όπλα, απαιτούνταν και η σύμφωνη γνώμη των ΗΠΑ. Το Rafale, με αποκλειστικά γαλλική σχεδίαση και κατασκευή –καθώς επίσης εξοπλισμό και γαλλικά όπλα – ήταν έτοιμο και πλήρως πιστοποιημένο από το έτος 2004. 

 

Από την σχεδίαση, ανάπτυξη, κατασκευή, πιστοποίηση, τροποποιήσεις, εφοδιαστική υποστήριξη κλπ, αποδείχθηκε ότι το Eurofighter είχε μεν αρχικά προβλήματα, χωρίς να αποκλείεται να έχει και στο μέλλον και άλλα προβλήματα, σχετικά με “εγκρίσεις και πιθανές αντιρρήσεις” από τις πέντε χώρες που προαναφέρθηκαν. Για παράδειγμα, η Τουρκία μπορεί να αντιμετωπίσει μελλοντικά προβλήματα “διαθεσιμότητας” σε ανταλλακτικά ή και όπλα.

 

Και τα δύο αεροσκάφη είναι δικινητήρια και θεωρούνται 4,5 Γενεάς. Βασικές διαφορές στην κατασκευή τους είναι: 

1. Τα υλικά κατασκευής είναι ανθρακονήματα, λίγο τιτάνιο και αεροπορικό αλουμίνιο για το Eurofighter, ενώ το Rafale έχει ανθρακονήματα, πολύ περισσότερο τιτάνιο σε σημεία της ατράκτου και κράμα αλουμινίου-λιθίου. Το γαλλικό υπερέχει από απόψεως υλικών κατασκευής.
2. Το Eurofighter διαθέτει ψηφιακές οθόνες με ξεχωριστούς διακόπτες, ενώ το Rafale διαθέτει ψηφιακές οθόνες αφής, δηλαδή υπερέχει τεχνολογικά στον τομέα αυτό.
3. Το Eurofighter διαθέτει Radar με μηχανική κεραία που μπορεί να υποστηρίζει μία διαμόρφωση, ενώ το Rafale έχει κεραία ψηφιακής σάρωσης με δυνατότητα ταυτόχρονης υποστήριξης δύο ή και περισσοτέρων διαμορφώσεων.
4. Στο Eurofighter απαιτείται εξωτερικό ατρακτίδιο σκόπευσης ειδικών συνθηκών, ενώ το Rafale φέρει ενσωματωμένο σύστημα σκόπευσης, με αποτέλεσμα όλοι οι εξωτερικοί φορείς να είναι διαθέσιμοι για φόρτωση όπλων ή δεξαμενών καυσίμου. Στον τομέα σκόπευσης και εξωτερικής διαμόρφωσης, σαφώς υπερέχει το γαλλικό αεροσκάφος.
5. Το Eurofighter δέχεται εξωτερικό φορτίο 16.500 lbs, ενώ το Rafale 21.000 lbs. Πολύ σημαντική διαφορά υπέρ του γαλλικού αεροσκάφους σε μεγάλη εμβέλεια, αλλά και αποτελεσματικότητα της αποστολής.
6. Το Rafale είναι σχεδιασμένο με μικρότερο Radar Cross Section (RCS), δηλαδή δεν εντοπίζεται εύκολα από τα εχθρικά Radar, με αποτέλεσμα να κάνει “αθέατη προσβολή” και να αυξάνεται η δυνατότητα επιβίωσης σε πολεμικές αποστολές.
7. Το Rafale έχει την δυνατότητα να μεταφέρει πυρηνικά όπλα, καθώς επίσης υπάρχει μοντέλο για χρήση του αεροσκάφους σε αεροπλανοφόρο, δυνατότητες που δεν διαθέτει το Eurofighter.
8. Το Eurofighter φέρει “πανσπερμία” όπλων από διάφορους κατασκευαστές (εταιρείες και κράτη) κυρίως αμερικανικά, ενώ όλος ο εξοπλισμός του Rafale είναι γαλλικής κατασκευής, εξασφαλίζοντας το interoperability και electromagnetic interference στη λειτουργία των επιμέρους ηλεκτρονικών και οπλικών συστημάτων.
9. Το Eurofighter έχει ισχυρότερους κινητήρες, αλλά με μεγαλύτερη κατανάλωση από αυτούς του Rafale, ενώ η συντήρηση του γαλλικού κινητήρα θεωρείται απλούστερη και οικονομικότερη.
10. Και τα δύο αεροσκάφη είναι σχεδιασμένα με πτέρυγες “Delta – Carards”. To Eurofighter είναι ευέλικτο σε υψηλές ταχύτητες, έχοντας τα πτερύγια canards πολύ εμπρός κοντά στο ρύγχος, μακριά από το κέντρο βάρους δημιουργώντας μεγάλη ροπή στρέψης, αλλά μικρότερη ευστάθεια. 

Στο Rafale είναι κοντά στην πτέρυγα δημιουργώντας μικρότερη ροπή στρέψης, αλλά μεγαλύτερη ευστάθεια. Επίσης διατηρεί άντωση σε μεγάλες γωνίες προσβολής και μικρές ταχύτητες.

 

Γενικές παρατηρήσεις 

 

Μέχρι σήμερα έχουν κατασκευαστεί περίπου 600 Eurofighter και περίπου 500 Rafale. Το Κατάρ είναι η μόνη χώρα που διαθέτει και τους δύο τύπους των αεροσκαφών αυτών. Στα πλαίσια των καλών σχέσεων με το εμιράτο, η Τουρκία προσέφυγε σε αυτό για αγορά μεταχειρισμένων Eurofighter. Να σημειωθεί ότι οποιαδήποτε πώληση μεταχειρισμένων Eurofighter από το Κατάρ στην Τουρκία απαιτεί την έγκριση όλων των χωρών-μελών της κοινοπραξίας που ανέπτυξε το Typhoon: Βρετανίας, Γερμανίας, Ιταλίας και Ισπανίας.

 

Από την στιγμή που η Τουρκία έχει στους αέρες της τα Eurofighter και συνεχίσει την σημερινή πολεμική-επεκτατική ρητορική της και την υποστήριξη της τρομοκρατίας, είναι σίγουρο ότι θα αντιμετωπίσει προβλήματα παρόμοια με αυτά που αντιμετωπίζει με την προμήθεια νέων ή την ανακαίνιση παλαιότερων F-16. 

 

Δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής ότι οι τρεις κατασκευάστριες χώρες, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία είναι μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μαζί με την Κύπρο και την Ελλάδα, καθώς επίσης η Αγγλία διατηρεί βάσεις στην Κύπρο. Εκτιμάται ότι οι αποφάσεις όλων αυτών των εμπλεκομένων χωρών θα επηρεάσoυν την αποδέσμευση υλικών συντήρησης, σε περίπτωση που η Τουρκία ξεφύγει από την “πολιτικά ορθή” στάση στην Ανατολική Μεσόγειο. 

 

Συνοψίζοντας όλα τα ανωτέρω, το Eurofighter είναι σχεδιασμένο για αεροπορική υπεροχή με αντιπάλους, όπως τα σοβιετικά αεροσκάφη της δεκαετίας του ’80. Το Rafale είναι ένα αεροσκάφος πολλαπλών αποστολών, με εξελιγμένα ηλεκτρονικά συστήματα και μεγάλη εμβέλεια που προσφέρει “λύσεις” στο χρήστη του.

 

πηγή