Πρόκειται για τη «βίβλο» της γαστρονομίας. Ο οδηγός Michelin είναι μια σειρά ετήσιων οδηγών που εκδίδονται από την ομώνυμη γαλλική εταιρεία, για πάνω από έναν αιώνα. Πρόκειται για τον παλαιότερο και πιο γνωστό Ευρωπαϊκό οδηγό για ξενοδοχεία και εστιατόρια, ο οποίος απονέμει τα περίφημα και διάσημα αστέρια Michelin.
Η απόκτηση ή η απώλεια ενός αστεριού μπορεί να έχει δραματικές συνέπειες για την επιτυχία ενός εστιατορίου.
Η ιστορία ξεκινά το 1900, οπότε οι παραγωγοί ελαστικών André και Édouard Michelin δημοσίευσαν τον πρώτο οδηγό που απευθυνόταν σε Γάλλους αυτοκινητιστές. Εκείνη την εποχή υπήρχαν λιγότερα από 3.000 αυτοκίνητα στη Γαλλία, και ο οδηγός Michelin είχε ως στόχο να ενισχύσει τη ζήτηση για αυτοκίνητα, και ως εκ τούτου για τα ελαστικά αυτοκινήτων. Τα αδέλφια Michelin τύπωσαν περί τα 35.000 αντίτυπα τα οποία διατέθηκαν δωρεάν και περιείχαν χρήσιμες πληροφορίες για τους αυτοκινητιστές, όπως χάρτες, οδηγίες για την επισκευή και αλλαγή ελαστικών, λίστες με μηχανικούς αυτοκινήτων, ξενοδοχεία και πρατήρια βενζίνης. Το 1904 οι αδελφοί δημοσίευσε ένα παρόμοιο οδηγό στο Βέλγιο.
Το 1926, ο οδηγός εισήγαγε το αστέρι σε σημεία με αξιόλογο φαγητό και το 1931 προστέθηκαν δυο και τρία αστέρια- το εξώφυλλο του οδηγού αρχικά ήταν μπλε και ακολούθως έγινε κόκκινο. Πέντε χρόνια αργότερα, το 1936 καθορίστηκαν τα κριτήρια για την απονομή τους:
Ένα αστέρι: Στο εστιατόριο που ξεχωρίζει στην κατηγορία του
Δύο αστέρια: Άριστη μαγειρική, άξιζε την επίσκεψη
Τρία αστέρια: Εξαιρετική κουζίνα, άξιζε το ταξίδι
Η διαδικασία αξιολόγησης
Οι κριτικοί της Michelin (κοινώς ονομάζονται «ελεγκτές») και επισκέπτονται τα εστιατόρια ανώνυμα: δεν αποκαλύπτουν την ταυτότητά τους και τα έξοδα για τα γεύματα καταβάλλονται από την γαλλική εταιρεία και όχι από το εκάστοτε εστιατόριο που καλούνται να αναθεωρήσουν. Το 2009 ο New Yorker, έγραψε ότι η Michelin φτάνει μέχρι τα άκρα για να διατηρήσει την ανωνυμία των επιθεωρητών της. Είναι γεγονός ότι πολλά από τα κορυφαία στελέχη της εταιρείας δεν έχουν συναντήσει ποτέ έστω και έναν από τους κριτές.
Μάλιστα, οι αξιολογητές καλούνται να μην αποκαλύπτουν την επαγγελματική τους ταυτότητα ακόμη και στους γονείς τους ενώ χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι η Michelin έχει απαγορεύσει στους κριτές να μιλούν σε δημοσιογράφους. Οι κριτικοί συντάσσουν τις εκθέσεις στις ετήσιες συναντήσεις σε κάποιο από τα γραφεία της Michelin ανά τον κόσμο. προσφέροντας στα εστιατόρια τρία, δύο, ένα ή κανένα αστέρι. Ο πρωτοπόρος της nouvelle cuisine στη δεκαετία του ’60, Paul Bocuse, είχε πει ότι ο οδηγός Michelin είναι ο μοναδικός που αξίζει. Στη Γαλλία, η κυκλοφορία του οδηγού προκαλεί φρενίτιδα στα μέσα ενημέρωσης, ανάλογη με εκείνη που προκαλεί η απονομή των βραβείων Όσκαρ.
πηγή
ΣΧΟΛΙΟ
Θεωρητικά στην αρχή όλα πήγαιναν μια χαρά....
