Σελίδες

▼

15 Σεπτεμβρίου 2021

Ἡ Κωνσταντινούπολη για μᾶς, τόπος εἶναι και τρόπος

Ἡ Κωνσταντινούπολη γιὰ μᾶς, τόπος εἶναι καὶ τρόπος.
 
Ἕνας τόπος ποὺ κάθε σπιθαμή του μαρτυρᾶ, πὼς ἀπ’ ἐκεῖ πέρασαν ἄνθρωποι ποὺ ἀναζήτησαν τὴν ἀλήθεια, τὸ δίκαιο, τὴν ὀμορφιά, δημιουργώντας ἕναν πολιτισμό καὶ μιὰ πολιτεία, ποὺ δὲν θέλησε ν’ ἀναμετρηθεῖ μὲ τίποτα λιγότερο ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸ θάνατο, καὶ γι’ αὐτὸ ἔζησε περισσότερο ἀπὸ χίλιους χρόνους.
 
Ἕνας τρόπος ποὺ δοκίμασε νὰ φέρει σὲ διάλογο τὰ διεστῶτα· τὴν ἀνατολή μὲ τὴ δύση, τὸ πνευματικὸ μὲ τὸ ὑλικό, τὸν οὐρανὸ μὲ τὴ γῆ, πιστεύοντας βαθιά, πὼς ὅλα τοῦτα, εἶναι μπορετὸ νὰ ὑπάρξουν μαζί κι ἑνωμένα, μὲσα στὸν ἱστορικὸ χρόνο. 
 
Μέχρι πρὶν λίγες δεκαετίες οἱ μανάδες κι οἱ πατεράδες μας, εἶχαν τὸν καημὸ καὶ τὸν πόνο, τὴν ἔμπνευση καὶ τὸ μεράκι, νὰ τραγουδοῦν, μέρες τέτοιες, στέλνοντας δύο πουλιὰ στὴν Ἀνατολή, ἕνα γιὰ τὸν τόπο κι ἕνα γιὰ τὸν τρόπο. 
 
Διατηροῦσαν τὴ μνήμη τῆς Πόλεως στὴ ψυχή τους· παρηγοροῦσαν τὸ ἄλγος τῆς ἀνοιχτῆς πληγῆς τῆς ρωμηοσύνης· παιδαγωγοῦσαν τοὺς νέους βλαστοὺς τοῦ ἐλληνισμοῦ, μὲ τραγούδια καὶ παραμύθια, μὲ λαχτάρες κι ἐλπίδες, μὲ τὴ μηλιὰ τὴ κόκκινη καὶ τὸ βασιλιὰ τὸν μαρμαρωμένο, κι ἔτσι συνέχιζαν νὰ πολεμοῦν τὸ θάνατο καὶ τὴ λήθη. 
 
Σήμερα στὴν ἐποχὴ τοῦ πολιτικὰ ὀρθοῦ, δὲν ἀφηγοῦμαστε ἱστορίες, μήτε σκοποὺς τραγουδοῦμε• καὶ γι’ αὐτὸ ἡ ψυχή μας, δὲν ξέρει τὶ θὰ πεῖ πίστη καὶ τί παρηγοριά. 
 
Παραδοθήκαμε σ’ ἄλλους τόπους καὶ σ’ ἄλλους τρόπους. 
Σερνόμαστε ἡττημένοι κι αἰχμάλωτοι μέσα στὴν ἱστορία, κρύβοντας τὸ ποιοὶ εἴμαστε, ἀκόμα κι ἀπὸ τὸν ἴδιο μας τὸν ἑαυτό· ἀφήνοντας τὴν οἰκουμένη νὰ ἀγνοεῖ, πὼς ὁ κόσμος αὐτὸς, θὰ μποροῦσε νὰ ὑπάρξει κι ἀλλιῶς. 
 
π. Μιλτιάδης Ζέρβας 
 
το είδαμε ΕΔΩ
at

1 σχόλιο:

  1. Ανώνυμος15 Σεπτεμβρίου, 2021 13:54

    Μαρμαρωμένε Βασιλιά

    Κωνσταντίνος Καρυωτάκης

    Και ρίχτηκε με τ’ άτι του μες στων εχθρών τα πλήθια,
    το πύρινο το βλέμμα του σκορπούσε την τρομάρα,
    και το σπαθί του τη θανή. Στα χάλκινά του στήθια,
    εξέσπασε η όργητα σε βροντερή κατάρα.

    Εθόλωσαν τα μάτια του. Τ’ αγνό το μέτωπό του,
    θαρρείς ο φωτοστέφανος της Δόξας τ’ αγκαλιάζει.
    Κι έπεσε χάμου ο Τρανός! Θρηνήστε το χαμό του.
    Μα, μη! Σε τέτοιο θάνατο ο θρήνος δεν ταιριάζει.

    Κι έπεσε χάμου ο Τρανός! Κυλίστηκε στο χώμα,
    ένας Τιτάν π’ ακόμα χτες εστόλιζ’ ένα θρόνο,
    κι εσφάλισε – οϊμένανε! – για πάντ’ αυτό το στόμα,
    που κάθε πίκρα ρούφαγε κι έχυν’ ελπίδες μόνο,

    Μαρμαρωμένε Βασιλιά, πολύ δε θα προσμένεις.
    Ένα πρωί απ’ τα νερά του Βόσπορου κει πέρα
    θε να προβάλει λαμπερός, μιας Λευτεριάς χαμένης,
    ο ασημένιος ήλιος. Ω, δοξασμένη μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Παρακαλούμε τα σχολιά σας να ειναι σχετικά με το θέμα, περιεκτικά και ευπρεπή. Για την καλύτερη επικοινωνία δώστε κάποιο όνομα ή ψευδώνυμο. Διαφημιστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται.
Επειδή δεν υπάρχει η δυνατότητα διόρθωσης του σχολίου σας παρακαλούμε μετά την τελική σύνταξή του να ελέγχεται. Προτιμάτε την ελληνική γραφή κι όχι την λατινική (κοινώς greeklish).

Πολύ σημαντικό είναι να κρατάτε προσωρινό αντίγραφο του σχολίου σας ειδικά όταν είναι εκτενές διότι ενδέχεται να μην γίνει δεκτό από την Google (λόγω μεγέθους) και θα παραστεί η ανάγκη να το σπάσετε σε δύο ή περισσότερα.

Το σχόλιό σας θα δημοσιευθεί, το αργότερο, μέσα σε λίγες ώρες, μετά από έγκριση του διαχειριστή του ιστολογίου, ο οποίος είναι υποχρεωμένος να δημοσιεύει όλα τα σχόλια που δεν παραβαίνουν τους όρους που έχουμε θέσει στις παρούσες οδηγίες.
Υβριστικά, μη ευπρεπή και προπαγανδιστικά σχόλια θα διαγράφονται ή δεν θα δημοσιεύονται.