Και οι αυτοκινητιστές ενημερώνονταν και οι μάγειροι χαίρονταν και γενικώς ο κόσμος έβρισκε χρήσιμες οδηγίες και συμβουλές στα ενημερωτικά αυτά βιβλιαράκια της Michelin....
Μέχρι που η Νέα Τάξη μυρίστηκε την μάσα.... αλλά και την παγκόσμια δύναμη που έκρυβε ο έντυπος συμβουλευτικός οδηγός....
Και φτάσαμε στο σήμερα....
Οι προϋποθέσεις για να μπει στα αστέρια της Michelin ένα εστιατόριο είναι απίστευτες και εξοντωτικές...
Η Νέα Τάξη προσπαθεί να επιβληθεί σε όλες τις παραμέτρους της ανθρώπινης ζωής....
Στην επιστήμη, στην τέχνη, στην πολιτική, στην οικονομία, στον αθλητισμό, στην κοινωνία, στην καθημερινότητά μας....
Δεν επρόκειτο λοιπόν να ξεφύγει ένα τέτοιο παγκόσμιο όπως εξελίχθηκε κοινωνικό φαινόμενο...
Και έτσι.... περνάμε στο δεύτερο άρθρο...
Για ποιο λόγο οι κορυφαίοι σεφ επιστρέφουν πίσω τα αστέρια τους στη Michelin;
Η «φρενίτιδα» με σεφ που αποφασίζουν να επιστρέψουν τα αστέρια τους στη Michelin-που χωρίς υπερβολή, είναι κάτι εφάμιλλο με βραβείο νόμπελ ή όσκαρ αλλά γαστρονομικό- συνεχίζεται με τη λίστα να διευρύνεται αφού ένας ακόμα Γάλλος σεφ απαρνήθηκε το αστέρι του επικαλούμενος οικονομικούς λόγους.
Ο λόγος για τον Jérôme Brochot, σεφ του «Le France», εστιατορίου στην περιοχή Μονσώ Λε Μιν της Βουργουνδίας, ο οποίος έστειλε σχετική επιστολή στη Michelin με το συγκεκριμένο αίτημα. Δικαιολογώντας την απόφασή του, επεσήμανε σε συνέντευξή του στους New York Times ότι προκειμένου να διατηρήσει το προφίλ του εστιατορίου και να αντεπεξέλθει οικονομικά θα έπρεπε να απολύσει το μισό προσωπικό αφού βρίσκεται σε μια μικρή πόλη όπου το ποσοστό ανεργίας είναι πάρα πολύ υψηλό.
Το να συμπληρώνει λοιπόν 60 κουβέρ ημερησίως ήταν σχεδόν αδύνατο με αποτέλεσμα πολλές από τις υψηλής ποιότητας πρώτες ύλες που προμηθευόταν να καταλήγουν στα σκουπίδια. Πλέον, ο σεφ χρησιμοποιεί λιγότερο ακριβά υλικά, οι τιμές του εστιατορίου είναι πιο προσιτές και η κουζίνα έχει αναδιαμορφωθεί έχοντας πιο απλό, ρουστικάνικο προφίλ, γεγονός που απέδωσε αμέσως.
«Αφού αλλάξαμε τη φόρμουλα, το πελατολόγιό μας αυξήθηκε γιατί επί της ουσίας, το αστέρι είναι συνυφασμένο με την υψηλή τιμή», είπε χαρακτηριστικά ενώ κατάφερε επίσης να μειώσει τη σπατάλη του φαγητού.
Ωστόσο, δεν ήταν μια εύκολη απόφαση και ο Brochot ήρθε αντιμέτωπος με έντονη κριτική ανάμεσα στις οποίες και του δημάρχου της πόλης που θεώρησε ότι κατέστρεψε ολόκληρη την περιοχή. «Αυτό που κάνω σήμερα, δεν το κάνω με ευκολία αλλά επειδή δεν έχω άλλη επιλογή», ανέφερε ο σεφ στην επιστολή του στη Michelin.
πηγή
ΣΧΟΛΙΟ 2.
Αναπόφευκτα αρχίζει η αντίδραση όπως σε όλα τα πράγματα.... που προσπαθεί να επιβάλλει η ΝΤΠ....
Και φυσικά ο δήμαρχος μπροστάρης της ΝΤΠ.
ΑπάντησηΔιαγραφή